Het is nu ruim een maand geleden dat de oorlog in Oekraïne uitbrak en het ziet er niet naar uit dat het er snel weer veilig zal zijn. Een van de jongeren die hierdoor naar Nederland vluchtte, is de 13-jarige Nikolai.

Om zijn hoofd leeg te maken, traint hij nu mee bij een voetbalteam in Venlo.

Naar Nederland

Nikolai vlucht twee weken geleden samen met zijn moeder Hanna uit het oorlogsgebied in Kiev. "Het was erg gevaarlijk. We konden de bommen horen vallen, ik werd bang", vertelt hij. Met enkel een rugtas stappen ze in de auto, op weg naar veiligheid. "We hadden geen plan. Mijn moeder was de hele tijd aan de telefoon, op zoek naar een plek waar we konden slapen." 

Eenmaal aangekomen in Venlo, vinden ze onderdak in Fletcher Hotel Rooland te Arcen. "Ik was blij dat we even de auto uit konden", vertelt Nikolai. Zijn moeder voegt daaraan toe: "We hadden geen extra kleren meegenomen, het was fijn dat we daar onze kleren konden wassen."

Afleiding

Meteen na hun aankomst gaat Hanna op zoek naar een tijdsbesteding voor haar zoon. "Ik wilde niet dat hij de hele dag op een hotelkamer zou zitten", geeft ze als reden. Ze bezoekt de lokale voetbalclub Venlosche Boys en vraagt daar wat rond. "Een van de trainers vertelde mij dat ik op zondag langs moest komen, omdat er dan een vergadering zou zijn." Dit doet ze. Een van de trainers biedt haar zoon vervolgens een plek in zijn team aan.

De dag erna, op maandag, staat ze naast het veld met tranen in haar ogen. Nikolai traint vrolijk mee met JO15-3. "Alle zorgen die ik over Nikolai had, vielen op dat moment van mijn schouders. Hij kon weer lachen, iets wat ik hem sinds ons vertrek uit Kiev niet meer had zien doen. Dat raakte me wel", vertelt ze, wederom met tranen in haar ogen.

Team

Nikolai komt goed mee met zijn nieuwe teamgenootjes, ondanks dat hij een andere taal spreekt. "Het team is nog een beetje afwachtend", vertelt zijn trainer Bert langs het veld. "Het is natuurlijk ook spannend, om iemand met een andere moedertaal in je team te hebben. Maar Nikolai toont af een toe zelf initiatief. Dat maakt dat het team hem steeds meer accepteert."

Na de training roept Nikolai enthousiast: "Ik vind het erg leuk om voetbal te spelen hier! Voetbal blijft voetbal, waar je ook bent." Bert is het hiermee eens, hij zegt: "Dit is zeker iets wat ik nog niet eerder heb gedaan, dus voor mij is het ook even wennen. Ik denk dat ik de weg nu wel gevonden heb. Ik vertaal niet alles meer naar het Engels voor Nikolai, voetbal is toch een beetje een universele taal. Hier en daar spreek ik het team nog weleens in het Engels aan, bijvoorbeeld als er opgeruimd moet worden, maar ik zorg er dan altijd voor dat ik mij niet alleen tot Nikolai richt. Zo hoop ik dat hij zich snel zal thuisvoelen in ons team."

Terug naar huis

Op de vraag of ze weten hoe lang ze in Nederland blijven, antwoordt Hanna: "Zodra het nieuws komt dat het weer veilig is in Kiev, pakken we onze spullen en zitten we in de auto op weg naar huis." Nikolai is het hier volkomen mee eens: "Ik mis mijn vrienden uit Kiev." Hij stuurt ze elke dag berichten om te vragen hoe het gaat. Ook vertelt hij zachtjes: "Ik ben bang dat het nog lang onveilig is, maar ik wil heel graag terug naar mijn buurt."

Zijn moeder slaat een arm om hem heen en voegt daaraan toe: "Het zal nog een tijd duren voordat het weer mogelijk is om terug te gaan naar Oekraïne, vooral Kiev. Poetin zal blijven vechten om de controle in onze hoofdstad. Kiev is het hart van Oekraïne." En toch rent Nikolai met een glimlach terug naar zijn teamgenoten.

Lees ook
Zo vergaat het jongeren in Oekraïne tijdens de oorlog