Een ziekte waar je liever niet mee te maken krijgt: leukemie, oftewel bloedkanker. Jes is dertien jaar oud als ze ontdekt de ziekte erop te hebben. Nu, een jaar later, blikt ze terug op het proces.

"We waren op vakantie in Frankrijk en ik was al een tijdje niet zo lekker", vertelt Jes. "Daarnaast had ik last van vermoeidheid en rode vlekjes. We gingen naar een ziekenhuis in Frankrijk en daar werd naar mijn bloed gekeken: ik had leukemie."

Leukemie

Jes schrikt op dat moment niet van die diagnose, zo vertelt ze. "De schrik kwam pas later, toen besefte ik het nog niet. Ik wist niet wat het zou betekenen voor de rest van de tijd."

"Na de diagnose zijn we door een Nederlandse ambulance opgehaald en ben ik naar het Prinses Máxima Centrum gegaan, een ziekenhuis dat gespecialiseerd is in kinderen met kanker. Daar hebben ze nog een keer mijn bloed onderzocht en kwam eruit dat ik AML heb, een bijzonder soort leukemie dat bij ongeveer 25 kinderen per jaar voorkomt. Op dat moment had ik echt geen idee wat leukemie überhaupt was. Ik dacht dat kanker gewoon één soort ding was, niet dat er meerdere soorten van waren."

Behandeling

Uiteindelijk krijgt Jes een behandeling die een half jaar duurt. "Ik ben er dus niet heel lang mee bezig geweest. Ik kreeg chemotherapie, maar kon er niet gelijk mee beginnen. Door de leukemie had ik een tekort aan veel essentiële dingen, zoals bloedplaatjes en rode bloedcellen. Die moesten we eerst een beetje op een normaal niveau krijgen."

"In het begin was ik echt ziek-ziek door de chemotherapie, waardoor ik niet naar school kon. Daarna werd het wat beter: ik kon wat meer aan en ik werd minder ziek dan hiervoor. Het is natuurlijk veel spannender om in het begin chemo te krijgen dan als je het vaker meemaakt. Toen het net begon, ben ik twee maanden echt goed ziek geweest. Door de chemotherapie kreeg ik ook nog koorts. Op een gegeven moment werd de koorts zo erg dat ik met 42 graden in bed lag, wat niet goed is. Dat zorgt én voor slapeloze nachten én je krijgt het heel erg koud of juist weer heel warm. Soms werd het moeilijk om te eten, omdat er blaasjes in mijn mond ontstonden door de chemo. Daardoor kon ik soms dagen niet eten en werd ik zo moe, dat ik niet eens meer mijn ogen open kon houden."

School

Na die abrupt beëindigde vakantie in Frankrijk moet Jes natuurlijk wel weer naar school. Dat, terwijl ze nog aan het begin van haar behandeling zit. "Het was maar de vraag hoe ik dat ging doen, naar school gaan terwijl ik nog in het ziekenhuis lag." Uiteindelijk wordt er een oplossing gevonden: "Voor het toch nog kunnen volgen van school hebben we naar verschillende oplossingen gezocht. Uiteindelijk kwamen we uit bij KPN Klasgenoot. Met behulp van een robotje in de klas kon ik rondkijken met de camera en inzoomen op het digibord, dat was wel fijn. Het enige nadeel was dat er een paar jongens waren die niet van de camera konden afblijven, maar ja."

Al met al mist Jes ongeveer een jaar aan lessen. "Het was niet alleen raar voor mij, maar ook voor mijn familie en vriendinnen. Sommigen wisten niet eens wat leukemie was. Ook mijn ouders en broertje hadden het zwaar. In het geval van mijn broertje kwam ik vaak als eerste, hij stond meer op de achtergrond. Mijn ouders moesten er rekening mee houden dat zij ook een eigen leven hadden. Ik heb ze vaak verteld dat ze ook gewoon hun eigen dingen moesten doen, maar als je een ziek kind hebt, denk je daar niet aan."

Eind in zicht?

Inmiddels is het een jaar geleden dat Jes ontdekte leukemie te hebben. Hoe gaat het nu? "Je wordt niet per se 'schoon' of gezond verklaard, leukemie kan nog steeds terugkomen. Ik word wel iedere maand gecheckt. Dat gaat volgens mij door tot het einde van twee jaar. Je mag dan zelf kiezen of je met de controles wil stoppen of doorgaat."

"Het klinkt misschien een beetje raar, maar ziek zijn heeft ook voordelen. Je wordt dag en nacht in de gaten gehouden, dus je krijgt veel aandacht van de mensen om je heen. Voordat ik in het ziekenhuis lag, had ik vaak ruzie met mijn ouders. Maar omdat we toen samen veel tijd doorbrachten, is mijn relatie met hen nu stukken beter geworden. ook dat heeft de leukemie ons gebracht."

Hoe nu verder?

“Het gaat nu best goed", vertelt Jes vrolijk. "Ik heb over twee weken een toetsweek en dat is best spannend, want ik ben sowieso een bespreekgeval omdat ik bijna een jaar aan lesstof heb gemist. Soms is het nog moeilijk om te concentreren. Voor de rest gaat het wel goed."

"Misschien, heel ver weg, ben ik er een beetje bang voor dat de leukemie terugkomt, maar niet heel erg. En zelfs als het terugkomt, moet ik een ander soort behandeling ondergaan, waardoor ze zeker weten dat het weg is. Voor hoe ver het nu gaat, ben ik er niet echt bang voor. Aan het einde voelde het voor mij als een erg lange nachtmerrie, waar ik uiteindelijk weer met een lach van wakker werd."

Dit wil je ook lezen:

Juliette heeft long covid: 'Ik kon in het begin echt niks'