"Rij maar een stukje op jouw manier", zegt mijn rij-instructeur lachend. Mijn manier?! Ik doe maar wat. Dit is tenslotte de allereerste keer van mijn leven dat ik achter het stuur van een auto zit.

Op de ochtend van mijn eerste rijles zie ik wit van de spanning. De klok slaat twaalf uur: het Uur des Doods is aangebroken. Nerveus loop ik met kabouterstapjes op de geparkeerde Volvo af. De enorme L die op de auto geplakt zit, lijkt ineens gigantisch. Alsof het wil uitschreeuwen dat ik 'die nieuwe die nog moet leren autorijden' ben. 

Ik voel mezelf wegzakken in de bestuurdersstoel van dit veel te grote bakbeest. De rij-instructeur start de auto en het avontuur begint. Achter me voel ik iemand in mijn nek hijgen. Mijn voorganger die er overduidelijk té relaxt bij zit, volgt aandachtig mijn stuurtalent.

Kras

Obstakel één: een auto die heerlijk asociaal geparkeerd staat en waar ik on-mo-ge-lijk zonder een dikke horizontale kras te maken langs kan rijden, wacht me met een gemene grijns op. Onwetend trap ik op de rem en ik schiet een halve meter naar voren. De voorruit verblijd ik op een haar na niet met mijn aanwezigheid. Vier grote ogen staren me ongelovig aan.

De daaropvolgende anderhalf uur voelen als een marteling. Telkens als ik even lekker bezig ben en het kreng van een auto onder controle begin te krijgen, lijkt het alsof de voetgangers en fietsers een verbond tegen me hebben gesloten. Telkens weer betreden ze vlak voor mijn neus de weg, zodat ik me weer heerlijk onzeker over mijn rijkunsten voel.

Plots, en zonder om zich heen te kijken, rijdt er een vierjarige met zijn vierwieler de weg op. De rij-instructeur geeft een ruk aan het stuur en manoeuvreert me snel en kundig om de onwetende peuter heen. Om van de schrik te bekomen moet ik rondjes rijden en slalommen op een parkeerplaats, terwijl ik aangegaapt wordt door een voetbalelftal. Fijn.

Ongelukken

Het is bijna half twee. Het huis van het volgende rijslachtoffer komt in zicht. “Hij is niet thuis”, roept zijn moeder alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Drie minuten later verken ik de verkeerswegen weer in de richting van waar de-jongen-die-zijn-rijles-vergeten-is zich bevindt. 

“Hier naar rechts en rij de snelweg maar op”, zegt meneer de rij-instructeur overenthousiast. Mijn handen beginnen weer te trillen. Dé snelweg, de plek waar vrachtwagens ongegeneerd hard voorbij rijden, waar ongelukken aan de orde van de dag zijn en waar men elkaar op slinkse manieren inhaalt. Het is een plek die ik liever nog een aantal weken ongerept had gelaten. Die plek is verdomme voor gevorderde bestuurders! Niet voor een meisje van achttien die net boven het stuur van de Volvo uitkomt. Met een zucht waag ik de gok. Als ik nooit meer thuiskom, erft mijn broertje mijn iPhone.

Bang haasje

De tijd is om. Twee uur lang heb ik als een bang haasje rondgereden over de Brabantse wegen en dat heeft een aantal onoplettende voorbijgangers bijna het leven gekost. De rij-instructeur vraagt me of ik zenuwachtig was. Zenuwachtig? Ik heb potverdorie drie nachten peinzend wakker gelegen van de spanning. Maar dat zeg ik niet. Ik ben veel te blij dat ik levend uit de lesauto kan stappen. En mijn iPhone kan ik mooi uit mijn testament strepen.

Beeld: Lisa Ruigrok