Werkstuk Nederlands

Psychologisch beeld van Frits van Egters

Het verhaal speelt zich af in een nogal deprimerende omgeving. Het is winter, dus weinig licht en vies weer. Het is een koude winter, wat als gevolg heeft dat het grootste deel van het verhaal zich binnen afspeelt. Onder dit 'binnen' vallen de woning van Frits' ouders, waar hij zelf ook woont, en de woningen van een aantal vrienden van Frits. De sfeer bij Frits thuis is niet al te vrolijk. Er zijn vaak problemen met de kachel, het interieur is niet om over naar huis te schrijven en de radio mag niet vaak spelen van zijn ouders. Zijn ouders zijn ook de hoofdoorzaak van de deprimerende sfeer van deze woning. Ze zijn saai, doen naar Frits' mening heel veel verkeerd en vallen zolang hij zich kan herinneren steeds in herhaling.

De hoofdpersoon is dus Frits van Egters. Hij komt op mij over als een puber die enigszins met zichzelf in de knoop zit. Volgens mij is hij dat ook. Maar ik vind het erg vreemd omdat Frits al 23 is, wat ik toch een beetje oud vind voor dit soort puberale taferelen. Ik denk dat hij gewoon is blijven steken in zijn tienerjaren. Dat komt volgens mij vooral omdat hij weinig kans heeft gehad om zich verder te ontwikkelen. Hij woont nog bij zijn ouders die hem niet zoveel vrijheid gunnen. misschien was dat in de tijd waarin het boek geschreven is normaal, er was waarschijnlijk niet genoeg geld omdat het vlak na de oorlog was. Maar wat dan in mijn ogen niet klopt is dat veel van zijn vrienden niet meer thuis wonen. Zijn vrienden komen ook veel verstandiger op mij over.
Als we de relatie van Frits met zijn vrienden bestuderen, zien we dat Frits in een enorm isolement leeft. Hij heeft geen échte vrienden, niemand met wie hij over zijn problemen praat. Hij houdt altijd een masker omhoog van lolbroek die erop kickt om absurde verhalen te vertellen. Maar in werkelijkheid kwijnt hij steeds verder in zijn isolement weg. Ik zie de verhalen die Frits constant vertelt dan ook vooral als aandachttrekkerij. Hij schreeuwt om aandacht, maar omdat zijn vrienden hem niet goed genoeg kennen heeft niemand dat in de gaten.

Tegenover de vrienden staan de ouders. Naar de vrienden vlucht hij toe, terwijl hij van de ouders juist weg vlucht. Zijn ouders zijn oude mensen die het wel weer zo'n beetje gehad hebben met leven. Ze willen hun dagen in rust slijten. Deze saaiheid benauwt Frits. Tussen Frits en zijn ouders zit duidelijk een heel grote generatiekloof, en Frits kan hier niet goed mee omgaan. Zijn ouders doen volgens mij nog best wel hun best om het Frits een beetje naar de zin te maken. Dit lukt natuurlijk niet zo goed bij een 23-jarige die tegen zijn wil nog bij zijn ouders woont. Alles wat zijn ouders omwille van hem doen vat Frits dan ook verkeerd op. Hij ziet de goedheid van zijn ouders niet, ziet alleen hun mateloze saaiheid waar hij niets mee te maken wil hebben. Tot de verlichting op die laatste dag van december, als Frits inziet dat ze goede mensen zijn, en dat zij het ook allemaal niet kunnen helpen.
Een belangrijk motief in dit verhaal is Frits' angst voor de dood. Hij heeft steeds nachtmerries die met de dood te maken hebben, en zijn verhalen gaan vrijwel altijd over dood en/of ziekte. Ik weet niet waarom hij zo bang is voor de dood. Hij is pas 23 en heeft dus nog een heel leven voor zich. Alhoewel dat leven niet al te vrolijk is, het is zelfs tamelijk uitzichtloos. En met een uitzichtloos leven ben je volgens mij al snel geneigd om dan maar over de dood te gaan denken. Frits wil heel duidelijk niet dood. In plaats van de dood te aanvaarden en het een plaats te geven in zijn leven, is hij er als de dood voor. Deze angst probeert hij weer weg te drukken door er zoveel over te praten.
Opvallend hierbij is dat Frits zijn angst altijd op anderen projecteert. Hij is bijvoorbeeld bang om kaal te worden (wat weer op de angst voor de ouderdom en daarmee de dood wijst). Dit wordt duidelijk doordat hij voortdurend anderen erop wijst dat hun haar dunner begint te worden.