Algemene gegevens;

Titel: ‘De grote verdwijntruc’.
Naam gezelschap: Arjan Ederveen met zijn groep ‘de la troep’.
Naam regisseur: Kees Prins (Jiskefet)
Hoofdrolspeler: Arjan Ederveen
Plaats + datum voorstelling: donderdag 31 jan. 20.15 in de Stadsgehoorzaal in Kampen.
Genre: Drama-Varieté Unique

Plot;

Arjan Ederveen en zijn Groep de la Troep vertellen onder regie van Kees Prins (Jiskefet) door middel van sketches, dansjes, liedjes en andere theatrale uitingsvormen het schokkende, maar waargebeurde levensverhaal van een man die van de dokter te horen krijgt dat zijn hersens krimpen.

De man komt zijn verloren geheugen tegen in de vorm van een klein mannetje dat gaandeweg steeds groter wordt.
Langzamerhand verliest hij al zijn herinneringen, waaronder de allerleukste en zelfs de allerergste.

De Grote Verdwijntruc is een Alice-in-Wonderland-achtig verhaal, vermomd als een tragikomische revue.

Het toneelbeeld;

De voorstelling vond plaats in de grote zaal, in de stadsgehoorzaal. De grote zaal heeft een podium, het publiek zit voor het podium (schuin omhoog, +/- 20 rijen) en er is een balkon aanwezig. Door deze opstelling is alles duidelijk te zien en te horen.

Er werd goed met licht, decor, attributen en kostuums gewerkt. Een leuk voorbeeldje van licht was aan het begin van de voorstelling. Het licht moest (waarschijnlijk) een bal voorstellen, die 2 leden van de groep overspeelden. Als het decor verandert moest worden werd het even donker gemaakt en werd er een nieuw decor opgebouwd. Attributen waren ook (volop) aanwezig, bijvoorbeeld de praatpaal, bejaardenkarretje, een tafel met stoelen etc. Met kostuums werd ook veel gewerkt, voor alle scènes waren wel verschillende kostuums aanwezig (aan het begin bijvoorbeeld had de groep feestkostuums aan). Dit alles versterkte het toneelbeeld.
Muziek en geluidseffecten;

Muziek en geluidseffecten waren ook duidelijk aanwezig. Een goed voorbeeld van de geluidseffecten was aan het eind op de snelweg. Je had zowat het gevoel alsof je daar aanwezig was (op de snelweg). Muziek was ook aanwezig, een voorbeeld: de ‘Dikke Diny’ scene, met achtergrondmuziek (van de voorstelling waar zij aanwezig waren).

Personages;

De belangrijkste personage was (natuurlijk) Arjan Ederveen, hij kon het publiek (behoorlijk) goed amuseren, er zaten vele leuke en flauwe grappen tussen. Ik kon dan ook het meest meeleven met hem, omdat hij het meest aanwezig was. De andere groepsleden vulden hem aan, er was een goede onderlinge relatie. Volgens mij waren dit gewone mensen.

Themathiek en interpretatie;

Deze voorstelling ging over iemand die zijn herinneringen (langzaam) verloor, doordat z’n hersenen zouden krimpen. In vele scènes kwam dit terug, wanneer dat niet het geval was, hadden ze wel andere leuke dingen. Ik vind dat de regisseur goed geslaagd was met zijn voorstelling, het was behoorlijk duidelijk waar het om ging.

Boeiende werking;

Het was een voorstelling met veel humor, dit gaf dan ook de (meest) boeiende werking. Bijvoorbeeld de scènes met dikke Diny, of aan het begin wanneer de hoofdrolspeler zat te wachten op zijn (test)uitslagen en het helemaal stil werd in de zaal. Hij speelde toen goed op het publiek in.

Structuur;

Er zat veel structuur in deze voorstelling, steeds waren er wisselingen van plaats, dus veel gebeurtenissen. Dit werd goed gerealiseerd door het elke keer even donker te maken (in de zaal) en een ander decor te plaatsen.

Recensie;

Ik vond het een leuke voorstelling, zeer geslaagd. Goede spelers, veel humor. Dit alles maakte het geheel zeker niet saai.