Beste vrienden,

Hoe gaat het met jullie? met mij gaat het erg slecht. Ik zit nu al 2 maanden in het leger en ik heb al veel kameraden zien doodgaan.
De aanvallen zijn het ergste, eerst schieten we met kanonnen en gooien we granaten naar de overkant. Dan als de commedant teken geeft rent een aangewezen groep soldaten naar de overkant om grond te veroveren meestal zonder succes! Doordat de meeste vijanden in loopgraven zitten raken we ze niet en kunnen ze onze soldaten een voor een neerhalen!
Ik hoor daar gelukkig niet bij en ik kan dus met zonder verwondingen deze brief schrijven.
De stukken grond tussen de loopgraven van ons en de vijand noemen we Niemandsland omdat het van niemand is en we het allebei willen veroveren.
Bij de frontale aanvallen zijn de gevolgen ook heel erg. We gaan dan met hele groepen soldaten lopende op de vijand af, aangezien onze tanks vast blijven zitten in de modder en dan worden alle soldaten een voor een neergehaald.
Na zo’n aanval gaan we kijken hoe erg het met de gewonden en doden is. De lichtgewonden kunnen meestal naar de loopgraaf kruipen of getrokken worden en mogen daarna naar het ziekenhuis. Maar alle die zwaargewonden en doden zien en horen dat is verschrikkelijk. Als het heel rustig is gaan sommige van ons de loopgraaf uit en halen we de wapens en munitie bij de lijken weg.
Het leven in de loopgraven is een ware hel.
Overdag gaat het nog wel maar ‘s nachts hoor je de ratten knagen aan als wat los en vast zit en je voelt de luizen en vlooien lopen of kruipen.
Door dat het water niet goed weg kan is er overal modder. In de overhoop geschoten en volgelopen loopgraven drijven allemaal lijken. Dat is een verschrikkelijk gezicht.
We hebben ondertussen geleerd dat vriendschappen noodzakelijk zijn, het maakt je zekerder en het kweekt zelfvertrouwen. Ik zie nu ook in dat de vijand ook mensen heeft van mijn leeftijd, vandaar mijn respect voor hun. Gister was een rare dag we hebben vriendschappelijke onderhandelingen gemaakt met de vijand. We hebben onderlinge spullen geruild van eten tot knopen.
Ik zal jullie nog iets vertellen.
Desateurs en laffe soldaten worden niet getolereerd. En worden door de militaire politie gedood, want je zit niet voor niet in het leger.
Ik vind deze oorlog heel naar en ik weet niet hoelang het nog zal duren voordat ik thuis kom. Misschien zal ik wel nooit meer thuis komen. Dat is waarschijnlijk een nare gedachte voor jullie en voor mij.
Ik hoop en wil dat deze oorlog snel voorbij is.

Tot ooit.
Groetjes
Piet Hein²