Hoofdstuk 1: De geschiedenis van de abortus:

Voor de jaren 1970 was abortus in vrijwel alle landen, behalve in de Sovjet-Unie, het oostblok en het communistisch China, bij wet verboden. Weliswaar waren er artsen en praktijken die illegaal zwangerschapsafbreking toepasten, maar deze werden door vele staten gesloten. In vele communistische landen, zoals in China, vonden en vinden ook verplichte abortussen plaats om de groei van de menselijke bevolking te beperken en daarom mogen bijvoorbeeld vrouwen dan maar 1 kind.
In Duitsland legde Hitler men weliswaar de nadruk op de noodzaak van veel goede "Germaanse" kinderen, maar pre-natale levensbeëindiging (een mooi woord voor abortus) bij misvormde of zieke baby's werd er toegestaan om het ras te verbeteren en "onnodige" verzorgingskosten voor de nationaal-socialistische volksstaat te beperken. Ook werd aan zwangere zogenaamde Ostarbeiterinnen (Slavische gast- en dwangarbeidsters) de mogelijkheid tot abortus aanbevolen.
Bij de Maya's en verschillende Indianenstammen kwamen kinderoffers voor, waarbij ook ongeboren baby's gedood werden als genoegdoening voor de goden van de zon en de maan. In het oude Japan en China kwam abortus in bepaalde kringen al vroeg voor, hoewel vaak in een zeer vroeg stadium van de ontwikkeling van het ongeboren kind.
In Europa en grote delen van Azië is abortus altijd verboden geweest. Vanaf de opkomst van het christendom tot de Franse Revolutie (1789) was abortus overal in het Westen strafbaar, vaak zelfs als moord.
Het liberalisme, nazisme, communisme en socialisme probeerden in de loop van de 20e eeuw een einde te maken aan dit verbod, omdat deze ideologieën leren, dat voor de ontplooiing van het individu respectievelijk de collectieve samenleving of staat, ook radicale middelen toelaatbaar zijn.
Het christendom, met name de Katholieke Kerk en vele andere kerkgenootschappen, het Jodendom en ook bepaalde agnostici verzetten zich in diezelfde 20e eeuw tegen het doden van de foetus.
In het begin van de jaren zeventig werd het ook eindelijk wettelijk toegestaan om voorbehoedsmiddelen voor te schrijven, te kopen en te gebruiken. Dit leidde tot veel veranderingen; het betekende voor veel mensen de mogelijkheid om opener en vrijer na te denken over of ze kinderen wensten, wanneer die kinderen er kwamen en hoeveel. Je kon nu veel makkelijker met iemand naar bed gaan, zonder dat dit een eventuele zwangerschap tot gevolg zou kunnen hebben. Dit betekende natuurlijk niet dat er geen baby’s werden geboren.

Hoofdstuk 2: Wat voor soorten abortus behandelingen zijn er?

Er zijn verschillende manier om de zwangerschap te stoppen je kan er niet zomaar eentje kiezen het ligt eraan hoelang je al overtijd bent:
Abortus tot 3 weken overtijd:
De Overtijdbehandeling:
(alleen tot 16 dagen overtijd)
De overtijdbehandeling is niets anders dan het afbreken van een zwangerschap binnen 6 weken en twee dagen na de eerste dag van de laatste menstruatie (ofwel: 16 dagen overtijd). Het enige verschil met andere behandelingen is dat de wettelijke vijf dagen bedenktijd niet van toepassing is.
De Abortuspil:
Wat vaak word gedacht (wij dachten het zelf namelijk ook) dat de abortus pil, 1 pil is waarna je meteen niet meer “zwanger”bent, maar het zijn een aantal tabletten die onder medische begeleiding worden ingenomen.
Bij de eerste afspraak wordt de duur van de zwangerschap vastgesteld door middel van een echo. Vervolgens krijg je 1 tot 3 tabletten (myfegine) die ervoor zorgen dat de zwangerschap wordt stopgezet. Een of twee dagen later krijg je een paar andere tabletten (misoprostol) die ervoor zorgen dat de baarmoeder zich samentrekt en een bloeding veroorzaakt die lijkt op een zware menstruatie en met krampen gepaard gaat. (Het stelt dus wel wat meer voor dan een pilletje.)
Zuigcurettage
Voorafgaand aan de behandeling wordt de baarmoedermond gedesinfecteerd en plaatselijk verdoofd. Daarna wordt de baarmoedermond iets opgerekt zodat een plastic zuigbuisje kan worden ingebracht waarmee de vrucht wordt weggezogen. Dit wordt meestal ervaren als een vrij hevige, maar korte menstruatiekramp. Dit alles duurt doorgaans 5 tot 15 minuten.
In veel klinieken kan worden gekozen voor behandeling onder algemene narcose. De ervaring leert dat ongeveer de helft van de vrouwen hiervoor kiest als de keuze wordt geboden.
Abortus bij 3 tot 9 weken overtijd:
Ben je meer dan drie weken overtijd, dan wordt alleen een zuigcurettage toegepast.
Voorafgaand aan de behandeling wordt de baarmoedermond gedesinfecteerd en plaatselijk verdoofd. Daarna wordt de baarmoedermond iets opgerekt zodat een plastic zuigbuisje kan worden ingebracht waarmee de vrucht wordt weggezogen. Dit wordt meestal ervaren als een vrij hevige, maar korte menstruatiekramp. Dit alles duurt doorgaans 5 tot 15 minuten.
In veel klinieken kan worden gekozen voor behandeling onder algemene narcose. De ervaring leert dat ongeveer de helft van de vrouwen hiervoor kiest als de keuze wordt geboden.
Abortus bij meer dan 9 weken overtijd
Als je meer dan negen weken overtijd bent moet de baarmoedermond verder worden opgerekt. Daarna wordt de vrucht met instrumenten verwijderd. Tenslotte worden de resten met een plastic zuigbuisje weggezogen. Deze behandeling duurt langer, doorgaans 15 tot 45 minuten.
Als je meer dan 13 weken overtijd bent worden voorafgaand aan de behandeling medicijnen (prostaglandines) toegediend die de baarmoedermond zacht maken. In de Bloemenhovekliniek moet je dan een nacht in de kliniek blijven.
Bij verdere zwangerschappen kiezen vrouwen steeds vaker voor behandeling met algehele narcose.

Hoofdstuk 3: Wat voor hulp is er voor de vrouwen achteraf?

Veel vrouwen hebben gevoelens van opluchting en ondervinden haast geen problemen met de verwerking, dan ervaren ze hun besluit als positief.
De vrouwen die wel problemen hebben met het verwerken van hun abortus beschrijven die periode wel is als een roes.
Oftewel een tijd van weinig slaap, weinig eten, verwarrende emoties en gedachten. Hoe meer het besluit van een abortus je eigen idee was hoe “makkelijker” de verwerking.

Factoren die een rol kunnen spelen bij de verwerking:

Verwachtingen: Zijn je verwachtingen uitgekomen? Als je verwacht dat je achteraf opgelucht zult zijn en dat gebeurd geeft dat een bevestigend gevoel. Als je achteraf nog steeds zit te twijfelen of het een goed idee was is het moeilijker om te verwerken.

Omgeving: Hoe meer steun je krijgt hoe beter. Wanneer je met iemand kunt praten voel je je minder eenzaam.
Seksualiteit: Angst voor een nieuwe zwangerschap kan er voor zorgen dat je geen “zin” meer hebt in seks en daardoor erg afstandig word.
Verandering in de relatie: je kan het besluit je vriend kwalijk nemen of andersom en daarom het idee hebben dat je “alles”kwijtraakt.
Spijt.

Er zijn ook instellingen die kunnen helpen met het verwerken:

FIOM-ORGANISATIE

De Fiom biedt hulp, informatie en advies aan iedereen die vragen of problemen heeft op het gebied van:
• (on)bedoelde zwangerschap
• tienerzwangerschap
• ongewenste kinderloosheid
• afstand doen van een kind
• een kind adopteren
• afgestaan/geadopteerd zijn
• (inter)nationale zoekacties naar familieleden
• huiselijk geweld.

De Fiom-hulpverlening is gratis en er is geen verwijzing voor nodig.
*gekopieerd van de site: http://www.fiom.nl/htm/02100.htm * van Fiom

Hoofdstuk 4: wetgeving over abortussen:

Abortus werd in 1887 strafbaar gesteld in het wetboek van strafrecht. Zowel de vrouw als de arts waren strafbaar, maar de wetsartikelen konden nauwelijks toegepast worden omdat het openbaar ministerie moest bewijzen dat het om een
levende vrucht ging.

In 1991 werd dit anders omdat toen werd gesproken over zwangerschap. In de zedelijkheidswetgeving werd een artikel opgenomen dat diegene strafbaar werd gesteld die de zwangerschap verstoorde. Volgens de wetgeving was de toen heersende opvatting over abortus zeer negatief. Toch werden er relatief weinig mensen veroordeeld voor dit vergrijp. Het aantal veroordeelden liep snel af. In 1950 waren dat er nog 105 maar in 1973 nog maar 3. Hoewel abortus illegaal was wordt geschat dat in de jaren 50-70 enkele tienduizenden abortussen per jaar plaatsvonden.

In de jaren 80 werden er verschillende wetsvoorstellen over abortus ontworpen maar geen van deze voorstellen heeft het gehaald. Uiteindelijk werd in 1980 door de tweede kamer en begin 1981 door de eerste kamer met een heel klein verschil het wetsontwerp “afbreking
zwangerschap” aangenomen.

De belangrijkste punten uit de wet zijn:
- abortus mag alleen worden verricht in ziekenhuizen en klinieken die daartoe een vergunning hebben (te verlenen door de minister van volksgezondheid)
- abortus is alleen toegestaan als de noodsituatie van de vrouw dat onontkoombaar maakt. De arts die de abortus zal uitvoeren moet een in de wet aangegeven werkwijze volgen om na te gaan of de beslissing zorgvuldig wordt genomen. Zo moet de arts onder meer andere oplossingen dan zwangerschapsafbreking met de vrouw bespreken.
Tevens moet hij/zij nagaan of de vrouw vrijwillig tot haar besluit is gekomen.
- een zwangerschap mag pas worden afgebroken op de 6de dag nadat de vrouw een arts heeft bezocht en met hem/haar heeft gesproken over haar besluit tot abortus. Van deze termijn van 5 dagen mag worden afgeweken indien hiermee een dreigend gevaar voor de gezondheid of leven van de vrouw kan worden afgewend
- klinieken moeten een samenwerkingsovereenkomst afsluiten met een ziekenhuis
- klinieken waar zwangerschappen worden afgebroken die verder dan 13 weken gevorderd zijn moeten een overeenkomst sluiten met een ziekenhuis waar ook late abortusbehandelingen worden verricht
- klinieken mogen geen commerciële opzet hebben
- klinieken en ziekenhuizen zijn verplicht een registratie bij te houden waarbij de anonimiteit van de vrouw gewaarborgd moet zijn
- abortus blijft in het wetboek van strafrecht en wordt dus niet als een gewone medische ingreep beschouwt

Er zijn van verschillende kanten veel bezwaren tegen deze wetgeving geuit. De abortusregeling zou niet in het wetboek van strafrecht horen te staan en er zou een goede hulpverlening gegarandeerd dienen te worden. Abortus wordt sinds 1 februari 1985 vergoed en de vrouwen in Nederland hoeven hiervoor dus niets te betalen.