Liefde en traditie in de Indiaanse film.

Voor het ckv1 onderwerp West-Oost, hebben we met onze klas twee Indiaanse films gekeken. Hierover moeten we een filmverslag schrijven. De beide films waren Engels ondertiteld.
De eerste film die we gezien hebben was, Kuch Kuch Hota Hai, wat zoiets als, ik voel iets in mijn hart, betekend. De verhaal van de film ging over Rahul en zijn dochtertje Anjali, wie hun vrouw/moeder Tina hebben verloren. Tina laat Anjali een aantal brieven na. Die ze elk jaar, op haar verjaardag, moet lezen. In de laatste brief verteld Tina haar dochter een belangrijk verhaal. Anjali moet voor elkaar zien te krijgen dat haar vader zijn oude schoolvriendin weer ontmoet.

De tweede film was Kabhi Khushi Kabhie Gham, en dat betekend, soms zijn de tijden goed, soms slecht. Een film waarin de geadopteerde zoon, Rahul, word uitgehuwelijkt. Hij is het daar alleen niet meer eens, omdat hij verliefd is op iemand anders. Hij wil zijn vader graag trouw blijven, maar stelt zijn vader toch teleur. Zijn vader stuurt hem weg, Rahul word afgestoten uit het gezin. Daarna volgt een meeslepend verhaal over Rahul die ergens anders zijn geluk probeert te vinden, en Rohan, de jongere broer, die op zoek gaat naar Rahul.

Wat erg leuk is aan de films is dat er veel muziek, zang en dans in voorkomt. De personages uit Kuch Kuch Hota Hai, zingen in het begin van de film over elkaar En vertellen eerst over hun ruzie, en hoe vervelend de ander is. Maar ze komen elkaar tegen beginnen tegen elkaar te zingen. Na mate het liedje vordert sluiten ze weer vriendschap, en ze zingen samen het laatste couplet uit.
Tijdens het zingen, danst er achter Anjali een groep dames mee, en achter Rahul een groep mannen. Zodat het contrast tussen de twee seksen goed word aangeduid. Aan het eind van het lied gaan de dansers meer door elkaar staan, als teken van verzoening.
In de liedjes van de twee films loopt het verhaal dus gewoon door, want Anjali en Rahul sluiten weer vriendschap. Dat duid ook goed het verschil tussen een Indiaanse film en een westerse musical film aan. In de Indiaanse films loopt het verhaal verder in de liedjes. Terwijl het lied in de westerse musical film alleen een illustratie is van wat er net is gebeurd.
Wat ook erg leuk is, is dat sommige liedjes later in het verhaal terug komen. Dan herken je als toeschouwer het lied en je weet dat het goed zal komen. Ook gebaren, en tekens komen terug, zoals elkaar bij de neus vastpakken een teken van vriendschap is. Wanneer dit terug komt in de film, geeft het een gevoel van rust op de goede afloop. Een ander voorbeeld is dat er een bepaalde zin gezongen word.
De acteurs zijn in de Indiaanse film alleen niet dezelfde als de zangers. Er wordt er door een zanger ingezongen. Dat noemt men de dubben techniek. De acteur playbackt de tekst mee met de muziek, en dat word in elkaar gezet. Wij zouden het misschien raar vinden om de stem van iemand anders bij het verkeerde gezicht te horen. Maar in India is het heel normaal, de zangers zijn zelfs minstens even beroemd als de acteurs.

Het valt erg op dat bepaalde punten in beide films terugkeren. Bijvoorbeeld de familie waarden, de vader is het hoofd, en dus de baas van het gezin. Als er iets moet gebeuren, bijv een grote beslissing is hij degene die bepaald hoe het zal gaan. En iedereen houd zich daar ook aan, vooral omdat de vader respect verdient. Zo is de vader zoon relatie een belangrijk punt. Als de zoon nog jong is, is de vader duidelijk de baas, en de zoon kijkt tegen hem op. Alleen wanneer de zoon ouder word gaat hij zijn eigen beslissingen nemen, en na een tijdje beslist hij over wat er gebeurd. Dat verhaal sluit aan bij het gevoel over familiewaarden in India. Zonder familie ben je eigenlijk niets, al je sociale contacten worden afgesneden en je staat er helemaal alleen voor. Wanneer Rahul in Kabhi Khushi Kabhie Gham door zijn vader word verbannen is dat een vreselijke gebeurtenis. Misschien is alleen zijn vader teleurgesteld in hem, maar omdat de vader de beslissingen neemt en die geaccepteerd worden, spreekt hij ook niet met zijn moeder of broertje. Hij moet helemaal opnieuw beginnen. In de loop van de film blijkt ook dat hij zonder zijn familie niet echt gelukkig kan zijn.
Gelukkig zijn is in de films overigens ook een belangrijk onderwerp. Liefdesverhalen spelen een grote rol, waarschijnlijk treken liefdesverhalen zo veel aandacht omdat het in India nog normaal is om uitgehuwelijkt te worden. In films komt vaak het probleem van uithuwelijking tegen de wil in voor. Er is dan bijvoorbeeld liefde tussen twee mensen die niet samen kunnen zijn. De bijv. uitgehuwelijkte vrouw trouwt met een rijke man. Hij heeft een gigantisch huis, en is heel rijk. Iets wat voor vele Indiërs ver van hun bed is. Ze zijn arm en kunnen zich maar weinig veroorloven. Toch gaan ze bijna dagelijks naar de film. Sommige Indiërs gaan zelfs meerdere malen naar dezelfde film. Ook omdat ze de muziek zo goed vinden. Ze kennen die muziek meestal al helemaal uit hun hoofd, omdat de filmmuziek te koop is voordat de film in de bioscoop verschijnt. Dat is erg handig, want het trekt veel bezoekers, en de film is al gefinancierd voordat hij begint te draaien.
De lengte van een Indiaanse film is meestal 3 uur of langer. De mensen willen een goed verhaal zien, met liefde, familiewaarden, wat actie, en een mooie en lange film. De film is voor hen bijna een plaats waar ze eventjes in het leven van een rijk persoon kunnen stappen. Het is een soort dream machine waar de Indiaanse cultuur van nu voor een groot deel door bepaald word.
Liefde is in de film overigens wel aan strenge regels verbonden. Het mag er wel mooi en sexy uitzien, maar niet vulgair. Er zijn duidelijke regels over censuur. Zo komt er bijvoorbeeld geen seks in de films voor, en beelden waarbij een rokje te hoog opzwaait komen niet door de censuur. Het is een productievoorwaarde van de Indiaanse film.