Cookies..
Door Scholieren.com te bezoeken ga je akkoord met het gebruik van cookies. Klik hier voor meer info.

De helaasheid der dingen

Dimitri Verhulst

2006

208

2 uit 5

3.6 / 10
4e klas vwo
  • Bec
  • Nederlands
  • 1455 woorden
  • 985 keer
    57 deze maand
  • 11 juni 2015

Deze titel is een geschikte keuze voor het boek omdat het goed de gedachte van de schrijver weergeeft en het net zo vaag en onduidelijk is als de rest van het boek.

Voordat ik dit boek ging lezen verwachtte ik dat het een erg goed boek zou zijn, dit kwam doordat de achterkant sterk klonk, alsof het een grappig boek zou zijn met toch een beetje drama erin.

Het aspect van het boek dat mij het meest aansprak was dat het verhaal in de eerste persoon is geschreven, ik vind dat erg fijn lezen.

Een aspect van het boek wat ik minder leuk vond was dat de schrijver zijn verhalen zo afkapt, hij stopt zijn hoofdstukken midden in het verhaal en komt er dan ook niet meer op terug, elk hoofdstuk is dus een soort van nieuw verhaal en elk hoofdstuk heeft ook een open eind, dit vind ik soms best frustrerend.

De meest bijzondere gebeurtenis uit het boek vind ik ‘De ronde van Frankrijk’, de drinkwedstrijd die Potrel organiseert in het gelijknamige hoofdstuk. Dit vind ik een bijzondere gebeurtenis omdat Potrel, die zelf nog minderjarig is een drinkwedstrijd bedenkt en deze ook nog ten uitvoer brengt. Ook de manier waarop Potrel dit doet, in een caravan en met een bordspel, vind ik bijzonder.

Een gebeurtenis uit het boek wat mij niet aanspreekt is de mishandeling van Blondi en het verdrinken van haar jongen. Het speet mij dat die jongen verdronken werden en ik was ook niet blij met de mishandeling van Blondi zelf, door de mensen en door andere mannelijke honden.

De hoofdpersoon in dit boek is Dimitri Verhulst. Hij is ook de schrijver van dit boek en heeft het gehele boek in de ik-persoon verteld. In ongeveer de eerste helft van het boek is Dimitri een jongen van 13 jaar die bij zijn vader, ooms en grootmoeder woont. Zijn vader en ooms drinken erg veel en Dimitri ziet dit als normaal en verwacht later ook zo te worden, hij heeft dus geen hoop of toekomstbeeld. In ongeveer de tweede helft van het boek is Dimitri een volwassen man die niet meer bij zijn vader en ooms woont. In dit deel ziet hij zijn oude levensstijl ook als een zonde en vindt hij het erg dat zijn ooms nog wel zo leven, Dimitri is in dit deel niet gelukkig en heeft ook nu geen toekomstdromen, hij probeert enkel zijn verleden af te sluiten.

In dit boek vind ik het lastig om helpers van de hoofdpersoon aan te wijzen, omdat Dimitri geen doel heeft, geen goede vrienden heeft en verder ook niemand heeft die hem duidelijk helpt of steunt. Maar als ik toch helpers aan moet wijzen zou ik voor zijn grootmoeder gaan, omdat zij toch alleen maar het beste voor hem wil en hem af en toe toch probeert te helpen, ze zorgt ook voor zijn huis, kleding en eten.

Ook heeft dit boek niet echt een duidelijke tegenspeler, maar de rest van het dorp/ Franky’s vader komt er toch het dichtst bij. Dit is omdat hij de familie Verhulst als een zooitje ongeregeld ziet, mensen die slechte invloed hebben op kinderen en de rest van het dorp. Franky’s vader verbiedt op een gegeven moment Franky zelfs om contact te hebben met Dimitri, omdat Dimitri een Verhulst is en dus een slecht invloed zou hebben op Franky.

Het interessantste personage uit dit boek vind ik Pierre, de vader van Dimitri. Dat vind ik omdat Pierre een paar keer een bijzondere beslissing maakt. Zo is Pierre bijvoorbeeld al zijn hele leven een dronkenlap maar besluit hij op een gegeven moment toch om naar een afkick kliniek te gaan en slaagt er daar redelijk in om van de drank af te komen, in zijn bezoek aan huis verdwijnt hij en heeft hij ook waarschijnlijk wel gedronken, maar we hadden ook niet anders van hem verwacht. In deze nuchtere periode valt ook pas echt op hoeveel Pierre om zijn zoon geeft.

Open plekken komen veel voor in dit boek. Een voorbeeld van een open plek met een korte spanningsboog is te vinden aan het begin van het hoofdstuk ‘De pelgrim’. In de eerste regels van dit hoofdstuk wordt verteld over een snijpunt van twee gebeurtenissen die elkaar hebben veranderd tijdens hun onwaarschijnlijke botsing. Als lezer vraag je je dan af over welke gebeurtenissen het hier gaat. Om hier achter te komen moet de lezer nog enkele alinea’s verder lezen over iets wat onrelevant lijkt aan het verhaal van Dimitri maar wat uiteindelijk 1 van de gebeurtenissen blijkt te zijn. Voor de andere gebeurtenis moet de lezer weer een paar alinea’s verder zijn en vervolgens moet de lezer er nog even over nadenken om de gebeurtenissen in te passen in het aan het begin genoemde snijpunt of als de lezer dit niet doet dan wordt op het einde van het hoofdstuk de oplossing geboden.

Een voorbeeld van een open plek met een lange spanningsboog doet zich voor aan het eind van hoofdstuk ‘De genezene’. Aan het eind van dit hoofdstuk wordt de vader van Dimitri, Pierre, vermist. Pas een paar hoofdstukken verder kom je erachter dat Pierre overleden is.

Een veel gebruikte manipulatietechniek in dit boek is het op een andere verhaallijn overschakelen, dit wordt constant gedaan. Er zijn geen 2 hoofdstukken achter elkaar die tot dezelfde verhaallijn behoren, er wordt werkelijk constant heen en weer gesprongen.

Het belangrijkste moment uit het boek vind ik dat er een vrouw van kinderbescherming langs komt, dit is wat Dimitri’s leven uiteindelijk heeft gered, dat hij werd weggehaald uit zijn huid=s en ergens anders terecht kwam. In het boek is aan deze gebeurtenis niet veel woorden besteed, maar ik vind hem toch erg belangrijk omdat dat is wat Dimitri uit het milieu van drinken en kroegen heeft gehaald en hem tot een redelijk normale volwassen man hebben gemaakt.

Het taalgebruik in dit boek is in ieder geval Belgisch, waardoor bepaalde uitdrukkingen moeilijk zijn voor ons als Nederlanders. Maar dit boek is ook met oog erg beschrijvend en veel vertellend geschreven en af en toe grof.

 “Onze toevallige ontmoeting vond plaats in het dorpje Chiny, waar ik een kijkje kwam nemen op een vertelfestival dat men daar jaarlijks met steeds groter wordend enthousiasme organiseert. De hele dorpskom was bezaaid met biertenten en boekenstalletjes. Er waren kraampjes waar men handtassen van Chileense lamawol kon kopen (compleet met bijbehorende panfluitisten), en T-shirts bedrukt met debiele slogans. Op een straathoek zong iemand onder ruime belangstelling een Portugese fado met een stem die werkelijk nergens op leek, en met een verdriet dat overduidelijk was gefaket. Plaatselijke artiesten hadden hun garage omgetoverd….” Pagina 129

In dit fragment beschrijft de schrijver wat er allemaal op de markt staat en te doen is, wat hij hier verteld is verder niet belangrijk voor het verhaal en had ook weggelaten kunnen worden. Dit fragment is een voorbeeld van hoe beschrijvend en uitgebreid de schrijver schrijft.

 

“Wendy met de kurkentrekkerskrullen had ze als eerste, borsten, waarmee ze tijdens een heerlijke rugslag twee prachtige kielsporen in het water trok…. en als zij op haar rug lag te zonnen dan namen wij allen de tijd om naar die borsten te kijken, hele kleintjes maar toch, en naar de groei ervan…. Het mooist was echter Helene als ze past uit het water klom en zich neervlijde op het hete hout van het ponton. Maar dat gold wellicht voor alle natte lijven, blikkerend in de zon.” Pagina 31

Dit fragment is ook weer een voorbeeld van de uitgebreide vertelstijl van de schrijver. Dit fragment wordt door sommige mensen ook als schokkend ervaren omdat er zo openlijk word gesproken over het kijken naar borsten.

De dialogen in dit boek zijn af en toe wat lastig te volgen omdat er in een Belgisch dialect word gesproken en het af en toe niet helemaal duidelijk is wie wat zegt.

“ ‘Pie, sta eens op jong, er zit hier een mokkel voor u aan tafel.’

‘Hè?’

‘Dat hier een mokkel voor u aan tafel zit.’

‘Een mokkel? Hoe noemt ze?’

Onze Potrel tegen de vrouw: ‘Hoe noemt gij?’

‘Nele Fockedey!’

‘Noemt zo!’ “ pagina 97

Dit fragment is een voorbeeld van 1 van de meer beschaafdere gesprekken die worden gevoerd in het boek, maar ook in dit fragment is het platte dialect van de personages in het boek merkbaar.

Ik zou een vriend niet aanraden om dit boek te lezen omdat ik niet denk dat zij dit boek zullen waarderen en omdat ik denk dat zij het boek waarschijnlijk niet uit zullen lezen. Ik denk dat zij dit boek niet zullen waarderen omdat de schrijfstijl vrij lastig is en er veel ingewikkelde woorden in voorkomen. Dit komt gedeeltelijk ook omdat het boek in het Belgisch is geschreven waardoor er woorden en uitdrukkingen in het boek worden gebruikt die de gemiddelde Nederlander niet begrijpt.    

Let op

De verslagen op Scholieren.com zijn gemaakt door middelbare scholieren en bedoeld als naslagwerk. Gebruik je hoofd en plagieer niet: je leraar weet ook dat Scholieren.com bestaat.

Heb je een aanvulling op dit verslag? Laat hem hier achter.

voeg reactie toe

7198

Welkom!

Goed dat je er bent. Scholieren.com is de plek waar scholieren elkaar helpen. Al onze informatie is gratis en openbaar. Met een profiel kun je méér:

snel zien welke verslagen je hebt bekeken
de verslagen die je liket terugvinden
snel uploaden en reacties achterlaten

Log in op Scholieren.com

Maak een profiel aan of log in om te stemmen.

Geef dit een cijfer
Hou ervan

Hoge waardering

Kees van der Pol Docent7.2
Snader 7.0
anoniem7.0
anoniem6e klas vwo6.9
Arnaud 5e klas aso6.5
Meer verslagen ›

Nederlands

Wat zou volgens jou meer aandacht moeten krijgen binnen het vak Nederlands?
  • Literatuur
  • Eigen verhalen kunnen schrijven!
  • Uitdrukkingen/spreekwoorden
  • Het nieuws

  • Spelling
  • Grammatica
  • Woordenschat
  • Het lezen en begrijpen van teksten
  • Het schrijven van zakelijke teksten
  • Het schrijven van fictie
  • Mondeling taalgebruik
  • Creatief taalgebruik
  • Taalwetenschap
  • Digitale geletterdheid en mediawijsheid
  • Om je eigen optie toe te voegen heb je een profiel nodig. Klik hier om een profiel te maken.