Excursieverslag

Vandaag (donderdag 10 mei 2007) zijn we op excursie naar de Rotterdamse haven geweest. Voor mij persoonlijk was het niet leuk, want ik had deze hele excursie al een keer meegemaakt. Allereerst gingen we naar een vestiging van het ‘Scheepvaart en Transport College’ (afgekort S.T.C. College) waar we onze gids ophaalden. Deze man begon zijn verhaal met ‘het belooft nog een aardig ritje te worden tot we bij de E.C.T. containerterminal zijn’, goede trombose rit dus! Na wat uitleg over de maasvlakte wanneer deze gegraven was, en op welke manier(met de schep, en kruiwagen!) kwamen we aan bij de E.C.T. waar we de bus niet uit mochten wegens veiligheidsredenen.
De gids vertelde dat er automatisch van elk voertuig (en dus ook onze bus) die het terrein op/af gaat een foto gemaakt wordt. Zodat er bewijs is dat het voertuig met lading is aangekomen en vertrokken.
Zelf mochten we absoluut geen foto’s maken, maar ik hoorde achter me toch echt een fototoestel klikken, als je het mij vraagt: onzin dat het niet mag, we zijn geen terroristen hoor!
Na een hoop ‘afstand bestuurbare’ auto’s gezien te hebben en heel wat boten, kwamen we eindelijk de eerste mannen tegen die al maanden geen vrouw hadden gezien en dus enthousiast zwaaiden naar de meisjes in onze bus.
Links van de kade lagen vooral de zeeschepen, terwijl aan de andere kant van dit terrein de binnenvaartschepen afgemeerd. De gids legde ons uit hoe je af kon lezen hoe diep een schip ligt, en waarvoor de plankjes om de touwen heen diende. Dit is voor Ratten, maar wist ik al.
Nadat we zo ongeveer alles bekeken hadden gingen we op weg naar de volgende halte, een olie-verwerking-doorvoerbedrijf. Vanuit hier werd de olie vanaf een boot gepompt en naar een opslag depot vervoerd. Om deze depots heen(waar zo’n 120.000 kuub olie in kan) liggen dijken. Deze vangen als een depot lek gaat, alle olie op, zodat er niet veel grond verontreinigd. Zodra de olie in het laboratorium gekeurd is op de kwaliteit, wordt het via pijleidingen verspreid door het hele land. Dit is meestal naar een bedrijf waar men de olie verder verwerkt tot benzine en andere brandstoffen.
Nadat we ook hier een rondleiding hadden gehad, wat niet veel meer was dan een paar witte koektrommels(alleen dan 2000000 keer zo groot) gingen we door naar een tentoonstelling. Dit was in het gebouw van het E.I.C. , het Europees Informatie Centrum. Hier hebben we eerst uitgebreid pauze gehouden, waarna we de tentoonstelling in mochten. Wij waren natuurlijk al weer vooruit gegaan, en halverwege kwam onze gepensioneerde ‘tentoonstelling-begleider’ vragen of we van iemand toestemming hadden om hierheen te komen. Niet, dus wij moesten noodgedwongen terug, en helemaal opnieuw aansluiten bij de groep. Nadat we eindelijk door het praatje over de maasvlakte heen waren kwam het leukere gedeelte, spelen met de kraansimulator. Ik heb even snel alle vragen doorgelopen, en daarna –hoe kan het eigenlijk ook anders- weer tijd om uit te rusten. Dit werd ik nu wel een beetje beu.
Nadat we eindelijk hoorden dat we klaar moesten zijn, en weer konden verzamelen gingen we terug naar de bus. Omdat de gids klaar was met zijn verhaal, konden wij ook weer achterin gaan zitten(lees in mijn geval maar languit liggen). Dit was wel weer lekker, met zo’n klein klasje op reis.
Nadat we onze gids hadden afgezet op zijn standplaats STC, konden wij weer met een 80Km/Pu naar Oud-Beijerland rijden. Geen file gehad, en om half 4 thuis.