De barokmuziek kwam voort uit de barok stijl periode uit 1600-1750, de barokmuziek liep eigenlijk van 1650-1715.
De naam Barok zou afgeleid zijn van het Portugese woord 'barocco': een onregelmatige gevormde parel. Het woord wordt in de eerste helft van de 19de eeuw voor het eerst gebruikt en diende als aanduiding voor de stijl, die zich tussen de Renaissance en het Classicisme bevindt.
De muziek uit deze periode verschilde in ieder geval van de vroegere muziek, niet alleen vanwege de stijl, maar ook vanwege de inhoud. De muziek zat nog in een overgangsfase. Dit had zowel voor het viool- als voor het klavier- en orgelspel (de instrumenten die hier het meest voor gebruikt werden) grote gevolgen.
De muziek uit de Barok is polyfoon, dat wil zeggen dat alle stemmen hun eigen gang gaan, ze zijn erg zelfstandig. De voornaamste kenmerken zijn de ontwikkeling van de monodie (begeleidende eenstemmigheid), wat de opkomst van de solist en de doorbraak van de opera ten gevolge had, en het ontstaan van het concert uit de 'stile concertato', waarin koren, ensembles en solisten tegenover elkaar geplaatst werden. Ook de vele versieringen en de overladenheid zijn terug te vinden in de muziek van de barok, waar de 'stile concertato' grote vormen aannam in een aantal oratoria en missen.

De bekendste barok-componist is Johann Sebastian Bach.
Johann Sebastian Bach werkte als organist en componist voor de kerk en voor het hof. Hij werd vooral beroemd als organist, maar speelde ook klavecimbel en viool. Hoewel hij een aantal meesterlijke werken componeerde, werd hij niet erkend door zijn tijdgenoten. Pas sinds de tweede helft van de 19de eeuw wordt Bach geroemd om zijn werk.