Kevin,

Ik had moeite met een aanhef, maar dit is 'm geworden. Deze aanhef. Jouw naam klopt niet. Ik heb hem gefingeerd, want ik wil niet dat de hele online wereld mijn liefde voor jou kent.

Sorry. Het spijt me. Maar dat kan je me vast wel vergeven. Na al die keren dat ik onder je tafel heb gezeten.

Ik ben verliefd op je. Helemaal. Dat weet jij ook, maar ik wil weten waar ik aan toe ben. "Liefde is als een toverbal in meer dan duizend smaken," zei groot dichter Jordy van Loon ooit, en ik heb deze toverbal meerdere keren in mijn mond mogen nemen. Waarvoor dank.

Ik weet nog hoe ik je leerde kennen. Ik liep in mijn grijze rok en zwarte body. Ik schudde jouw hand met de opmerking: "Ik ken jou volgens mij nog niet?" en jij moest lachen. Ik ook. Toen kwam ik tot overmaat van ramp nog voor je zitten en raakten we aan de praat over onze liefde voor Jimi Hendrix, The Rolling Stones en David Bowie. It all went uphill from there.

Ik vind je geil. De manier waarop je loopt en waarop je jouw stift beroert als je mij iets over de economie van ons land probeert uit te leggen. De manier waarop je lacht. En de momenten die ik het meest koester zijn de momenten waarop je achter me komt staan omdat ik weer eens mijn mobiel in mijn hand heb. Ik keek de laatste keer subtiel over mijn schouder en vroeg aan je: "Wat?" Daarop zette je jouw eeuwige glimlach weer voort. Prachtig.

Nu weet ik dat je eigenlijk al met je broek op je knieën zit na het lezen van deze alinea's. Maar ik wil duidelijkheid, Kevin.

Ik wil niet meer wanhopig naar je lonken in een leeg lokaal. Mijzelf niet meer blootleggen aan de gevaren van een mogelijke afwijzing. De kans dat jij uit jezelf laat weten of je een toekomst in ons ziet, is even klein als dat er in 2012 nog een Elfstedentocht komt. Terwijl ik eigenlijk maar één ding wil: met jou en twee koppen hete chocolademelk op de bank zitten. Want je weet wat er komt van hete chocolademelk...

Wees duidelijk, Kevin. Ik wil niet meer dat ene meisje zijn waar je maar bovenop kruipt als het jou uitkomt. Ik wil niet meer de leerling zijn. En de mogelijkheid is er. Ik ben geen twaalf meer. Ik ben meerderjarig. Het kan.

De vraag is echter: wil jij dit ook? Ik vrees dat ik 'm ook zelf wel zou kunnen beantwoorden, maar alsjeblieft, verras me. Maak me blij. Laat me zien dat ik niet meer ben dan een stuk scholierenvlees waar je jouw lusten op botviert.

Kusjes van de economie-leerling die hunkert naar een nieuwe ontmoeting met je kloppende lid,

Nina