Verhouding tot het Nazisme en Excuses..?

Ik heb voor het onderwerp Heidegger en het Nazisme gekozen omdat dit mij wel een leuk onderwerp leuk, het leek me leuk om meer te weten te komen over een filosoof die tegelijkertijd ook een aanhanger was van het Nazisme.

Heidegger
Martin Heidegger is een Duitse filosoof. Hij geboren op 26 september 1889 te Freiburg en hij gestorven op 26 mei 1976. Hij wordt gezien als een van de invloedrijkste filosofen van de 20e eeuw. Hij groeide op in een katholiek gezin, hij was het oudste kind. Hij was eerst een student theologie, maar later werd hij een student filosofie. Hij studeerde op de universiteit van Freiburg bij Husserl. Hij was Husserl’s beroemdste leerling en volgde hem later op als hoogleraar. In 1917 trouwde hij met Elfride Petri, zij had een grote invloed op zijn verdere leven, ze kregen vier kinderen. Zijn vrouw was aanhangster van het nazisme, hij was ook lid van de NSDAP. In 1923 had hij een opmerkelijke relatie met een joodse studente Hannah Arendt. Het was een intieme relatie die wat licht bracht in zijn leven.

Heidegger en het nazisme
Vanaf 1932 gaf hij aan dat hij sympathieën had voor Hitler, dit hield in dat hij Hitler bewonderde, hij gaf toe dat hij bewondering had voor Hitler’s ideaal van nationale verheffing. Op 21 april 1933 kozen zijn collega’s hem tot rector van de Universiteit Freiburg. Hij volgde hiermee professor Von Möllendorf op die (waarschijnlijk) onder druk van de Nazieregering was afgetreden. In mei 1933 werd hij lid van de NSDAP, dit deed hij samen met vele andere hoogleraren. Hij moest een Rektoratsrede houden waarmee hij zijn nieuwe functie aanvaarde, dit is een toespraak die je moet houden als rector. Hij had hierin over een Führer die de universiteit moest leiden met veel inspraak van jonge docenten en studenten, deze Führer was hij zelf. Ze zouden studenten gaan opleiden voor het ‘Nieuwe Duitsland’ van Hitler, ze zouden een eind gaan maken traditionele opleiding. In zijn Rektoratsrede sprak hij trouw uit aan de Naziregering. Hij had drie keer een ‘Heil Hitler’ groet in zijn Rektoratsrede. Hij prees Hitler als de Duitse werkelijkheid van vandaag en de toekomst. In een toespraak zei hij een keer dat het onderwijzen doelloos was geworden, dit moest in de geest van een Nazi bestreden worden. De geest mocht niet verstikt worden door te vermenselijken. In zijn tijd als rector strafte hij in het geheim collega’s, marxisten en Joden. Zo verraadde hij een medeacademicus Hermann Staudinger, hij deze werd later door de Nazi’s verbrand. Ook verlinkte hij Joodse studenten die naar concentratie kampen gingen en daar uiteindelijk stierven. Hij trad om april 1934 af als rector, maar hij bleef lid van de NSDAP tot het einde van de oorlog.

Heidegger en Hannah Arendt
Zeer opmerkelijk is de relatie van Heidegger met Hannah Arendt. Zij was een joodse studente en hij werd later een nazi. Er waren veel verschillen tussen hun: Hannah was een linkse Jood en Heidegger een rechtse ex-katholiek. Ze hadden een aantal jaren een intieme relatie. Toen ze uit elkaar gingen werd hij een nazi en zij ontsnapte aan de Holocaust, dit zijn toch wel erg grote verschillen. In 1950 verzoenden Heidegger en Arendt weer met elkaar. De inspanning van Arendt voor Heidegger zorgde ervoor dat hij zijn reputatie als groot denker terug kreeg.

Excuses
Martin Heidegger heeft zijn excuses nooit aangeboden. Hij verschuldigde zich nooit voor zijn betrokkenheid bij de Nazi’s. Ondanks een beroep van verschillende mensen, wilde hij nooit zijn excuses aanbieden. Aan het eind van de oorlog kwam hij tot de conclusie dat hij zich in Hitler had vergist, het rare is dat tegelijkertijd nooit excuses heeft gemaakt voor zijn uitspraken tegen het Jodendom en het indirect schuldig maken aan de Holocaust, hij was immers ook een Nazi. Na de dood van Hannah Arendt en Heidegger werden er boeken en artikelen gepubliceerd waarin over zijn relatie met het nazisme en de medeplichtigheid van Arendt aan het maken van verontschuldigingen voor hem.
Der Spiegel: dit is een interview die Heidegger gaf in Der Spiegel op 23 september 1966, het artikel werd een paar dagen naar zijn dood gepubliceerd op 31 mei 1976. In dit interview neemt hij opnieuw geen afstand van zijn denken en handelen als rector in 1932/1934, en ook nu weer waarschuwt hij tegen de mateloze wil tot macht die de mens opnieuw wegvoert van het echte, waarlijk denken, en nu misschien voorgoed.