Bruggers aan de kapstok, bruggers in de prullenbak en bruggers opgesloten in de wc. Het moge duidelijk zijn: het nieuwe schooljaar is weer begonnen! Voor ons natuurlijk hartstikke leuk (eindelijk wraak!), maar voor de betreffende pubertjes net wat minder.

Om slapeloze nachten en gierende zenuwen te voorkomen, is er het Sterk ID-kamp. Deze vijfdaagse cursus is speciaal voor aanstaande brugpiepers die dat steuntje in de rug kunnen gebruiken. Sta rechtop, geef een flinke hand en maak oogcontact: dan kun je de hele wereld aan. Maar is dat echt alles wat je nodig hebt?

Een ruime maand na het kamp is de reünie en daar mag ik bij zijn. Omringd door een immens grasveld vind ik een klein gebouwtje waar de ouders net les krijgen in het begeleiden van hun kind. De kinders zelf spelen, zoals het hoort, lekker in de buitenlucht. Vrijheid, blijheid, onderricht. Want leren moeten ze, zelfs op hun vrije zaterdag.

Speciaal voor mij worden twee kampgangers bij hun workshop ‘fysiek’ weggeplukt. “Daar leer je hoe je moet staan, hoe je er zelfverzekerd uit moet zien, dat soort dingen,” legt Sybrand (11) uit, blij dat hij er even weg mag. Laura (12) vult hem aan. “Wanneer ik nu andere mensen zie die gebogen staan en naar de grond kijken, dan weet ik dat ze onzeker zijn. Ik zou dat misschien zelf zijn geweest als ik niet mee was geweest op dit kamp.”

Normale rugzak

Lichaamshouding is niet het enige. Allerlei schoolsituaties – van propjes gooien en schoolfeesten tot buitensluiting - werden op het kamp nagespeeld en besproken. Zo kon iedereen op de eerste lesdag goed voorbereid en met een rugzak van normale omvang het klaslokaal binnenstappen.

Heel leerzaam dus allemaal. Maar dan komt daar toch die Eerste Schooldag. De dag die ik als zesdeklasser lang, lang geleden vast ook heb meegemaakt. Zonder voorbereidingskamp. Zonder grote trauma’s op te lopen. In andere woorden: heb dit eigenlijk wel nodig?

Niet nablijven

“Het is voor mensen die stevig in hun schoenen willen staan,” legt Sybrand uit. “Toen de leraar bij de eerste les het lokaal uitliep en iedereen begon te schreeuwen, wist ik dat ik rustig moest blijven. Ik hoefde als enige niet na te komen, omdat ik wist wat ik kon verwachten.”

Aha. Laura voegt toe: “Na het kamp hadden we het ergste sowieso al meegemaakt. Ik ben op school maar één keer koter genoemd.” Ze valt even stil, maar vertelt dan zelfverzekerd verder. “Dat was toen ik ergens naar de wc wilde en er stond een stel derdeklassers. ‘Laat ze lekker!’ dacht ik, en ik draaide me meteen om.”

Dikke zeven

Als ze worden gevraagd naar een beoordeling van het scholierenleven, dan geven ze het een dikke zeven. Niet hoger, want het blijft school, met al het gefiets en gehuiswerk dat erbij hoort. “Maar zonder kamp was het een zes geweest,” voegt Laura toe. Van een voldoende naar een ruime voldoende.

Harstikke leuk dus, zo’n sterke identiteit. Handig voor mensen die misselijk worden bij de gedachte aan de middelbare school, misschien gepest zijn op de basisschool. Die willen leren hoe je vrienden maakt. Die het fijn vinden om te weten wat ze kunnen verwachten. Maar onmisbaar voor iedere aanstaande brugger? Nee, dat lijkt me niet.