Geschreven door: | anoniem |
Datum ingestuurd: | 26 maart 2009 |
Niveau: | 3 havo |
Woorden: | 1031 |
Opvragingen: | 242 (3 deze maand) |
Waardering: |
Geschiedenis
Eeuwenlang waren Nederlanders de baas geweest in Indonesië en Suriname. Het leek bijna of het zo hoorde. Er was maar weinig kritiek te horen. Een voorbeeld hier van is het boek: Max Havelaar van Multatuli. Het boek ging over de uitbuiting van de Indonesische bevolking.
Multatuli was Nederlands bestuursambtenaar geweest in Indonesië. Hij ergerde zich eraan dat zijn landgenoten alleen maar uit waren op rijkdom. De Indonesische boeren moesten veel producten verbouwen voor de Nederlanders, daar verdienden ze veel aan. Multatuli vond dit onrechtvaardig, maar de meeste Nederlanders vonden het normaal dat Indonesiërs voor ze werkten.
Aan het begin van de twintigste eeuw begonnen de Europeanen langzamerhand anders te denken over hun kolonies. Nederlands-Indië had Nederland altijd veel geld op geleverd. Was het niet de plicht om als beschaafde Christen iets terug te doen? Ja, de Nederlanders moesten de Indonesiërs ‘opvoeden’ tot volwassen burgers die konden meepraten over het bestuur van het land. Daarvoor was vooral onderwijs voor nodig. Vanaf 1918 konden de Indonesiërs meepraten in de Volksraad, maar algemeen kiesrecht was er niet.
De meeste Indonesiërs zijn moslims. Toen de Nederlandse priesters en predikanten de Indonesische bevolking tot het christendom wouden bekeren, voelde de moslims zich bedreigt. Ze vonden de christenen gevaarlijke ‘ongelovige’. De Nederlanders hadden dan ook niet veel succes. De Indonesiërs gingen zich alleen maar ‘meer moslim’ voelen. Zo werd de islam een belangrijk verzet tegen de Nederlanders. Toen in 1912 de Islamitische Vereniging werd opgericht werden daar meteen tienduizenden mensen lid van.
Verzet tegen de Nederlandse overheersing was er in Indonesië altijd geweest. Sommige boeren verstopten hun oogst, zodat Nederlanders er niets aan konden verdienen.
Door de opening van het Suezkanaal en de uitvinding van de telegraaf kwam er meer contact tussen Indonesië en Europa. Sommige Indonesiërs gingen in Nederland studeren. Daar leerde ze over democratie, liberalisme en socialisme. Terug in Indonesië gingen ze verenigingen en partijen oprichten om het nationalisme sterker te maken.
Tegen nationalisten trad de koloniale regering streng op. Politieke partijen die iets met nationalisme te maken hadden, werden verboden. Hun belangrijkste leiders werden gevangen gezet of verbannen.
In de zeventiende en achttiende eeuw hadden de Nederlanders meegedaan met de slavenhandel van de Europeanen. Zo hadden ze grote aantallen mensen uit Afrika naar Suriname gebracht. Die daar vervolgens als slaven op plantages moesten werken. In 1864 werd de slavernij in Suriname afgeschaft. Omdat de zwarte surinamers niet meer op plantages wilden werken begonnen de Nederlanders nieuwe arbeiders in te voeren: Javanen uit Indonesië en Hindoestanen uit India.
In Suriname kwamen zo allerlei mensen te wonen: indianen, mensen van Afrikaanse afkomst (creolen), Javanen, Hindoestanen en Nederlanders.
Doordat de bevolking uit zoveel aparte groepen bestond, was het nationalisme in Suriname niet zo sterk als in Indonesië. Creolen, Hindoestanen en Javanen richtte hun eigen politieke partijen op. Die wilden wel meer zelf bestuur, maar geen onafhankelijkheid. In 1954 werd Suriname een zelfstandig onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden met en een eigen regering. Alleen buitenlandse politiek en defensie beleven de taak van de Nederlandse regering.
In 1961 werd een partij opgericht die onafhankelijkheid wilde, door creoolse studenten uit Nederland. veel creolen voelde zich gediscrimineerd door de Nederlanders omdat zij in het bestuur alleen de lage posities kregen.
De Hindoestanen en de Javanen waren tegen onafhankelijkheid. Zij wilden ook iets doen tegen discriminatie van kleurlingen, maar ze waren bang dat de creolen hen zouden gaan overheersen als Suriname onafhankelijk werd.
De lessen in Indonesië gingen vooral over de geschiedenis van Nederland, maar ook over de topografie van Nederland. Ze leerde de helden van Nederland en moesten van hun eigen helden zeggen dat het maar ‘schurken’ waren. Op kaarten lieten ze Nederland veel groter afbeelden dan Nederland eigenlijk was, zodat West-Java kleiner leek.
Eind tweede wereldoorlog veroverde de Japanners Indonesië van de Nederlanders. Ze hielden het bezit van 1942 tot 1945.
Japan had gezegd dat op 7 september het Indonesische volk zijn onafhankelijkheid zou krijgen. Japan had gezegd dat Indonesië tegen Nederland, Engeland en Amerika moest vechten, anders zouden ze worden overheerst door hun. Want Japan had al gezegd dat ze onafhankelijk zouden worden, maar alles zou afhangen van de overwinning in de strijd voor een vrij Oost-Azië.
Op 15 augustus 1945 moest Japan de oorlog opgeven. Soekarno greep zijn kans. Hij verklaarde Indonesië meteen onafhankelijk. Nederland had dit niet verwacht, en begreep niet dat ze Indonesië helemaal los lieten. Tussen 1945 en 1949 probeerde Nederland Indonesië terug te krijgen. Dat deden ze met onderhandelingen maar ook met geweld. Veel landen keurde dit geweld af. De Verenigde Naties en de Verenigde Staten dwongen Nederland om in te stemmen met de onafhankelijkheid van Indonesië. Nederland begreep niet waarom ze opeens zo van de Nederlanders af wouden. Nederland had toch hele goede dingen gedaan voor Indonesië? Ze hadden spoorlijnen en havens aangelegd, de landbouw ontwikkeld, er was onderwijs en gezondheidszorg gekomen en er was een eind gekomen aan oorlogen tussen inheemse volken, slavernij, feodalisme, weduweverbranding en kannibalisme.
In Suriname kreeg de grootste creoolse partij een nieuwe leider: Henck Arron. Hij wilde Suriname zo snel mogelijk onafhankelijk maken. De partij van de Hindoestanen, na de creolen de grootste bevolkingsgroep, was fel tegen onafhankelijkheid. De partij van Henck Arron won de verkiezingen en kon met drie kleine partijen een kabinet vormen waarin geen Hindoestaanse minister zat. In het Surinaamse parlement stemden 20 leden voor en 18 tegen onafhankelijkheid. Suriname was onafhankelijk geworden!
Nederland vond het niet erg dat Suriname onafhankelijk werd, ze waren er juist vóór. In de jaren zeventig waren er nog maar een paar kolonies in de wereld. Die werden beschuldigd door uitbuiting en onderdrukking. Zo wou Nederland niet meer bekend staan. Nederland had nog een reden om Suriname onafhankelijk te maken. Elk jaar emigreerde er duizenden Surinamers naar Nederland. Omdat de Surinamers staatsburgers waren kon Nederland het niet verbieden. Als Suriname onafhankelijk zou worden kon je dat wel stoppen. Nederland sprak af met Suriname dat ze nog 5 jaar na de onafhankelijkheid naar Nederland mochten komen. Daarna moesten ze speciale toestemming vragen. OP 25 november 1975 werd Suriname een onafhankelijke republiek!
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het ons dan weten.
a d v e r t e n t i e
Wat ga jij later doen voor je poen? Het liefst wil je een uitdagende baan met een goed salaris. Misschien iets met economie en biologie. Met mensen werken, in een team van experts of als zelfstandig ondernemer. Niet alleen op kantoor, maar ook buiten aan de slag. Wil je weten hoe? Check www.beleefbuiten.nl, doe mee met de actie en win een VIP-dag!
Maxim maakte als klein jochie in Frankrijk een foto van een luchtballon. En toen? Lees het korte verhaal.
Zonder jouw bijdrage kan Scholieren.com niet bestaan. Help andere scholieren door je eigen samenvattingen en ander huiswerk op te sturen.
a d v e r t e n t i e
© Scholieren.com 2010