Concertverslag CKV

Geschreven door:	Sanne [meer]
Datum ingestuurd:	2 december 2002
Niveau:	4 havo
Woorden:	2194
Opvragingen:	2948 (11 deze maand)
Waardering:	Currently 3.30/5 1 2 3 4 5 3.3/5 (10 stemmen)

Download dit verslag in PDF-formaat

Fire Of Dance

Fire of Dance is een show met solisten van wereldklasse en een enthousiast ensemble, dat zich opmaakt om los te barsten op het podium.
Mijn verwachting was heel anders dan dat het werkelijk is. Ik had verwacht dat al die groepen zouden komen, maar dat was niet zo. Er was 1 grote groep die in deze voorstelling optraden. Maar toch heel leuk om er naar toe te gaan.

Tap Dogs

Het is een flitsende, moderne, verbazingwekkende show vol vaart en behoorlijk wat kabaal. Het ritme van de tappende, stampende, dreunende voeten geeft genoeg muziek. De dansers laten één voor één zien wat hun specialisme is en stellen een verbijsterend goede techniek aan de dag. Hun voeten lijken sneller te zijn dan het geluid. De moeilijkste passen worden uitgevoerd zonder één beat te missen. Ik vond het leuk om te zien. Dit is ook muziek die zij maken, alleen heel anders dan dat je gewend bent.
Er komen 3 soorten variaties van dansen voornamelijk voor, de Reel, de Jig en de Hornpipe.

De Reel:

De muziek van de reel is heel gelijkmatig. De stap die bij deze dans hoort is dan ook heel gelijkmatig. 1,2,3 1,2,3 1,2,3
Dit is de allereerste stap die aangeleerd wordt. Deze stap vormt samen met de jigstep en de 7's de basis voor de Ierse dans.
Deze dans wordt zowel in hardshoe als in softshoe gedanst. Wordt deze dans in hardshoes gedanst dan heet hij treble reel of hard reel.

De Jig:

Deze muziek is minder gelijkmatig. De step bestaat dus uit acht maten. Zes van deze maten zijn gelijk maar op de zevende en achtste maat hoor je heel duidelijk dat de step eindigt. Er wordt dan ook 6 keer een jigstep gedanst (én,1,2,3 én,1,2,3 én,1,2,3) Hierna volgt een risingstep die de laatste 2 maten beslaat.
Ook deze dans wordt zowel in hardshoe als in softshoe gedanst. Wordt deze dans in hardshoes gedanst dan wordt hij heavy jig of treble jig genoemd.

De Hornpipe:

Dit is een dans die alleen op hardshoes wordt gedanst. Hierbij bestaat de step uit 6 gelijke maten en 2 maten die sneller lijken te gaan.


Guillem Alonso
Wereldkampioen Tapdansen

Guillem Alonso werd in 1973 in Barcelona geboren. Hij was 9 jaar toen hij zijn eerste paar tapdansschoenen aantrok. Sindsdien is hij als tapdanser veelvuldig in tal van televisieshows en theaters in Europa en de USA opgetreden. Van de Spaanse regering kreeg hij diverse studiebeurzen, zodat hij in New York kon studeren bij beroemde dansers als Brenda Bufalino, Barbara Duffy en Savion Glover. Bij de wereldkampioenschappen tapdans in 1993, georganiseerd door de International Dance Organization in Zwitserland, won hij de eerste prijs. In 1995 trad hij op met het Indianapolis Symphony Orchestra tijdens de Kerstshow ‘Yuletide Celebration’. Daarna volgden tournees door de USA en Europa met o.a. het American Tap Dance Orchestra, de Manhattan Tap en het New Yorkse Tap Collective. Guillems thuisbasis is Barcelona, waar hij meewerkt aan verschillende shows, zoals ‘Camut Band’ (Afrikaanse Ritmes met de Mendez Brothers) en ‘Keatoniana’ (met pianist Jordi Sabatés). Tevens maakte hij de choreografie voor de opening van het nieuwe theater in zijn woonplaats, ‘Scenic Barcelona’. Daarnaast geeft hij les en houdt workshops voor een nieuwe generatie tapdansers. Ondanks al deze opdrachten is hij ook regelmatig te vinden in het Woodpeckers Tap Dance Centre of werkt hij als assistent van de beroemde tapdanseres Barbara Duffy in New York. In september 2001 presenteerde Guillem Alonso met de Camut Band Company de show ‘Life is Rhythm’ in het New Victory Theatre op Broadway.

Fame

Musical naar de Oscargenomineerde film uit 1980. In FAME staat een groep studenten aan de ‘New York High School for the Performing Arts’ model om te laten zien hoe zwaar de weg en hoe moeizaam het gevecht is om de top te bereiken. Hoe uiteenlopend de karakters van de studenten ook zijn, zij hebben allen hetzelfde doel: een plaats te veroveren in de schijnwerpers van de showbusiness. Daarvoor getroosten zij zich enorme inspanningen en lijden veel ontberingen: in drama, muziek en dans. Bij dit stuk wordt “ Hard Work”, “Body Electric” en de titelsong “Fame” gespeeld. Een leuk stukje musical vond ik dit. Heel interessant om naar te kijken en te luisteren.

Riverdance

Ierse dans is met name door de wereldwijde tournees van "Riverdance" en "Lord of the Dance" razend populair geworden. Wie kan dan ook de magie van deze fascinerende, flitsende dansshows beter presenteren dan de originele sterren van deze ensembles zelf.
In de eerste plaats is dat Joel Hanna, die met zijn Iers-Aziatische afkomst en zijn unieke charismatische uitstraling de kunst verstaat om de pulserende spanning van de Ierse dans op het publiek over te brengen.

Canada

Lead Solist Riverdance.
Stersolist Joel Hanna werd geboren in Vancouver, Canada, als zoon van een Ierse vader en een Aziatische moeder. Joel nam al op zijn 10e jaar deel aan Ierse dans competities. Zijn eerste dansonderricht kreeg hij van de gerenommeerde Ierse dans leraar Tony Commerford in Vancouver, gevolgd door een intensieve training in Ierland. Het winnen van de Australische tapdanskampioenschappen in 1996 betekende de start van zijn internationale erkenning. Vanaf 1997 was hij drie jaar achtereen de ongeslagen‘Riverdance’, op tournee te gaan. Met ‘Riverdance’ vierde Joel niet alleen grote triomfen in alle grote steden van de USA en Canada, maar ook in Engeland, o.a. in het befaamde theater Apollo Hammersmith in Londen. Tijdens de tournee werd hij tevens geselecteerd om de hoofdrol te spelen in de documentaire over Riverdance: ‘The Bad Boy and the Home Town Girl’, vervaardigd in samenwerking met de Broadcasting Company. Deze documentaire werd in heel Amerika uitgezonden. Na drie jaar ‘Riverdance’ (1997-1999) was Joel toe aan een nieuwe uitdaging, dus accepteerde hij het aanbod van voormalige Riverdance-sterren Jean Butler en Colin Dunne om als solist op te treden in hun nieuwe show ‘Dancing on Dangerous Ground’. Uitvoeringen volgden o.a. in de Radio City Music Hall in New York en het Royal Drury Lane Theatre in Londens West End. Eén van de hoogtepunten van de Engelse tournee was zijn gastoptreden in de Royal Variety Show voor Koningin Elisabeth in 1999.
Joel’s dynamische Irish Dance stijl is voortgekomen uit zijn grote interesse voor andere hedendaagse dansvormen. Zo hield hij zich intensief bezig met Amerikaanse tapdans, met flamenco, moderne dans
en diverse soorten Aziatische vechtsporten. Daaruit valt te verklaren dat hij al op zo jonge leeftijd zo veel energieke expressie in zijn dans wist te leggen. Een leven, beheerst door het ritme van de dans, gebaseerd op het wisselen der tijden bracht Joel zo ver als hij nu is, met volle teugen genietend van zijn succes met Fire of Dance.

Riverdance is gebaseerd op de van generatie op generatie overgedragen Ierse danscultuur, waarbij het ritme door het virtuoze voetenwerk werd voortgebracht.Door toevoeging van elementen uit andere stijlen en culturen heeft ‘Riverdance’ een magische dimensie gekregen en beleefde de tapdans wereldwijd een wedergeboorte. Ook dit vond ik leuk om te zien. Het tap dance kwam hierbij ook weer in de show naar voren. Er was hele mooie muziek bij, gespeeld door ensemble.

Grease

En dan weer terug naar Amerika, de vijftiger jaren: de rock- en teenager musical Grease. Hot en rocky songs als "You’re the one that I want!", "Greased Lightnin’" en swingende petticoats roepen een onweerstaanbaar, aanstekelijke en vrolijke sfeer op.
Vertederende parodie op de 50er jaren en de rock’n roll. Muziek van Elvis Presley, Chuck Berry, Little Richard en andere idolen uit die tijd. Een nostalgische terugblik op alles wat toen mode was. De eigenlijke wereldpremière vond plaats op 5 februari 1971 in een voormalige tramremise, waarbij slechts 120 toeschouwers aanwezig waren. De oorspronkelijke show had eigenlijk meer het karakter van een ‘happening’ en duurde bijna 5 uur! Ondanks de lengte van het stuk sloeg het enorm aan bij het publiek. Een jaar later beleefde Grease zijn Off-Broadway première in het New Yorkse Edentheater, maar dan wel in een aanzienlijk ingekorte en dramaturgisch herziene versie. Kort daarna verhuisde de hele productie naar het Broadhurst Theatre en in november ‘72 naar het gerenomeerde Royal Theatre. Met een looptijd van zeven jaren onafgebroken op Broadway met 3388 voorstellingen behaalde Grease een sensationeel record. Grease kreeg niet minder dan zeven nominaties voor de prestigieuze Tony Award. Ook dit vond ik heel aardig om naar te kijken en te luisteren. Het werd heel goed geimiteerd door de artiesten. Zowel zang als het bijbehorende toneel. Met de harmonie hebben we vorig jaar een paar stukken uit Grease gespeeld. Dus de muziek klonk mij bekend in de oren.

Stomp

Wat een lawaai! Juist, dit is Stomp! Maar wacht tot het keukenpersoneel aan het werk gaat met ongeveer al het keuken- en schoonmaakgerei dat er voorhanden is: pannen, potten, emmers en bezemstelen, net zo lang tot de kalme sfeer van de kantine in een heksenketel is veranderd!
Deze kracht, deze passie en dit vuur, die de kern van de dans vormen, komen tot ontlading in Fire Of Dance.
Stomp is een theateract van een geheel ander soort: het is een mengeling van percussie en dans, als de polsslag van deze dynamische tijd, luid en heftig kloppend. Maar Stomp is niet alleen maar lawaai: de overgangen van luidruchtige naar ingetogen, zachte klanken zijn zorgvuldig gedoseerd,
met een perfecte balans tussen kracht en gevoel. Karakteristiek voor Stomp is ook dat het ritme wordt voortgebracht met behulp van alles wat maar geschikt is om mee te stampen, schrapen, krassen, schuren, klepperen en ratelen en daar komen zowel bezems als emmers, reusachtige vaten en tonnen. Dit was ook heel anders dan de gewone percussie in de muziek. Je ziet hier wat je allemaal voor een leuke muziekeffecten kunt krijgen met de ongewoonste dingen in de normale muziek wat je je maar kunt bedenken.

Mamma Mia!

Musical van Benny Anderson en Bjorn Ulvaeus. Wereldpremière: Londen, 1998.
In Mamma Mia! zijn ABBA’s beste songs verwerkt tot een onweerstaanbare musical. De handeling speelt zich af in Mamma Mia, een pension op een denkbeeldig Grieks eiland, waar alles draait om de opwindende gebeurtenissen in het leven van Sophie en Donna. Sophie is 20 en gaat binnenkort trouwen. Zij is alleen door haar moeder, Donna, grootgebracht. Bij toeval komt Sophie achter de waarheid over haar vader, uit het dagboek van haar moeder. Daaruit blijkt echter dat er zeker drie mannen voor het vaderschap in aanmerking komen, die allemaal 20 jaar geleden in dezelfde maand met Donna bevriend waren.......
De situatie wordt pas spannend als Sophie in het geheim, zonder dat haar moeder dit weet, alle drie de mogelijke vaders voor de bruiloft uitnodigt om uit te vinden wie nu eigenlijk haar echte vader is...
Ook hierbij speelde het orkest spannende muziek. Een leuk toneelstuk.

Lord of the Dance

Een van de fraaiste hoogtepunten van de show is Lord of the Dance, dat met het grote dans- ensemble, lichteffecten en boeiende choreografie de legende uitbeeldt van de Magische Fluit, die door zijn mystieke geluid en betoverende melodieën leven verwekt, om vervolgens te worden verstoord en vernietigd door de Macht van het Kwaad: de Lord of the Dance...
Lord of the Dance heeft een enorme vernieuwing van de eigentijdse populaire theaterdans teweeggebracht. De oude Ierse legende van de strijd tussen Goed en Kwaad (the Lord of Darkness) wordt uitgebeeld in een synthese van dans, folklore en spectaculaire toneeleffecten. In deze show komt de verbeeldingskracht van de hoofdrolspeler -in de originele versie gestalte gegeven door Michael Flatley- evenzo tot zijn recht
als de geweldige choreografische enscenering voor het gehele ensemble.
Dit is dans in al zijn expressie van kracht en dynamiek: Lord of the Dance. Ook dit hebben we met de harmonie vorig jaar gespeeld. Een heel mooi stuk muziek, wat mij erg aanspreekt door verschillende effecten met de muziek.

Fire of dance kitchen

Net zo lang doorgaan tot het schuurt, rammelt en kraakt. Twee tappende voeten op zand. Guillem Alonso, tapdanskampioen en de enige ter wereld die de techniek van zandtap beheerst. Ook tapte ze met vuilnisvatdeksels aan de voeten. Dit werd uitgevoerd door Guillem Alonso, Roser Font en Stephan Grühn. Drie hele goede tapdancers.

De Muziek
Er is nog een belangrijke factor die deze show zo bijzonder maakt, iets dat steeds zeldzamer wordt: niets aan deze show is ingeblikt of mechanisch. De show is geladen met energie, alles is ‘live’. Dit geldt ook voor de muziek. Het orkest zat in de concertbak. Af en toe heb ik eens gekeken of ze daadwerkelijk waren aan het spelen, omdat het zo goed met elkaar samen liep. Ik vond het heel erg knap dat zij dat zo voor elkaar kregen.

Mijn mening

Ik vond het een hele leuke show. Het was dan wel anders dan mijn verwachting, maar ik was er zeer zeker tevreden mee. Ook de muziek vond ik weer zeer mooi. Ik vind het sowieso erg interessant om naar muziek te luisteren.
Bij “Lord of the dance” en bij “Grease” klonk de muziek veel anders dan dat we met de harmonie hebben gespeeld. Het werd dan ook door andere instrumenten uitgevoerd. Ik vond het mooi om dit eens op een andere manier live te luisteren.
Ik vond het heel goed wat ze allemaal konden. Niet alleen de verschillende dingen, zoals zingen, tap dance en toneel, maar ook dat ze bij bijna ieder stukje allemaal optraden. Ze moeten toch een hele goede conditie ervoor hebben om dit op te brengen.
Het publiek deed steeds enthousiast mee en dat bracht natuurlijk een extra leuke sfeer.
Het is zeker de moeite waard om eens naar deze mooie show te gaan!