Friedrich und Friederike door Max von der Grün

Beoordeling 6.6
Foto van een scholier
  • Boekverslag door een scholier
  • 4e klas vmbo | 952 woorden
  • 17 augustus 2006
  • 30 keer beoordeeld
  • Cijfer 6.6
  • 30 keer beoordeeld

Eerste uitgave
1985
Pagina's
42
Oorspronkelijke taal
Duits

Boekcover Friedrich und Friederike
Shadow
Friedrich und Friederike door Max von der Grün
Shadow
Friedrich und Friederike.

De hoofdpersonen van het boek zijn Friedrich en Friederike. Ze zijn naast goede vrienden ook nog buren van elkaar. De vader van Friedrich heet Gerhard Lodemann. Hij schept vaak op over hoe goed hij is in vissen, of je dat nou horen wilde of niet. Friedrich en Friederike wonen in de wijk Neue Heimat. Achter deze wijk lag een groot, maar niet al te diep meer.
In begin Januari, toen het meer bevroren was, maakten Friedrich en Friederike ‘s avonds een gat in het ijs.
In het gat legden ze een hengel. Met de hengel probeerden ze een grotere vis te vangen dan Friedrich’s vader. Vlak voordat ze weg zouden gaan speelde ze nog tikkertje. Friederike zakte door het ijs en viel in het water. Dat kwam omdat ze op een dun laag ijs stond. Na een tijdje was Friederike weer uit het water. De natte kleren liet ze drogen op een touw die ze tussen twee stoelen had gespannen. ‘s Avonds ging Friedrich een kijkje nemen bij het gat in het ijs. Er kwamen drie grote forellen aan. Hij schoof de hengel in elkaar en ving de forellen en stopte die toen in een tas en ging naar huis. Samen met zijn moeder wou Friedrich de vis klaarmaken om op te eten, om op die manier zijn vader verbaast te laten staan.

Op een dag dook er een inbreker bij huizen. Hij vernielde dingen en stal gereedschap, drank en jonge konijntjes. Hij kwam telkens opnieuw terug. Ondanks na elke inbraak aangifte te doen, advertenties te plaatsen en door goed op te letten, werd de dief niet gepakt. Ze hadden geen idee wie het had kunnen zijn, omdat er weinig sporen waren. Friedrich was bang dat de inbreker hun 20 konijnen iets zou aandoen. Friedrich en Friederike wilden de dief zelf betrappen. Ze wilden er twee nachten per week door gaan brengen (in het weekend), want alleen dan kwam de dief. Vlak daarna hoorde Friedrich (die nog niet sliep) geluiden buiten. Hij maakte Friederike wakker. De inbrekers waren erg vlakbij. Friedrich en Friederike gingen naar buiten, sloten het huisje af en verstopte zich buiten en maakten zich daar zo klein mogelijk. Een mannenstem zei toen dat ze in een ander tuinhuisje moesten kijken of daar nog wat te drinken was. Friedrich herkende de stem: het was buurman Brauker. Volgens de moeder van Friedrich sloeg hij zijn vrouw en stal dingen om aan geld te komen. Zijn vrouw werkte wel maar er was nog niet genoeg geld. Brauker maakte al het geld op aan alcohol. Hij was alcohol verslaafd. Friederike zei tegen Friedrich dat ze gisteren Brauker tegen was gekomen op straat: hij was dronken, waggelde en had haar bedreigd. Friederike ging verf van huis halen om de tekst: ‘Brauker is de tuinhuisjesdief ’ te zetten. Ze zouden dat gaan doen op een watertoren. De volgende dag. Ze hoorden veel kinderen praten over de tekst die op de watertoren geschreven stond. Ze zeiden er niks over om zichzelf niet verdacht te maken. Helaas geloofde niemand dat Brauker de dief was. Op de school van Friedrich en Friederike hadden ze het over hun toekomstige beroep. Friedrich wilde graag in de bouw, hij wou metselaar of betonstorter worden, maar het liefst hijskraanmachinist. Friederike wilde graag schoonheidsspecialist worden.
Bij een open plek die mooi belicht was stopten ze even. Friederike ging in het gras liggen. Friedrich kuste haar toen, maar Friederike was er op dat moment niet echt van gediend. Friedrich bleef maar wat doorzeuren over zoenen. Op het moment dat ze weg wouden gaan zagen ze een man lopen met een blauwe plastic zak. Ze dachten eerst dat het een zwerver was die zijn afval in het bos wou dumpen. De man verstopte het geld in het bos. Friedrich en Friederike liepen naar de zak toe en toen ze de zak open deden bleek er ongeveer 50.000 Mark in te zitten. Ze wilde het geld naar de politie brengen, maar ze kwamen er samen niet uit wie dan naar de politie moest gaan en wie er daar moest blijven wachten. Friederike zei toen Laten we het geld zelf houden. Friedrich dacht dat ze helmaal gek was geworden. Friederike was dan van plan om het geld in de volkstuintjes te begraven en er iedere week allebei 20 Mark eruit halen. Op die manier zou er niemand achter komen. Samen gingen ze naar het volkstuintje van Herr Lodemann. Friederike wou hier het geld verdelen. Friedrich was het daar niet mee eens. Ze begonnen samen wat ruzie te maken over wat er nou precies met al dat geld moest gebeuren. Door het geschreeuw hoorde ze niet dat de deur openging: het was Herr Lodemann. Hij had hun hier wel verwacht, aangezien zij hier vaak waren. Hij schrok een beetje van al het geld dat er op de tafel lag. Hij wou er alles over weten. Toen hij het verhaal had gehoord schrok hij een beetje van zijn eigen zoon. Hij had zoiets niet van hem verwacht. Samen gingen ze naar het politiebureau waar ze het hele verhaal nog een keer vertelde. Samen met de agenten gingen ze nog even op de plek kijken waar ze het geld gevonden hadden. Op de terugweg vroeg Friederike aan de agenten of ze ook recht hadden op vindersloon. Ja, daar hadden ze recht op. Een tijdje later (toen de vakantie afgelopen was) moest Herr Lodemann nogmaals bij de politie komen. Friedrich en Friederike wachtten gespannen zijn terugkomst af. Wat bleek nou: Een man die wou scheiden van zijn vrouw wou het geld niet samen delen, maar voor zichzelf houden en verstopte het daarom in het bos. Als beloning kregen Friedrich en Friederike allebei 100 Mark. Ze waren blij dat het zo was afgelopen.

REACTIES

Er zijn nog geen reacties op dit verslag. Wees de eerste!

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

Andere verslagen van "Friedrich und Friederike door Max von der Grün"