De Vlaamse zusjes Ynthe (14) en Amber (16) wonen sinds vier jaar in Johannesburg, Zuid-Afrika. Een van de crimineelste steden ter wereld met zo'n 80 moorden, meer dan 150 verkrachtingen en 50 gewapende overvallen per week.

Ik heb met de zussen op hun school afgesproken, maar word wantrouwig aangekeken als ik dat de beveiliger bij de schoolpoort vertel. Het receptieloket is beveiligd met glas én dubbel traliewerk, het gangetje naar de medewerkerskantoortjes met traliewerk en een alarm. Gezellig hier.

Strenge regels

Ynthe en Amber denken daar echter anders over. “Nee joh, we voelen ons juist hartstikke welkom hier op school. De mensen zijn zó warm, zó lief…” roept Ynthe uitgelaten uit. Aha. En dat compenseert dan blijkbaar alle hekwerken, alarmen op stereo’s en strenge veiligheidsregels.

Want strenge regels zijn er zat, leggen de meiden uit. “Als onze ouders met de auto het schoolterrein op willen rijden, moeten ze een oudersticker op de voorruit hebben,” vertelt Ynthe. En Amber: “als iemand anders dan onze ouders ons op wil halen om bijvoorbeeld naar de tandarts te gaan, dan moeten onze ouders dat schriftelijk melden. Met handtekening.”

Niet het terrein af

Ynte vervolgt: “Ja, en sowieso moeten we een ouderbriefje inleveren als we onder schooltijd weggaan. In ruil daarvoor krijgen we een speciaal kaartje. Dat moeten we inleveren bij de poortbeveiliger, anders laat hij ons niet door het hek gaan.” Vooral voor de veiligheid van de leerlingen bedoeld, maar helaas: spijbelen is daardoor dus onmogelijk geworden.

Allemaal vanwege al die gevaarlijke moordenaars en verkrachters die blijkbaar op elke straathoek staan. “Nee joh, het valt wel mee hoe gevaarlijk het hier is,” nuanceert Amber opgewekt. “Je moet het gevaar natuurlijk niet opzoeken, maar door de beveiliging is het gewoon prima.” Ynthe: “Iedereen fokt elkaar ook wel op, zo wordt je vanzelf bang.”

Gestolen boekentassen

We zitten naast de sportvelden, waar een rugbywedstrijd aan de gang is tegen een ander schoolteam. Helpen al die schoolhekken en tralies wel om gespuis buiten te houden? "Een paar weken geleden is tijdens zo'n zelfde wedstrijd toch iemand het schoolterrein opgekomen om boekentassen te stelen. Maar security kwam er meteen bij en lostte alles op,” vertelt Amber schouderophalend.

Ik vraag me af of het huis van de meisjes ook zo zwaarbeveiligd is. “We hebben alleen maar een hoge poort, elektrisch schrikdraad en een alarm, dus dat valt wel mee,” somt Amber op. Uh, pardon? “Iedereen heeft dat hier. Na een paar weken waren we daar helemaal aan gewend.”

Altijd gehaald en gebracht

Maar waar de meiden maar niet aan konden wennen, was de afhankelijkheid van een auto. En dus van hun ouders. Openbaar vervoer is -niet verrassend- onveilig in Johannesburg, en lopen of fietsen is geen strak plan. Vooral Amber heeft daar flink de balen van. “In België mocht ik overal zelf met de fiets of trein heen, hier moet ik steeds gehaald en gebracht worden. Best een stapje terug.”

Maar als zestienjarig meisje wil je toch ook eens met een jongen afspreken, zonder dat je ouders dat hoeven te weten? “Tja, dat moet je gewoon zeggen, ze moeten je toch brengen. Of de jongen komt even binnen, stelt zich voor aan de vader en dan zijn ze meteen dikke vrienden. Dat is één keer ongemakkelijk, maar daarna geen probleem meer.”

Jongens ter bescherming

En over jongens gesproken: “Je ziet hier bijna nooit twee of drie meisjes winkelen of op straat, er zijn bijna altijd wel jongens bij. Dat willen de meeste ouders graag, om hun dochters te beschermen,” legt Ynthe lachend uit.

Maar is zo’n groepje scholieren in chique schooluniform niet juíst een opvallende prooi voor dieven? “Nee, want iedereen draagt zo’n uniform, ook arme leerlingen van publieke scholen,” vertelt Ynthe. Amber: “Echt op elke hoek van een winkelcentrum staat een beveiliger. Het wordt wel heel erg lastig om dan nog iemand te overvallen.”

Panic button

Kortom: Johannesburg is niet de meest relaxte stad, maar daar valt volgens de meiden prima mee te leven. Maar waar voelen zich nou veiliger: hier in Johannesburg of Vlaanderen? In koor: “Hier, want hier is overal security!”

Amber was laatst even terug en vond het maar niks. “In elk huis dacht ik automatisch: ‘oh jee, waar is nou de panic button om de politie op te roepen als er iets gebeurt?’ Hier drukken we op een knopje en komt er binnen een paar minuten beveiliging, haha.”

Mede mogelijk gemaakt door LokaalMondiaal.