Taak Nederlands: Volgend jaar in Berchem

Liefste kinderen

Ik ben er niet meer, maar ik ben nog altijd wie ik ben geweest. En toen ik er was, was ik ook altijd wie ik nu nog steeds ben, mezelf. Die grote reus, die man met zijn imposante gestalte, die man die jullie je vader, va of vo mochten noemen.

Mijn liefde voor jullie heb ik niet altijd even hard laten blijken, ik geef dat eerlijkheidshalve toe, ik had daar moeite mee. Ik zocht mijn toevlucht in mijn werk, niet in mijn gezin. De zaken moesten blijven draaien en dat eiste zijn tol. Dag en nacht was ik de baan op voor de commerce, om mijn brood te winnen zeg maar. Zo leefde ik mijn leven maar dat was daarom niet altijd de manier waarop ik mijn leven wilde leven. Het was wel de manier waarbij ik mij het meest op mijn gemak voelde.

Het was de manier van leven waarbij ik thuis kon komen, wetend dat ik voor jullie had gezorgd, zonder dat ik de familiemens moest uithangen. Want hoe graag ik dat ook soms wou, ik had dat niet in mij. Spijt heb ik niet van de manier waarop ik jullie heb opgevoed, want ik heb altijd mijn best gedaan, weliswaar op mijn manier. Spijt komt trouwens altijd te laat en zeker in mijn geval.

Jullie kunnen het mij wel verwijten dat ik er veel niet was wanneer jullie me echt nodig hadden, dat ik mijn liefde voor jullie op een verkeerde manier uitte. Ik kan het jullie niet kwalijk nemen, maar dat was nu eenmaal de man die ik was en nog steeds ben, jullie vader, die grote reus.