De afbraak van het feodalisme.

Na het jaar 1000, begonnen de steden die vaak nog stamden uit de tijd dat de Romeinen in Europa heersten, weer te groeien, nadat ze eerder uiteengevallen waren. Ook werden er nieuwe steden en dorpen opgericht om de hele bevolking maar een dak boven hun hoofd te geven. Ook kwam de handel weer langzaam maar zeker op gang. Steden werden heel belangrijk. Omdat ze een grote machtsfactor waren en door hun sterke muren. Daardoor werden het machtige partijen die in verzet konden gaan tegen de alleenheerschappij van de adel en de geestelijkheid. Dit had voornamelijk plaats in Vlaanderen en Italië.

Tijdens de Renaissance, een periode van grote maatschappelijke, culturele en politieke veranderingen, verloor het feodalisme sterk aan kracht in West Europa. Waar eerder Belgie, Luxemburg, Nederland, enzovoort, allemaal een eigen leenman hadden, was er nu nog maar een en dezelfde persoon. Uiteindelijk ontstonden er vaak twee bondgenootschappen die elkanders macht bestreden, zoals in Nederland bijvoorbeeld de Hoeken en de Kabeljauwen en in Engeland de Lancasters en de Yorks. Zo kwamen er steeds meer bloedige strijden om de macht. Rond 1500, het einde van de Middeleeuwen dus, kwam het feodalisme aan zijn einde, en kwamen er steeds meer koningen die op de absolute macht uit waren. In veel gevallen bleef de adel wel bestaan, maar werden ze steeds meer naar de achtergrond gedrukt, en hadden ze eigenlijk alleen nog maar status, en geen bijna geen macht meer. Maar in de rest van Europa, en dan vooral in het midden en oosten, bleef het feodalisme nog lang bestaan. In Rusland heerste dit machtssysteem zelfs nog tot 1917, onder leiding van de Tsaar, totdat het communisme haar intrede deed.