Dit grotendeels autobiografische boek van Adriaan van Dis is echt een enorme aanrader: alles eraan klopt en de sfeer is soms om te snijden. Geheimen worden ontrafeld, maar met moeite. En dat alles in een poëtisch jasje. 

Boekenvrouwtje Mette leest een hoop. Elke twee weken kiest ze een boek uit, zodat jij je kunt laten adviseren over een boek dat je nog niet kende. En je kunt 'm meteen mee laten tellen voor je leeslijst. Score!

In het verhaal probeert de zoon (Van Dis) achter geheimen te komen, de moeder probeert onder haar zoon uit te komen. Maar dan gebeurt er iets in haar, en besluit ze te praten. Hij wordt haar biograaf, als zij maar een rustige dood sterft. Wat volgt? Een reis langs haar verleden, bestaande uit vluchtige blikken door kleine raampjes in donkere én lichte kamers uit haar leven. 

Oud en star

Deze roman voelt heel ‘echt’. Hij komt uit de schrijver zelf en dat raakte mij. Omdat de zinnen niet lang zijn, maar wel heel treffend. En omdat de beelden surrealistisch zijn, en tegelijkertijd herkenbaar. Oude, starre mensen, we kennen ze allemaal wel, denk ik. Dat soort mensen hebben iets geks, iets mistroostigs, en dat komt in dit boek perfect naar voren.

Generatiekloof

Het ravijn tussen moeder en zoon in deze roman is een goed voorbeeld van de generatiekloof tussen de mensen die de Tweede Wereldoorlog meemaakten en hun kinderen, die daarna pas geboren werden. De een omgeven door bommen en angst, de ander rustig opgroeiend. Juist in dit kleine verhaal komt dat grote probleem heel mooi naar voren. 

En hoewel dit het eerste boek was dat ik ooit van Adriaan van Dis las, kan ik nu al niet anders dan deze schrijver de hemel in prijzen. Want man, wat was dat leuk en fijn om te lezen. Gewoon, doeltreffend. En mooi.

Ik kom terug, Adriaan van Dis
Uitgeverij Augustus
Moeilijkheid ****
Algemene beoordeling: ***