De maker van mijn dromen

Mette

"In mijn hoofd zit een dromenmaker. Hij kraakt mijn gedachten, zaagt planken op maat en bouwt daar huisjes van. Hij spint de wolken uit de lucht, hij gumt in mijn verwachtingen. Hij gooit licht van hoog naar laag naar ver naar weg en dichterbij, verspreidt wat sterren langs het grijs, verzint dat ik verdwijn. Hij bedenkt wat ik bekijk."

Zo heb ik dat opgeschreven, ergens midden in de nacht toen ik even wakker was. Zo las ik dat, de volgende ochtend, vol verbazing en een beetje bang. 

Ik zit namelijk al een tijdje in de knel. Ik geloof absoluut niet in God, ben compleet atheïstisch opgevoed en heb (in principe) de volste vertrouwen in mijn eigen wezen en de wetenschap. Maar wanneer ik een beetje goed om me heen kijk, kan ik gewoon mijn ogen niet geloven. Want alles is zo... echt, maar zo onwerkelijk tegelijk. 

Random dingen

Daar komt nog bij dat ik soms niet weet waarom ik bepaalde dingen doe. Ik schrijf random dingen op, ik zeg compleet onlogische zinnen en kan daar dan pas achteraf betekenis aan geven. Ik loop naar de kast en weet daarna pas wat ik wilde pakken. Ik heb dromen waarin de raarste landschappen zich uitstrekken. Ik doorloop, terwijl ik slaap, duizend steppen. Mijn vingers creëren vormpjes op mijn schrift. Er ontstaan hele verhalen uit het niks. Dat kan ik toch onmogelijk allemaal zelf bedenken? Sterker nog: ik weet dat ik het zelf niet bedenk. Wat ik doe overkomt me. 

Nu weet ik maar al te goed dat alles wetenschappelijk te verklaren is, dat er naar wat nog niet vastgesteld is onderzoek wordt gedaan en dat de hele wereld bestaat uit deeltjes, verbanden, beweging en licht. Maar ik kan het gewoon, simpelweg, zonder grapjes, echt niet geloven. 

Dromenmaker

Zo ben ik gekomen bij mijn dromenmaker, iets waar ik in ben gaan geloven. Een soort persoontje dat aan de binnenkant van mijn schedel zit.

Het is een mannetje met lange vingers, mouwen als armen en een rustig gezicht. Hij tekent sterrenbeelden op de binnenkant van mijn schedel, kneedt mijn tapijt tot een zacht voetenbedje, trekt de gelige streepjes uit de zon. 

Iets echts

Kijk, misschien is het niet heel aannemelijk dat er zich echt zo'n mannetje verschanst tussen mijn grijze massa. Maar ik kan niet anders dan geloven dat er in mij iets zit waar ik niets over te zeggen heb. Iets dat dingen voor me bedenkt voor ik ze zelf weet. Alsof de hele wereld om me heen een schilderij is. 

Er zal vast ook wel iets echt zijn, ik bedoel: mijn huis draagt me wel, mijn trap bestaat wel, maar misschien kleedt mijn dromenmaker het allemaal gewoon iets mooier aan. 

En ik denk dat iedereen zoiets heeft. Zo'n onderbewustzijn dat dingen bedenkt. (Of misschien bestaat iedereen niet eens en heeft mijn mannetje alle mensen bedacht, maar laten we dat even terzijde schuiven.) En ik denk dat die God alleen te eren is door te doen wat hij fluistert.

Geen Onze Vader

Want ook al is er misschien (volgens mij), geen Onze Vader, er is wel iets dat je wil heeft bepaald.

Ik geloof niet dat al onze keuzes al bedacht zijn en alles al voor ons geschreven staat, maar ik geloof wel dat onze toekomst al verder bepaald is dan we zelf weten.

Wat het precies is, dat mannetje in mijn hoofd, daar ben ik nog lang niet over uit. Maar dat we niet alleen maar zijn wat we denken, en dat we meer zijn dan elektrische stroom geloof ik wel. En ik ben niet op zoek naar God, eerder naar mezelf. 

Gepubliceerd op 21 november 2015

REACTIES

Log in om een reactie te plaatsen of maak een profiel aan.

S.

S.

Wat een mooi stukje, Mette. Je moet 'n wandeling maken door de wildernis op slechte schoenen, helemaal alleen. Na drie maanden PCT schijn je jezelf te hebben gevonden, niet een ander te zijn, maar de versie die je altijd al was, her-uitvond. Ja, doen. Lees WILD. Misschien hoef je niet eens meer op pad als je het einde van het boek red. Succes.

6 jaar geleden

S.

S.

Je redt. Met DT. Excuus.

6 jaar geleden

Mette

Mette

AH, thanks Soof. Ga ik doen. Jij komt in het dankwoord van m'n reisverslag.

6 jaar geleden

B.

B.

Stom zeg

6 jaar geleden

S.

S.

Waarom vind je dit nou stom? Ze schrijft hoe ze is en dat is alleen maar bewonderingswaardig.

6 jaar geleden

H.

H.

Heey, leuk geschreven! Soms denk ik daar ook aan... ik ben zo klein in deze wereld, of het zonnestelsel, of de melkweg, waar komt dat allemaal vandaan?! Ik ben zelf gelovig, maar daar zijn alle dingen nog niet mee verklaard! De hele wereld slaat nergens op dus geniet lekker van wat je ziet hoort en ruikt.

6 jaar geleden

Martha

Martha

Alles wat jij net heb opgeschreven herken ik. Hij maakt mijn wereld mooier, interessanter en met meer kleur. Ik heb al meerdere verhalen bedacht voor boeken (als ik ooit van plan ben om te schrijven) en nog steeds komen de verhalen als een waterval binnen. Onderhand houd ik ook een droomdagboek bij omdat mijn dromen zo vreemd, grappig en intrigerend zijn. Ik heb mijn eigen wereld bedacht en soms dagdroom ik naar de bossen, grasheuvels en bergen die er in staan. Ik ben van plan om dat nooit op te geven en ik hoop dat iedereen die dat voelt het ook niet doet. Het is een gave.

6 jaar geleden

fresh

fresh

Herkenbaar, alleen heb ik het vaak overdag, dan wordt het 'mannetje' in mij wakker. Alles op zwart zetten en schrijven maar! Door jouw stukje moest ik aan een dichtregel denken: zachte flikkeringen aan de rand van mijn bewustzijn, flarden van duistere gedachten, als rimpeingen op het water planten zij zich voort, verdwijnend in het land der onbegrensde mogelijkheden.
(oeps, het heeft zichzelf verdergeschreven)

mooi stukje trouwens!

6 jaar geleden

fresh

fresh

Herkenbaar, alleen heb ik het vaak overdag, dan wordt het 'mannetje' in mij wakker. Alles op zwart zetten en schrijven maar! Door jouw stukje moest ik aan een dichtregel denken: zachte flikkeringen aan de rand van mijn bewustzijn, flarden van duistere gedachten, als rimpeingen op het water planten zij zich voort, verdwijnend in het land der onbegrensde mogelijkheden.
(oeps, het heeft zichzelf verdergeschreven)

mooi stukje trouwens!

6 jaar geleden