Toen ik voor het eerst werd 'voorgelicht' - zoals het groots werd genoemd - over het profielwerkstuk, oftewel pws, dacht ik dat het echt een big deal was. Serieus, wetenschappelijk onderzoek?! Dat klinkt zo officieel. 

Nou ja, spoiler alert: het blijkt allemaal nogal mee te vallen.

Onderwerp

"Iedereen heeft wel interesses, toch?", vroeg mijn docent met een glimlach. Maar in realiteit is het zoeken naar een onderwerp makkelijker gezegd dan gedaan. Je denkt dat je een onderwerp gaat kiezen dat Elon Musk himself van zijn sokken blaast. Iets waar zelfs Stephen Hawking jaloers op zou zijn. Maar in plaats daarvan staar je urenlang naar een leeg vel papier, hopend dat een briljant idee op magische wijze opduikt. Uiteindelijk eindig je met iets over de migratiegewoonten van pinguïns, omdat je geen flauw benul hebt wat je anders moet doen. Herkenbaar?

Dit wil je ook lezen:

Zo kies je 't allerbeste PWS-onderwerp

Je wordt een genie

Tja, het hoort er allemaal een beetje bij, dat Einstein worden. Not. Je voelt je meer een amateurwetenschapper die per ongeluk een chemisch experiment uitvoert in de keuken. En de enige ontdekking die je doet tijdens het maken van je pws, is hoeveel afleveringen van je favoriete serie je kunt kijken voordat het echte werk begint.

Nu is dat wel wat overdreven, maar serieus. Je kiest hoogstwaarschijnlijk een onderwerp dat al veel vaker is gekozen en onderzocht door je medescholieren. Neem bijvoorbeeld klimaatverandering en duurzaamheid, altijd mateloos populair. Je docent heeft je onderwerp misschien vaker gehoord en zal niet met open mond naar je luisteren alsof je zojuist het wiel hebt uitgevonden. Hou het daarom een beetje realistisch. Verwacht geen staande ovaties. In plaats daarvan kun je beter voorbereid zijn op kritische vragen, want die kunnen in óvervloed komen. Of, tip van Flip: wees verstandig en geef je ouders vooraf een vraag mee die ze aan jou kunnen stellen, bij voorkeur een vraag waarop je uitgebreid kunt antwoorden. Op die manier voorkom je dat er tijd overblijft voor andere vragen en kun je toch de maximale punten behalen.

Strijd

Dacht je dat je een profielwerkstuk met twee vingers in de neus kon maken? Ha ha... Ha… Nee. Je komt tijd tekort. Sterker nog, je hebt de boel zo enorm uitgesteld dat je nu jongleert met je andere vakken, je sociale leven en zelfs je slaap, terwijl je als een bezetene probeert je werkstuk af te ronden. En elke keer dat je denkt dat je klaar bent, gooit je leraar er weer een nieuwe deadline tegenaan. De stress bouwt zich op tot je bijna uit elkaar barst. Soms vraag je je af of dit alles wel de moeite waard is. Maar laat me je geruststellen: die 8 die je kunt scoren is een welkome compensatie, mocht je die nodig hebben. Mijn advies is dus ook om écht tijd vrij te maken voor je profielwerkstuk.

Illusie van perfectie

Je droomde van een perfect gepland en uitgevoerd profielwerkstuk, gepresenteerd als een meesterwerk voor je docent, klasgenoten en ouders. Maar de realiteit is vaak anders. Tijdens de presentatie struikel je over je woorden, vergeet je belangrijke details en voel je je verre van de zelfverzekerde expert die je had willen zijn. Ik had dit tijdens mijn presentatie heel erg, maar toen ik aan mijn ouders vroeg hoe het ging, zeiden ze dat ze er niets van hadden gemerkt. Moraal van het verhaal: het idee van 'falen' komt niet altijd overeen met hoe anderen onze prestaties zien. In werkelijkheid valt het allemaal wel mee. 

Verlossing

Na weken van bloed, zweet en tranen, zie je eindelijk het einde van de tunnel. Je profielwerkstuk begint ergens op te lijken. Voor je presentatie ben je nerveus als een kat in een kamer vol honden, maar je trotseert 'm en komt er sterker uit dan ooit tevoren - who doesn't love clichés, right? Ondanks alle struggles en tegenslagen, voel je een golf van voldoening als je eindelijk dat verdomde profielwerkstuk hebt ingeleverd. You did itttttttt!

Dit wil je ook lezen:

Dit moet je weten als je met je profielwerkstuk begint