Theaterverslag Ckv

Info over dit verslag

Geschreven door:	Jltb
Niveau:	4HAVO
Waardering:
Woorden:	616
Opvragingen:	12

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (2 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

- Inleiding -

Ik heb voor deze voorstelling van Sara Kroos gekozen, omdat ik haar vaak had gezien op tv. Vooral bij De Lama’s vond ik haar erg goed, waardoor ik mij aangetrokken voelde de voorstelling van haar alleen te zien.

Ik verwachtte een snelle voorstelling, qua taalgebruik, woordspelingen, etc. Ik weet dat “De lama’s” niet Sara’s doorbraak was, maar voor mij, en misschien toch ook voor veel anderen geldt dat wel. Jammer dat ze meer tijd wilde steken in haar shows en theater wat mij betreft.
Ze wist bij de lama’s nog wel eens dingen wist te zeggen waar ik vaker om kon lachen, heb ik haar dus gekozen.

- Het Verslag -

Bries wordt door Sara Kroos opgevoerd, samen met haar twee muzikanten.
Zo nu en dan zijn er vraag-en antwoordstukjes in Bries te vinden. Dan vertelt Sara: “Ik had een keer een gesprek, en dat was dan van;”. Dan begint dat dus. Ze speelt zichzelf. Ze vertelt over haar leven. Dingen die zijn heeft meegemaakt. Er lijkt een soort van woede op de wereld van haar stuk af te druipen. Soms zijn er momenten dat ze “jullie” gebruikt als het om het “volk” gaat. Dan zet zij zichzelf als het ware op een voetstuk, waardoor haar status hoger lijkt te zijn ten opzichte van het publiek. In het grootste deel van het stuk is ze gewoon gelijk aan het publiek.
Ook zijn er bepaalde momentjes geweest waarop Sara interacteert met het publiek.

De voorstelling begint met een vaag gebrabbel, wat uiteindelijk een liedje vormt. Dan blijkt er iets kapot te zijn met de microfoon, bijna aan het eind van het nummer. Ze stelt voor opnieuw te beginnen, waarop gelach volgt, omdat het een komisch lied was. Ze begint opnieuw en vormt zo de entree van haar stuk.
Het toneel is leeg, met één lichtgevend, wit blok, wat af en toe van kleur veranderd. Op de achtergrond, aan de andere kant (links) stonden twee muzikanten met hun instrumenten.
De belichting is vrij standaard. Fel licht in het midden, een blok dat licht geeft, en verder niets. Alleen wanneer een lied aanvangt, beginnen de flashy discolichten en draaiende patroontjes zich op de toneelvloer te vertonen.

De titel “Bries” heb ik nog niet helemaal kunnen vatten. Voorlopig zou ik niet weten hoe ik die titel in verbinding zou brengen met het stuk. Misschien heeft het te maken met de gekte van de wereld. Dingen die uitgelegd worden in de voorstelling die zó logisch zijn. Ze gebeuren elke dag, maar als je erover na gaat denken, is het helemaal niet zo logisch meer.

Ik zou Bries zeker een chaoscabaret noemen. Alles door elkaar, na elkaar, voor elkaar. Hoe ze er dan toch een geheel van weet te maken is dat heel apart. Ik zou Sara Kroos een acht geven wat betreft de kritiek op de maatschappij.
Een grap die ik onthouden heb is het verhaal over het feit dat haar dochtertje naar een “stop-hou-op-cursus” moest. Ze zei dat die stomme rotmarokkanen van school maar naar een “sorry-ik-zal-het-niet-meer-doen-cursus” moesten. Dat dat toch te gek voor woorden is!

In het stuk waren wel een of twee dingen die ik niet begreep, maar dat was niet echt van belang.
Bepaalde dingen waren erg flauw en voorspelbaar. Ik kan me geen momenten herinneren die ik te grof vond, of te ver vond gaan. De voorspelbare en flauwe momenten waren de dingen waar ik niet om kon lachen, en anderen wel. Het begin vond ik best wel sterk, maar later zwakte dat af. Dat is natuurlijk jammer van het totale beeld van de voorstelling, want dan vertrek je met het idee; was dat het nou?