De deuren van de aula gaan open en de leerlingen stromen langzaam naar binnen. Het is een drukte omdat elke vierde klas er heen moest. Dan word het licht gedempt en loopt lerares Sophie Pauwels het podium op. De aula wordt stil en Sophie vertelt ons naar wie we gaan kijken, Bert Schuiling. Dan loopt ze achter het doek en komt terug met Bert aan haar arm. In eerste instantie dacht ik dat hij blind was maar dat leek er allemaal gewoon bij te horen. Sophie zet Bert bij een enorm boek neer en loopt weg. Het grote boek word opengeslagen en de muziek begint. Als een dolle begint de cabaretier met zijn vingers over de grote pagina’s van het boek te glijden. Hij zingt de zogenaamde tekst die in het brailleboek staat. Ik vond dit als openingact niet heel denderend. Ik vind dat een openingsact grappig, leuk en vooral origineel moet zijn. Dit was maar gewoontjes en saai. Niemand in de zaal lachte ook.
Zelf merkte hij dat ook, want hij stopte en vertelde dat wij niet heel humorvol publiek waren en dat hij wel even een nieuwe openingsact zou bedenken om even te testen waar ons gevoel voor humor lag. Dit vond ik best apart, want als je dat dan gaat doen, zeg je dat toch niet? Dan doe je dat toch gewoon. Hij probeerde het door een paar keer weg te lopen en om te draaien. Hij vroeg ons te klappen. Dit moest hij wel een stuk of 4 keer doen voordat er eindelijk het minimaal aantal decibel aan geluid kwam wat hij wilde horen. Gelukkig veranderde hij van onderwerp. Hij verzon een typetje, een beetje een mongool, die een rol kreeg in een musical (of een opera, dat weet ik niet precies meer). Hij mocht put spelen waar hij erg trots op was. Hij begon te vertellen over de hoofdrolspelers, een man en een vrouw, waarvan de man een glaasje water uit de put voor zijn geliefde vrouw ging halen. Hij zat dan in die put en zorgde ervoor dat het leek dat de put heel diep was. Trots vertelde hij dat hij wel eens de hoofdrolspeler zat te irriteren door het touw net even iets strakker vast te houden en ineens los te laten. Op een dag was hij vergeten water te halen en dan zou het hele stuk in het honderd lopen volgens hem. Dus had hij de hele emmer vol gespuugd. Op zich vond ik dit best leuk verzonnen, alleen de manier waarop hij het bracht vond ik net iets te overdreven. En toen hij ging voordoen hoe hij dat speeksel allemaal oprochelde werd ik echt even niet goed. Dat was gewoon te ranzig!
Daarna begon hij een nummer te zingen in het Italiaans. Het klonk heel mooi en door de bewegingen en gebaren, en de manier waarop hij het bracht, dacht ik echt dat het een liedje over de liefde was. Tot hij hetzelfde nummer begon te zingen in het Nederlands met de vertaling van de tekst erbij. Het bleek dus eigenlijk letterlijk over “niets” te gaan. Dit vond ik echt leuk gevonden, maar het was ook weer niet zo dat ik helemaal op de grond lag van het lachen.
Ook vertelde Bert Schuiling over zijn jeugd, dat zijn moeder zo graag wou dat hij een meisje was en hem omdoopte tot Bertha. Zijn edele delen werden afgeplakt en iedereen dacht dat hij een meisje was. Ook op school werd dat gedacht. Hij vertelde ook over zijn schooltijd, dat hij alle leraren en leraressen overspannen maakte met zijn geslis, en later zijn vallende S. trots noemde hij het aantal leraren dat hij weg had gejaagd, en hoe iedereen hem daar bij aanmoedigde. Het was wel duidelijk dat dit niet echt was gebeurd, maar toch bracht hij het alsof hij het echt had meegemaakt. Dat vond ik erg goed gespeeld.
Hij probeerde ook een meisje op de eerste rij te versieren, wat niet lukte. Hierop volgde een liedje en een verhaal over zijn mislukte liefdesleven. Hij vroeg aan jongens in de zaal hoe hij het moest doen en probeerde het meisje nogmaals te versieren. Tot hij tot de conclusie kwam dat dat hem nooit ging lukken. Op dit stukje ging hij niet iets te lang door waardoor het erg hetzelfde was en nogal saai.
Ten slotte toverde Bert twee paar oogjes tevoorschijn en gebruikte die als handpoppetjes. Die poppetjes waren erg grappig, ik heb erg droge humor (net als kelly, waar ik naast zat) en dit was ook erg droog, dus wij lagen helemaal dubbel. Ze praten eerst over een man die schele gele geiten had. En van de melk van die geiten maakte hij schele gele geiten gaten kaas. Hierover begonnen ze een liedje te zingen. Bert Schuiling zelf zong live en de stemmen van de poppetjes werden begeleid door een cd. Dit was erg grappig omdat alledrie de stemmen door elkaar klonken. Dit was dan ook het enige stukje wat ik echt grappig en leuk vond, ook al was het natuurlijk een beetje kinderachtig en niet origineel. Met deze act eindigde de voorstelling.

Of de volgorde van de scènes nog klopt, weet ik niet precies. Ik dacht dat het zo ongeveer wel goed zat.
Ergens middenin ging onze zoemer die toen nog klonk als een v&d bel. Hij zei heel gepast: de broodjes zijn vandaag afgeprijsd! Zo paste hij zijn spel goed aan aan wat er gebeurde in de zaal.

Persoonlijke mening:
Als ik een punt mocht geven voor het stuk in het geheel, geef ik ongeveer een 6.5
Zoals ik al eerder zei was geen enkele scène echt spetterend en lag ik geen een keer helemaal dubbel van het lachen. Ik denk dat meerdere deze mening hebben want ik kreeg de indruk dat niemand in de zaal echt heel veel plezier had of heel erg genoot van de grappen.
Schuiling moest ook heel veel moeite doen om de aandacht van iedereen erbij te houden waardoor zijn spel veel te overdreven werd en hij soms iets te lang door ging op onderwerpen die niet eens zo heel leuk waren. Zoals dat versieren.
Ik zou het stuk niet zo snel aanraden, omdat het gewoon niet mijn soort humor is. Misschien kunnen kinderen van iets jongere leeftijd er wat meer lol aan beleven, omdat het wat meer op hun niveau ligt. Aanrader voor de brugklas misschien?