Inleiding:
Tijdens onze verbredende minor Kracht van vele culturen hebben we de opdracht gekregen om de afkomst van een bepaalde migratiegroep in Nederland te onderzoeken.
Omdat onze groepsgenoten, Stephanie en Eliante, afkomstig zijn uit Suriname vonden we het leuk om de migratiegroep Surinamers te onderzoeken. Om dat te onderzoeken begonnen we eerst met de afkomst van de Surinamers. Waar komt de bevolking van Suriname oorspronkelijk vandaan alsmede door de slavenhandel en de kolonisatie die heel veel impact heeft gehad op het land.  Daarna hebben we onderzocht wanneer de Surinamers naar Nederland kwamen en wat waren hun beweegredenen? En tot slot: Wat hebben de Surinamers meegenomen van hun cultuur in Nederland, wat zijn de toevoegingen van deze migrantiegroep?
Onze bevindingen kan u allemaal lezen in dit werkstuk. Wij hopen dat u er veel van opsteekt en nu met meer kennis naar de Surinaamse gemeenschap in Nederland kijkt. Wij wensen u alvast veel leesplezier,
Bernice
Stephanie
Annemiek
Eliante
Stephanie

Inhoudsopgave :
Hoe zijn de bewoners van Suriname naar Suriname gekomen? Blz. 4
Hoe verliep de geschiedenis van de migratie van Surinamers naar Nederland? Blz. 5
Wat hebben de Surinamers toegevoegd in de Nederlandse Samenleving?
Hoe gaat het tegenwoordig met de relatie tussen Suriname en Nederland ?

Hoofdstuk 1 :
Hoe zijn de bewoners van Suriname naar Suriname gekomen ?
De eerste bewoners van Suriname zijn de Indianen, tegenwoordig Inheemsen genoemd. Heel lang gelden, 9-10 duizend jaar, kwamen de eerste palaeolitische jagers getrokken vanuit Alaska in Zuid-Suriname. Ze leefden van jagen en visserij.

In 1492 was Columbus voor het eerst bij de Antillen. Hij had gehoord dat er in Suriname vrede volksstammen woonde dus hij vaarde Suriname maar voorbij.
In 1499 kwamen er twee ontdekkingsreizigers, Amerigo Vespucci & Alonso de Ojeda via de Marowijne rivier Suriname binnen. Toen werd Suriname een kolonie.
In 1581 kwam de eerste Nederlander binnen en was Suriname voor het eerst in Nederlandse handel. Nederland gebruikte de kolonie vooral voor de verbouwing van koffie, suiker, rijst, katoen en goud. In 1651 kwamen de eerste Engelsen en die namen de kolonie gewelddadig over van de Nederlanders. Gevolgd door andere Europeanen zoals de Portugese Joden uit Mauritsstad in Nederlands-Brazilie. Portugezen uit Madeira en andere Europeanen, Libanezen, Syriers en Anglo-Amerikanen.Tussen 1667 en 1815 waren er telkens oorlogen tussen de Engelsen en de Nederlanders over het bezit van de Kolonie.
In 1815 was Suriname dus eindelijk weer van de Nederlanders.
Toen begon de volgende gruwelijke tijd. De slaventijd. Omdat er veel verbouwd werd op de vele plantages in Suriname hadden ze sterke werknemers nodig die goed tegen de zon konden en hard konden werken. Ze kozen om Afrikanen naar Suriname te halen om als slaaf op de plantages hard te gaan werken. Onder extreme omstandigheden en met harde lijfstraffen als er iets verkeerd ging. Gelukkig werd de slaventijd in 1863 afgeschaft.
In de periode 1863-1873 werden er veel Chinese contractarbeiders uit Hong-Kong, Nederlands-Indie en Zuid-China gehaald. Voornamelijk voor de handel in de Winkels.
Vanaf 1873 kwamen er ook veel Hindoestaanse Gastarbeiders vanuit Brits Indie, het toemalige India. Voor voornamelijk de administratie, handel en kleine landbouwers.
Vanaf de periode van de 2e wereldoorlog kwamen er ook veel gastarbeiders vanuit Java. Voornamelijk voor de landbouw en de handel.
Tegenwoordig is er veel toestroom van de Brazilianen naar Suriname voor het goud en er komen weer veel Chinezen voor de handel.
De tegenwoordige samenstelling van de bevolking van Suriname is :
Met 32,4% zijn de afstammelingen van de Afrikaanse slaven de grootste bevolkingsgroep van Suriname. Gevolgd door 27,4% Hindoestanen en 14,6% Javanen. 12,5% van de Surinaamse bevoking is gemengd en 13,1% zijn onbekende groepen.

Hoofdstuk 2:
Hoe verliep de geschiedenis van de migratie van Surinamers naar Nederland ?
Desi Bouterse
In de jaren na de onafhankelijkheid heerste er ontevredenheid in Suriname over de regering van premier Henck Arron. Desi Bouterse verbleef tot vlak voor de onafhankelijkheid nog in Nederland. Vlak voor de onafhankelijkheid keerde hij terug naar Suriname met zijn gezin. Bouterse zou gaan helpen met de opbouw van het Nationale Leger van Suriname. In 1979 werd hij door Roy Horb gevraagd voorzitter te worden van een nieuwe militaire vakbond. Vervolgens vroeg Horb hem om de leiding op zich te nemen van een uit te voeren staatsgreep. Die staatsgreep pleegden Bouterse en Horb met 14 collega-sergeanten op 25 februari 1980: de Sergeantencoup. Ruim 2 maanden later op 1 mei 1980 werd bij een tegencoup, of eigenlijk een poging daartoe, Fred Ormskerk gevangengenomen en vermoord. Hierna zouden nog andere couppogingen volgen.
Tijdens de dekolonisatie kregen alle Surinamers de keuze: Nederlander of Surinamer worden. Vele tienduizenden kozen voor Nederland en vestigden zich overzee.

Na de oorlog
Na 1945 kwamen steeds meer Surinaamse jongens uit de Creoolse en Joodse elite in Amsterdam of Leiden studeren. Zij woonden op kleine zolderkamers, in hun eentje en zonder verwarming of kookgelegenheid, bij een hospita die hen de Hollandsche pot voorschotelde. Maar ook kwamen meer en meer avonturiers en nieuwsgierigen naar het geïdealiseerde moederland, op zoek naar fortuin -vaak resulterend in teleurstelling.
Vanaf midden jaren vijftig daalden de boottarieven en de werkgelegenheid in Nederland groeide. Steeds meer Surinaamse Creolen kwamen naar Nederland. Ze werkten als arbeider, technicus of verpleger. Naar het thuisfront stuurden ze flinke postpakketten: Je was de man die het in Holland ging maken, dat moest je bewijzen. In hun zondagse pak gingen ze naast een mooie auto van een ander staan en lieten zich fotograferen -voor thuis. Maar de meesten hosselden als kermisklant, kapper, kleermaker, portier, barkeeper, colporteur of souteneur om maar wat te verdienen. En er was een uitgebreid illegaal gokcircuit waar veel geld gewonnen en verloren werd; pokeren in de kroeg, gokken op, of tijdens, de paardenkoersen in Hilversum. Maar daarnaast was er ook een groep die in alle takken van het onderwijs, de medische wereld, de kunst en cultuur zijn plaats in Nederland innam. Etienne Robles de Medina heeft in Utrecht als Hoogleraar cardiologie baanbrekend werk verricht. Zijn broer Stuart was een bekend kunstenaar. Ronald Nobrega was de populaire vrouwenarts in de veel bekeken tv-serie over de vrouwenafdeling van een ziekenhuis in 's-Hertogenbosch en op de middelbare school las men "De stille plantage"van Albert Helman. Steeds meer goed opgeleide Surinamers vonden in de jaren 60 en later hun plaats in de Nederlandse samenleving.

Na de onafhankelijkheid
Tussen 1970 en 1980 verhuisde de grootste groep Surinamers, inmiddels ook Hindoestanen, naar Nederland. Rond de onafhankelijkheid in 1975 waren alle vluchten volgeboekt. Het journaal toonde beelden van een bontgekleurde, zomers geklede mensenmassa met grote dozen en koffers op een winters Schiphol. Vaak waren ze halsoverkop en onvoorbereid vertrokken. Nu of nooit, dachten velen. De grenzen van het moederland zouden spoedig (in 1980) gesloten worden. Ook was er angst voor de oplopende spanning tussen Hindoestanen en Creolen. Momenteel wonen 300.000 Surinamers in Nederland. Bijna net zoveel als in Suriname zelf.
Op 25 november 1975 werd Suriname onafhankelijk. Het verdrag werd o.a. ondertekend door koningin Juliana en premier Den Uyl. Sindsdien is de officiële benaming Republiek Suriname. Het verdrag (toescheidingsovereenkomst) werd in Paramaribo gesloten tussen Nederland en Suriname, tot regeling van de nationaliteitsaspecten van de onafhankelijkheid van Suriname. Op basis van deze overeenkomst emigreerden vele Surinamers na de Surinaamse onafhankelijkheid naar Nederland, waar ze door de overeenkomst gemakkelijk een verblijfs- en arbeidsvergunning kregen, en kunnen Nederlanders die in Suriname geboren zijn, alsnog voor de Surinaamse nationaliteit kiezen.

Hoofdstuk 3:
Wat hebben de Surinamers toegevoegd in de Nederlandse samenleving ?
-

Hoofdstuk 4 :
Hoe gaat het tegenwoordig met de relatie tussen Suriname en Nederland ?
Tegenwoordig leven er 335.679 Surinamers in Nederland (volgens het Bureau van de statistiek). 185.346 Surinamers daarvan zijn de eerste generatie migranten die naar Nederland is gekomen.
Het zijn behoorlijk wat oorspronkelijke Surinamers in Nederland als je nagaat dat Suriname op dit moment een inwonersaantal heeft van 470.784.
Nog steeds zijn er veel migranten vanuit Suriname voor familie-hereniging maar ook voor hun studie. Omdat ze hier goede mogelijkheden met steun van hun familie hier in Nederland om een goede diploma te halen wat in Suriname niet voor elk werkveld nog mogelijk is.
De integratie van de Surinamers in Nederland loopt vrij voorspoedig. Doordat ze dezelfde taal hebben en de 3 grootste geloven in Suriname ook de 3 grootste geloven in Nederland zijn (Protestant, Rooms-Katholiek, Moslim) gaat het voor de Surinamers vrij gemakkelijk. Surinamers kunnen zich vrij makkelijk aanpassen aan hun nieuwe situatie en zijn gastvrij om de Nederlandse samenleving wat van hun cultuur mee te geven en vooral te proeven van de lekkere gerechten.

Mentaliteit:
Achterblijvers in Suriname hebben wel hele hoge verwachtingen van Nederland en van de Surinamers in Nederland. Ze zien Nederland als een rijk land en de Surinamers in Nederland moeten het wel gemaakt hebben. Dus ze hebben hoge eisen tegenover hun familie in Nederland als het gaat om financiële steun.
De kosten van de telefoongesprekken en vakantie naar het land van herkomst is voor de Nederlandse Surinamers ook financieel zwaar.
Daar tegenover klagen de migranten over hoe ze in Suriname worden behandeld. Ze worden niet meer gezien als Surinamers door de achterblijvers, want ze lieten Suriname in moeilijke tijden in de steek. En nu pronken ze met hun rijkdom die ze onvoldoende delen volgens de achterblijvers. De achterblijvers zijn vaak jaloers, want als zij toegang hadden gekregen tot de Westerse rijkdom, die zijzelf ook graag gehad zouden hebben. Dus houden de migranten de achterblijvers maar tevreden met financiële steun. Want de migranten en de achterblijvers blijven elkaar nodig hebben.
Voor hun zelfrespect, voor materiële redenen, en het behoren tot een gemeenschap.
Nederlands Surinamers die met pensioen zijn die gaan steeds vaker terug naar hun land van afkomst. Omdat ze met hun verdiende geld een royaal leventje en huis kunnen hebben in Suriname. Ze vinden het dan heerlijk om te genieten van de zon, de natuur en de rust.

Dit alles ligt anders voor de 2e en 3e generatie migranten. Zij hebben minder last van familie- en vriendenbanden, en hebben zelf geen ervaringen met de verplaatsing van Suriname naar Nederland.

Steun vanuit de Regering :
Sinds de onafhankelijkheid van Suriname op 25 November 1975 doet Nederland toch nog heel veel voor Suriname.
Omdat er aan de huidige relatie tussen Nederland en Suriname een lange geschiedenis vooraf gaat. Dankzij een gemeenschappelijke taal, nauwe familiebanden en een aantal andere gedeelde belangen, zoals het cultureel erfgoed, maar ook het drugsbeleid en de preventie van HIV/aids, hebben Nederland en Suriname een bijzondere relatie.
Zodoende heeft ontwikkelingssamenwerking met Suriname een aparte status, gebaseerd op verdragen gesloten na de onafhankelijkheid in 1975. Nederland is voor Suriname nog altijd de belangrijkste donor. De Nederlandse bijdrage aan Suriname wordt vooral uitgegeven aan de landbouw, milieu, gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting en goed bestuur.

Nederland ondersteunt Suriname op drie verschillende manieren om o.a. de Millennium Ontwikkelingsdoelen te bereiken:
1. Nederland geef geld aan de Surinaamse overheid.
Nederland zal in de komende drie jaar zo’n 30 miljoen euro per jaar aan ontwikkelingshulp in Suriname besteden.
2. De Nederlandse regering geeft geld aan medefinancieringsorganisaties (MFO’s)
Dit zijn organisaties in Nederland die partnerorganisaties in ontwikkelingslanden steunen. Via deze samenwerking worden bijvoorbeeld kleine ondernemers in Suriname gesteund en duurzame projecten opgezet en uitgevoerd.
3. Deel van het geld gaat naar particuliere initiatieven. Zoals vrijwillige organisaties en stichtingen.
4. Particuliere initiatieven.

Literatuurlijst:
COS Noord-Holland
Centraal bureau voor statistiek
www.wikipedia.nl