Anna Enquist
Lente

Het klein hoefblad hield ik vroeger
scherp in de gaten. Wanneer, waar,
of het al. Ook de kale witte klaver
en later de rode met de roestplekken.

Wij schrokken nergens voor terug
met onze manden en spaden. Weide
stond in plaggen voor het keukenraam
te sterven, te snakken naar water.

Nu kweekt mijn zoon zijn geurend
riet op het balkon. Mijn dochter
spaart haar rozen. Al wat ik liefheb
heeft gebloeid, het is zover

geweest voor ik het wist. Ik
heb mij nergens mee bemoeid.

Anna Enquist

Anna Enquist is geboren in 1945 in Amsterdam. Ze heette toen nog Christa Broer. Ze studeerde klinische psychologie en piano. In 1976 gaat ze aan het werk als psychoanalytica aan het Nederlands Psychoanalytisch Instituut. In 1991 gaf ze haar eerste dichtbundel uit; Soldatenliederen. In 1994 komt schreef ze haar eerste roman; ‘Het meesterstuk; Met deze roman wordt ze bekend. In 1992 krijgt ze de C. Buddingh-prijs, en voor haar tweede dichtbundel; ‘Jachtscènes’ kreeg ze in 1993 ook twee prijzen. In 1996 hield zij tijdens dodenherdenking een toespraak met de naam ; ‘een avond in mei’. Een jaar later, in 1997 kwam haar tweede roman uit; ‘ Het geheim’. Veel voorkomende onderwerpen in haar gedichten zijn: pijn om verlies, woede, wraaklust en agressie jegens het lot. Anna Enquist schrijft haar gedichten altijd met autobiografische kenmerken, haar gedichten gaan over voor iedereen herkenbare zaken, zoals haar jeugd, haar gezin, het ouderschap, haar werk, het verlies van dierbaren, het onvermijdelijke voorbijgaan van de tijd en over haar liefde voor muziek. Anna Enquist is getrouwd met een Zweedse musicus, B. Widlund. Haar proza is vertaald in 10 verschillende talen, o.a. Duits, Engels en Frans.
In 2001 overleed haar dochter, na een verkeersongeluk. Dit heeft Anna Enquist heel erg beïnvloed in haar gedichten. Ze schreef altijd al over het afscheid van kinderen, en ook speciaal over haar dochters. Het boekenweekgeschenk,die zij mocht schijven in 2002 heeft zij opgedragen aan haar dochter. En ook haar dichtbundel ‘De tussentijd’, staat helemaal in het teken van het verlies van haar dochter.

Anna Enquist
Lente

Het klein hoefblad hield ik vroeger
scherp in de gaten. Wanneer, waar,
of het al. Ook de kale witte klaver enjambement
en later de rode met de roestplekken.

Wij schrokken nergens voor terug enjambement
met onze manden en spaden. Weide
stond in plaggen voor het keukenraam
te sterven, te snakken naar water.

Nu kweekt mijn zoon zijn geurend
riet op het balkon. Mijn dochter
spaart haar rozen. Al wat ik liefheb
heeft gebloeid, het is zover enjambement

geweest voor ik het wist. Ik enjambement
heb mij nergens mee bemoeid.

Onderwerp: Het opgroeien van een kind

Dichtsoort:
dit is een vrij gedicht. Het is niet aan regels gebonden. De laatste woorden rijmen niet, en de eerste ook niet.

Titel:
de titel van dit gedicht is Lente. Het heet zo, omdat ze in het gedicht terugblikt op de kindertijd van haar kinderen. Tussen de tweede en de derde strofe veranderd de tijd, en wordt verteld hoe het nu is.

Strofe-indeling:
Eerst komen twee strofes van vier regels, waarin wordt verteld hoe het was toen haar kinderen nog klein waren. Daarna komt een strofe van 4 regels, en een strofe van 2 regels. In de derde strofe verteld ze hoe het nu gaat met haar kinderen. In de vierde strofe van 2 regels, vertelt ze hoe ze zich erover voelt, dat haar kinderen nu hun eigen leven leiden, zonder dat zij zich ermee bemoeit.

Rijm:
Binnenrijm: bijvoorbeeld in de eerste twee strofes: Kale en later, water en gaten, klaver en spaden.

Beeldspraak:
- klein hoefblad: klein kind
- Kale witte klaver: klaver staat voor vitaliteit; het jonge kind
- Rode met de roestplekken: het al oudere kind, met veel ervaring.
- Manden en spaden:
- Weide in plaggen voor het keukenraam: de wereld stond voor ze open
- Geurend riet: zijn kinderen
- Rozen: geliefden

Stijlfiguren:
Understatement: het is zover geweest voor ik het wist

Interpretatie:
Het kleine hoefblad hield ik vroeger
Scherp in de gaten;
Mijn kinderen hield ik vroeger scherp in de gaten

Wanneer, waar,
of het al;
Wanneer ze waar heen gingen, en wat ze deden

Ook de kale witte klaver
en later de rode met de roestplekken;
Witte klaver staat voor vitaliteit. Dus toen haar kinderen nog jong waren, de rode met roestplekken, is als het kind ouder geworden is, en al veel meegemaakt heeft. De roestplekken staan voor alle ervaringen en gebeurtenissen in zijn of haar leven.

Wij schrokken nergens voor terug
met onze manden en spaden';
Wij schrokken nergens meer van, door al onze ervaringen.

Weide
stond in plaggen voor het keukenraam
De wereld lag voor hen open

Te sterven, te snakken naar water;
Wachtend op de hoofdpersoon

Nu kweekt mijn zoon zijn geurend
riet op het balkon;
Nu voedt mijn zoon zijn kinderen op,’op het balkon’ dus beperkter dan dat hij zijn opvoeding had gehad.

Mijn dochter
spaart haar rozen;
Mijn dochter wacht nog tot ze haar liefde tegenkomt

Al wat ik liefheb
heeft gebloeid, het is zover;
van alles waar zij van houd, is opgegroeid, en hoeft ze zich nu niet meer mee te bemoeien.

Geweest voor ik het wist;
Het is heel snel voorbijgegaan

Ik heb mij nergens mee bemoeid;
Ik heb ze hun gang laten gaan.