‘Wat een rotdag!’ ‘Hoelang moeten we nog?’ ‘Ik heb honger.’ ‘Krijgen we nóg meer huiswerk mevrouw?’ ‘Ik heb hier dus echt geen zin in.’ Herkenbaar? Voor mij in ieder geval wel. Ik klaag eigenlijk de hele dag door.

Het is een soort hobby geworden, bijna een gewoonte, en het wordt tijd daar verandering in te brengen. Al die negativiteit is eigenlijk ook niet leuk. Samen met mijn vriendin Lot (16) voer ik De Klaagvrije Dag in.

Klaagvrije dag

Het woord zegt het al: een dag niet klagen. Dat lijkt misschien makkelijker dan het is. "Meestal vergeet ik het, wanneer ik genoeg heb om over te klagen", vertelt Lot. Er moet door de mensen om ons heen regelmatig gewezen worden op ons voornemen.

We zijn begonnen met De Klaagvrije Dag omdat mijn zusje Eliza (16) helemaal gek werd van het gezeur van Lot en mij. "Door onder anderen Naomi en Lot ga ik soms mee in het klagen. Dan maak ik iets negatiefs van dingen, terwijl je ook gewoon anders kunt denken. Dat vind ik wel vervelend", verzucht mijn zusje.

"Je maakt het me soms wel moeilijk om iets leuks van mijn dag te maken, wanneer ik steeds geklaag om me heen hoor", zegt ze. In eerste instantie doen we het dus niet voor onszelf. Wel hopen we dat niet-klagen op gegeven moment een gewoonte wordt, zodat we zelf ook positiever worden. 

Resultaat

En ik moet zeggen: de klaagvrije dagen bevallen tot nu toe best goed.. Zo ga ik steeds meer positieve dingen zien in een niet zo leuke dag. Wel moet ik eerlijk bekennen dat Lot en ik De Klaagvrije Dag vaak verplaatsen. Zo kwam Lot een keer zeiknat de les kunst algemeen in met de woorden: "Ik kan De Klaagvrije Dag vandaag echt niet aan, Naomi." Een kunstles op de vroege ochtend én regen schreeuwt nou eenmaal om ons geklaag. De Klaagvrije Dag op een dag houden die beter uitkomt, schiet dus wel een beetje z’n doel voorbij. Oeps.  

Een ander lastig moment was in onze toetsweek. De Klaagvrije Dag viel precies op de dag van ons wiskunde-SE. Huilen. Letterlijk, want het was echt een rottoets. Ik had minstens veertig uur aan voorbereidingstijd in die toets zitten, maar had geen idee wat ik moest doen toen ik de toetsvragen eenmaal voor me zag. De Klaagvrije Dag was toen één grote mislukking. Net zoals de wiskundetoets, overigens.

"Het geeft me wel een doel. Steeds als ik eraan word herinnerd door de mensen om me heen, helpt het me om positiever naar mijn dag te kijken", zegt Lot. Wanneer ik aan Eliza vraag hoe zij kijkt naar onze Klaagvrije Dag, zegt ze dat ze nooit weet wanneer we überhaupt een klaagvrije dag houden. "Het valt me wel op als jullie klagen, maar het valt me niet op als jullie niet klagen. Ik wist niet dat die klaagvrije dag nog echt ding was." 

Klaagvrije week?

Lot en ik moeten elkaar op De Klaagvrije Dag dus echt scherp houden. Voorlopig zit een klaagvrije week er denk ik nog niet in. Eerst maar eens een dag helemaal klaagvrij volbrengen. "Ik ben nog niet dapper genoeg om een klaagvrije week aan te gaan. Er is gewoon zoveel om over te klagen. Ik wil het wel een keer proberen. Ik kan alleen weinig succes garanderen", zegt Lot met een grijns op haar gezicht. Wel kunnen we het iedereen aanraden om af en toe een klaagvrije dag in te stellen. Van een beetje positiviteit wordt niemand slechter!

Lees ook
Klagen bij het LAKS: hoeveel zin heeft dat?