Algemene gegevens
• Titel: Het stuk heet Aïda uitgevoerd door Joop van den Ende Producties.
• Belangrijkste artiesten: Chaira Bordeslee, Bastiaan Rages en Antje Monteiro.

• Namen van de hoofdrolspelers: Aïda: Chaira Bordeslee. Radames: Bastiaan Rages. Amneris: Antje Monteiro. Zoser: Frans van Deursen. Mereb: Marlon Davin Henry. De Farao: Ben Rademakers. Amonasro: Felix Burleson.
• Regie: Robert Falls
• Muzikale leiding: Jim Abbot.
• Datum en plaats: De musical werd opgevoerd in het Fortis Circus Theater, te scheveningen. We zijn daar op dinsdag 22 oktober 2002 heen geweest.

Plot
Het verhaal gaat over de onmogelijke liefde tussen Aïda (de Nubische prinses) en Radames (de Egyptische legerkapitein). Tijdens expeditie neemt Radames een stel Nubische vrouwen gevangen en neemt ze mee naar Egypte. Onderweg komt hij in contact met een van de slaven, Aida, hij geeft haar bij thuiskomst cadeau aan zijn verloofde Amneris (dochter van de farao). Radames weet niet dat Aida een prinses is, maar hij raakt onder de indruk van haar. Aida is ook onder de indruk van Radames. Ze verklaren elkaar na enige tijd de liefde. Dan wordt de koning van Nubia gevangen genomen. Nog steeds weet Radames niet dat Aida een prinses is. Aida bedenkt een manier om te ontsnappen samen met haar vader, maar dan moet Radames trouwen met zijn verloofde, Amneris. Als ze proberen te ontsnappen wordt Aida gepakt, samen met Radames. Ze worden ter dood veroordeeld door Amneris, maar ze mogen samen sterven ze in een graftombe.
In deze musical komen meerdere conflicten voor, maar als hoofdzaak is er maar één, ik zal even uitleggen wat ik hiermee bedoel: het conflict tussen Aïda en Amneris is één conflict, er is het conflict dat Aïda moet kiezen tussen haar vader en Radames en het conflict van Radames die moet kiezen tussen zijn koning worden en zijn liefde voor Aïda. Maar dit alles komt eigenlijk neer op maar één heel conflict en dat is de onmogelijke liefde tussen Aïda en Radames.

Het toonbeeld
De voorstelling vond plaats in een hele grote zaal van het circus theater, er zijn 1768 stoelen, die trapsgewijs zijn aangebracht. Deze zijn verdeeld in 5 rangen, wij zaten 5de rang rechts, op een balkon, van het toneel. Het orkest zat gedeeltelijk onder het toneel, achter in de zaal was een ruimte voor de mensen die het licht regelden.
Het podium had niet veel attributen, soms werden er doeken naar beneden gelaten en soms kwam er iets het podium op, maar dit was niet ergerlijk.
De verschillende decors hadden allemaal te maken met Egypte omdat het verhaal zich in de tijd van de Egyptische farao’s afspeelde en ook in Egypte. Dit was onder andere ook te zien aan hun klederdracht die typisch deed denken aan Egypte, maar deze klederdracht wisselde ook steeds bij iedere scène.

Muziek en geluidseffecten
Er werd veel gebruik gemaakt van geluidseffecten die dienden om scènes te ondersteunen zoals droevige muziek bij de dood van Aïda en Radames, spannende muziek bij de rechter toen het vonnis van Radames werd beslist, marcherende muziek toen de strijd gevochten werd tussen Egypte en Ethiopië. Er werd ook veel gebruik gemaakt van lichteffecten, tijdens de sterfscène van Aïda en Radames werd koud blauw licht gebruikt en ergens anders weer ander licht.
De muziek werd juist niet bij de overgang van en scène gebruikt maar juist voor ondersteuning bij de handeling die zich in die scène afspeelde.

Personages
De belangrijkste personages waren Aïda, Radames en Amneris.
Aïda kwam zeer overtuigend over omdat je goed kon zien wat haar gezichtsuitdrukkingen waren (zoals bij veel van de spelers). Ze zong erg mooi en zuiver. Ze was een aardige vrouw die veel voor haar vader overhad, maar nog meer voor haar grote liefde Radames. Ze was erg in haar zelf gekeerd. Ze was prinses maar wilde het iegenlijk niet zijn, ze wilde “normaal” behandeld worden.
Radames had veel over voor zijn land hij was een moedig man, maar werd uiteindelijk zwak uit liefde. Hij was totaal niet verliefd op de Egyptische prinses, hij vond har dom (dat was ze ook) had geen gesprekstof om met haar te praten. Voor Aïda gaf hij zijn eigen land op. Zijn daden waren erg geloofwaardig door overtuigende manier waarop hij het speelde. Dit was gewoon echte liefde.
Amneris was eigenlijk een vrij grappig persoon, ze maakt zich heel druk over haar uiterlijk. Denk dat alles wat ze draagt gelijk mode wordt. Ook vond ik haar leuk omdat zij de gefrustreerde farao’s dochter speelde. Op het eind werd ze wat gemener omdat zij het vonnis uitsprak.
Aïda en Radames waren echt verliefd op elkaar, maar eigenlijk waren zij vijanden omdat zij beide van een ander volk waren dat tegen elkaar strijde. Amneris was ook verliefd op Radames maar die liefde was niet wederzijds en dat kreeg ze wel door en dat is ook de rede (ondanks dat Aïda van een ander volk kwam) dat Amneris tegen Aïda soms zo kwaadaardig deed.
Deze gegevens over de personages kun je opmaken uit de gevoelens van de spelers die worden getoond door gezichtsuitdrukkingen, toonhoogtes van de stem, en de begeleiding van muziek.

Waar gaat de voorstelling over?
Het belangrijkste thema uit deze musical was de onmogelijke liefde tussen Aïda en Radames, dit denk ik omdat in welke scène dan ook uiteindelijk heeft het allemaal te maken met de onmogelijke liefde tussen die twee zoals de scène waarin het vonnis van Radames bepaald werd. Dit heeft betrekking tot de liefde van Radames en Aïda. Dit thema had bij mij helemaal geen betekenis, ik kan me wel zoiets voorstellen, maar dit raakt me niet of zo.
De regisseur zal waarschijnlijk niet een eigen visie op het verhaal erin hebben gemaakt, omdat het verhaal al zo bestond en zo moest het ook uitgevoerd worden.

Boeiende werking
De musical was vooral erg interessant omdat dit de eerste keer was dat ik een musical gezien had, ook het spektakel met de mooie decors en geluidseffecten spraken mij erg aan. Maar wat ik vooral tof vond waren de stemmen van de personen die soms heel hoog en soms heel laag waren, dit was echt heel mooi.
Het was heel mooi, de tijd ging heel snel voor je het wist was het al pauze en na de pauze was het voor mijn gevoel ook heel snel afgelopen.

Structuur
In het verhaal kwamen gelukkig geen flashbacks voor, het verhaal speelde zich af in een logische volgorde. Door middel van simpele dingen, zoals een doek waar de bovenkant van een zwemband stond afgebeeld dat leek heel leuk. Heel af en toe werd het licht echt gedempt.

Recensie
De voorstelling vond ik erg boeiend omdat het de eerste keer was dat ik een echte musical in zo’n groot theater had gezien. Dat ik het boeiend vond kwam mede door de spelers die hebben een grote indruk op me gemaakt omdat zij allen zo’n mooie stem hadden en ook nog goed toneel konden spelen en met die stem ook hun gevoelens konden laten horen.
En dit werd nog eens ondersteund door het gebruik van allerlei theatrale middelen zoals prachtig decor, lichteffecten, kostuums. Het geluid was ook heel mooi, goed in ballans met de stemmen. Je kon zo goed merken dat het zo een ontzettend groot theater is, alles was gewoon perfect. Er was geen foutje te ontdekken, op een ding na: tijdens de mode show viel een hoed van een van de slavinnen af, dit was volgens mij het enige wat niet ging zoals het hoorde.
Ik heb op internet naar recensies gezocht, maar dan moest je er voor betalen of lid zijn, ik heb dus alleen de koppen gekopieerd.
Uit de krant heb ik over Aïda verschillende koppen gevonden,
“ Aida is dé Musical van het jaar 2001.” Haagse Courant
“ ene kijk- en luisterspektakel…” de Telegraaf
“ Chaira Bordeslee is de grootste ontdekking van deze Aida” Algemeen Dagblad