Lorelei.

We kennen allemaal de rivier de Rijn. Hij stroomt door ons land en vele andere Europese landen. In een van deze landen, Duitsland, speelt zich deze beroemde en zeker ook beruchte volksvertelling af.
Deze volksvertelling gaat over de scheepvaart op de Rijn. Al eeuwenlang wordt de Rijn bevaren door vrachtschepen, passagiersschepen en plezier bootjes. Dit verhaal speelt zich af in de tijd dat de schepen nog niet zo veilig waren. Natuurlijk konden de waterstanden in de Rijn heel gevaarlijk zijn, bijvoorbeeld als in de lente de gletsjers in Oostenrijk en Zwitserland smolten, trad de rivier door het smeltwater buiten haar oevers. Ook door zware regenval konden er overstromingen komen. Maar dit zijn niet de gevaren waar dit volksverhaal over gaat.
Bij een klein stadje aan de oevers de Rijn verdwenen er vaak op mysterieuze wijze veel schepen. Slechts enkele brokstukken werden er teruggevonden. Bij dit gedeelte van de Rijn stonden er hoge rotswanden langs de oevers, een scherpe bocht die op dit punt lag, was hierdoor onoverzichtelijk. Dit echter kan niet de reden zijn geweest van zoveel onverklaarbare ongelukken juist omdat iedereen gewaarschuwd was voor deze gevaarlijke bocht. Dit is een verhaal van een kapitein die een van deze rampen had overleefd:

Het was al in de avond en de meeste passagiers waren naar hun hutten gegaan. De kapitein stond aan dek achter het roer hij pakte zijn kaart en zag dat de beruchte bocht eraan kwam. Het was de 1e keer dat hij deze bocht zou bevaren en hij voelde zich gespannen door alle verhalen die hij had gehoord. Hij riep zijn 2e stuurman, in wie hij alle vertrouwen had. Beide mannen keken elkaar aan, ze dachten hetzelfde. Ze zagen de bocht al aankomen. Er hing een laagje nevel boven het water. Het was bijna eng stil op het water. Ze gaven elkaar een knikje en de kapitein trok aan zijn roer om de bocht in te zetten. Op dat moment hoorden ze een hoog en helder geluid, het leek wel gezang. Naarmate ze dichterbij kwamen werd het geluid duidelijker, het was gezang, het mooiste wat ze ooit gehoord hadden. Sprakeloos keken ze elkaar aan, de mooie stem leek hun te roepen. Ze keken waar het vandaan kwam en op dat moment zagen ze een gestalte zitten op een van de rotspunten. Hij wist dat hij dit niet had moeten doen, maar de kapitein was zo in de ban van de mooie stem dat hij zo dicht mogelijk langs de rotsen ging varen om te zien wie het was. Ze zagen nu dat er een mooie jonge vrouw op de rotsen zat met een betoverende stem. Wat ze niet doorhadden was dat ze veel te dicht langs de rotsen voeren en toen de kapitein dit merkte was het al te laat. Het schip had de rotsen geraakt met een enorme klap en begon snel te zinken. De kapitein kon zich de rest niet meer herinneren. De volgende ochtend kwam hij bij op de rotsen, het schip was verdwenen net als de beeldschone vrouw. De verklaring die werd gegeven voor dit ongeluk was dat er vreemde stromingen waren geweest die het schip tegen de rotsen hadden geslagen. Het verhaal van de kapitein werd niet serieus genomen. De kapitein kon de gebeurtenis niet loslaten en zocht in vele boeken, op een keer vond hij een boek hij sloeg het open en daar stond een portret van het meisje in! Ze heette Lorelei. Nu wist de kapitein zeker dat hij niet gek was en het waar was wat hij had gezien.