Interrailen is al jarenlang hét reisavontuur bij uitstek: met één treinticket kriskras door tientallen landen zwerven, uitstappen waar je wil, slapen in hostels en plannen maken op het perron. Maar hoe leuk is het nog anno 2025? In dit artikel zoeken we het uit. 

Wat kost het echt? Wanneer kun je het het beste doen? En wat zijn de routes en tips die wél werken, volgens jongeren die zelf zijn gegaan?

Allereerst: wat ís interrailen?

Voor wie het fenomeen alleen nog van naam kent: interrailen betekent dat je met één treinticket door 33 Europese landen kunt reizen. Je koopt een Interrailpas voor een bepaald aantal reisdagen binnen een bepaalde periode – bijvoorbeeld vier reisdagen in één maand, of vijftien aaneengesloten dagen – en mag daarmee vrijwel onbeperkt treinen nemen binnen dat netwerk.  In de praktijk betekent dat: wakker worden in Praag, lunchen in Wenen, en eindigen in Ljubljana, als je dat zou willen. Je route kies je grotendeels zelf, al zijn er in sommige landen wel verplichte reserveringen en extra kosten voor hogesnelheidstreinen of nachttreinen. Hoeveel vrijheid je precies hebt, hangt dus af van je voorbereiding én je flexibiliteit.

Dit wil je ook lezen:

Van reizen tot leren: dit kun je doen in een tussenjaar

Vliegen of toch met de trein?

Jimmy heeft inmiddels meerdere keren geïnterraild – en is zelfs tijdens dit interview nog onderweg. Vanuit een parkje in het Italiaanse Genua vertelt hij dat zijn vader geen auto heeft, "dus we gingen altijd al met het ov. Ook op vakantie. Dan stapten we gewoon in de trein of huurden we ter plekke een auto." Dat verklaart misschien waarom hij zich zo prettig voelt in de trein. "Ik vind vliegen op zich interessant – één van m'n hobby's is het fotograferen van vliegtuigen – maar de lange wachttijden, dat je moet bijbetalen voor je bagage of rekening moet houden met bagagelimieten, maakt het gewoon net wat minder fijn. Vaak duurt het met de trein uiteindelijk niet eens zoveel langer."

"De eerste keer dat ik een Interrailpas kocht", vertelt Jimmy, "was ik twee weken onderweg. We begonnen in Nederland, gingen via München en Innsbruck naar Slovenië, en daarna naar het oosten van Oostenrijk. We wilden onder andere naar het Meer van Bled in Slovenië gaan, naar Ljubljana en Graz, en een paar kleinere steden ertussenin."

Die losheid typeert hoe Jimmy graag reist. Weliswaar niet compleet op de bonnefooi – de steden waar hij heen wil, heeft hij meestal wel op het oog – maar zonder strak schema. "De reis van stad naar stad was vaak wel redelijk vast, maar wat we in zo'n stad gingen doen, besloten we meestal pas onderweg. In de trein zochten we dan op wat er te doen was en wat we wilden zien."

Later gaat hij ook solo op pad. Afgelopen december nog, als hij in z'n eentje van Nederland naar Spanje reist – negentien uur in de trein, met een lange overstap in Parijs. Tijdens zulke solo-reizen plant hij net iets meer vooruit, vertelt hij, vooral omdat hij dan ook gericht wil fotograferen. "Ik kijk dan al van tevoren naar wat ik wil vastleggen en op welke tijdstippen ik dat zou kunnen doen." Alleen reizen voelt voor Jimmy ook niet als eenzaam. "Ik luister veel muziek in de trein en neem een boek mee. Dan vermaak ik me wel."

Solo, maar niet eenzaam

Ook Yara interrailde afgelopen zomer voor het eerst solo – door Duitsland, Oostenrijk en Hongarije. "Ik wilde eigenlijk al heel lang reizen, maar het kwam er nooit van. Interrail voelde als een soort veilige eerste stap, want je zit niet echt vast aan één bestemming, maar je kunt altijd weer door als je dat wil." Ze reist uiteindelijk tweeënhalve week met een pas voor tien reisdagen, en wisselt drukke steden als Wenen en Boedapest af met kleinere tussenstops. "Ik wilde wel veel highlights afvinken, maar ook gewoon tijd hebben om te wandelen, te schrijven en een beetje te verdwalen." 

In Oostenrijk gooit ze halverwege haar plannen om, omdat ze spontaan iemand leert kennen in de trein. "We raakten aan de praat over fotografie en uiteindelijk zijn we twee dagen samen door Wenen gaan dwalen." Wat haar verrast, is hoeveel mensen hetzelfde doen. "In Boedapest zat ik in een hostel met bijna alleen maar andere solo-reizigers. Velen met interrail en een paar gewoon op doorreis. Maar allemaal wel open, nieuwsgierig en een beetje zoekende naar connecties – net als ik eigenlijk. Dan voel je je niet zo 'alleen met je rugzak' als je misschien van tevoren dacht."

Dit wil je ook lezen:

Zeven herkenbare situaties in het OV

Geen zin in zuipen op Mallorca

Leanne interrailde twee weken samen met haar beste vriendin, vlak na de eindexamens. "We zagen een klasgenootje op Instagram die het jaar ervoor was gegaan en dachten meteen: dit is heel gaaf. Wij hadden geen zin in zo'n weekje zuipen op Mallorca. De rest van de vriendinnengroep wilde dat wel, dus zijn wij lekker met z'n tweeën gegaan."

De route voert hen van Nederland naar Parijs, Madrid, Valencia en Barcelona. Daarna maken ze een bocht omhoog via Montpellier en eindigen ze in Zwitserland, waar ze nog één nacht bij de grootouders van Leanne's vriendin logeren. De timing is perfect: "De dag daarna kregen we onze examenuitslag, dus we konden mooi samen met haar opa en oma terugrijden naar Nederland."

Ze is verbaasd over hoe soepel het reizen gaat. "Ik dacht echt: wauw, wat is treinreizen eigenlijk handig. Je stapt in, je kijkt een film of leest een boek, en een paar uur later stap je uit op je volgende bestemming. We hadden bijna altijd directe intercity's. Alleen van Parijs naar Madrid moesten we de grens lopend over, want daar reden op dat stuk geen treinen. Toen hebben we drie kwartier gelopen naar het volgende station."

Wie Leanne nu naar haar favoriete manier van reizen vraagt, hoort niet zo snel meer 'trein', maar eerder 'bus'. "De Flixbus is eigenlijk mijn go-to geworden. Het principe is bijna hetzelfde: van stad naar stad reizen, maar dan vaak een stuk goedkoper – zeker als je last minute boekt." Het grootste verschil met Interrail is dan ook dat je niet vast zit aan bepaalde reisdagen: "Je moet best goed plannen wanneer je precies gaat reizen met de trein. Met de Flixbus ben je gewoon flexibeler. In Italië boekte ik soms twee of drie dagen van tevoren, en dat was dan alsnog prima te betalen. Bij Interrail komen daar vaak nog reserveringskosten bovenop, zeker voor populaire routes."

Minpunt: de kosten

Net als Leanne zijn ook Yara en Jimmy realistisch over de mindere kanten van reizen met Interrail. Yara: "Ik heb me wel verkeken op hoe duur sommige treinen zijn. Vooral als je laat bent met reserveren. In Duitsland ging het nog wel, maar op de route van Salzburg naar Boedapest moest ik ineens twintig euro bijbetalen voor een stoel. En ik had die trein echt nodig." Ook het tempo van het reizen verrast haar. "Als je vijf of zes steden wil zien in twee weken, ben je gewoon veel onderweg. Dat moet je wel echt leuk vinden. Gelukkig hou ik van lezen en journallen – maar het is wel iets om vooraf goed over na te denken."

Ook Jimmy heeft een duidelijke les geleerd na meerdere reizen: probeer niet alles in één keer te proppen. "Ik denk dat het heel belangrijk is om niet te veel te willen zien in een hele korte tijd. Als je elke dag in een andere stad bent, ben je eigenlijk alleen maar onderweg. Dan heb je amper tijd om gewoon even te zitten, een drankje te doen of rustig ergens te wandelen." Zelf blijft hij liever iets langer op één plek, juist om het tempo laag te houden.

Dus: nog steeds de moeite waard? Wie de drie studenten hoort, merkt dat Interrail anno 2025 niet perfect is – maar ook allesbehalve overbodig. De één kiest later voor Flixbus, de ander regelt alles zelf en reist nu nog steeds regelmatig met de trein door Europa. Toch blijft het een leuke ervaring, want "je probeert iets te zien, en als het toch niet lukt, dan verzin je ter plekke een nieuw plan", aldus Yara. En misschien is dat juist wel het mooiste aan interrail: de flexibiliteit en niet precies weten waar je eindigt.

Dit wil je ook lezen:

Voor alle trein-haters: een ode aan het gele gevaarte