A cry from the Grave
Achtergrondgegevens:
De documentaire A cry from the Grave is in 1999 geregisseerd door Leslie Woodhead. Dankzij ‘Antelope production for BBC’, ‘Ryninks Films BV’, ‘NPS’, ‘Thirteen’, ‘WNET’ en ‘Krishan Anora’ was het mogelijk deze film te maken.

Vormgeving:
In deze film hoor je vaak muziek, omdat er vaak stukjes zijn waar niemand praat en alleen maar beelden ziet. Het is meestal een dramatisch muziekje dat wel goed bij de documentaire past.
In de film zie je stukjes waar mensen praten over de burgeroorlog in Bosnië, je ziet stukjes van de burgeroorlog zelf en beelden uit een helikopter van plaatsen waar de oorlog zich heeft afgespeeld. Bij de mensen die praten, blijft het beeld op dezelfde plaats en zitten de mensen voor de camera. Bij de burgeroorlog in Bosnië is het door een amateur gefilmd en zie je dat het beeld erg schokkerig is. De beelden uit de helikopter zijn doordat de helikopter erg beweegt, ook een beetje schokkerig. Ook blijven sommige helikopterbeelden stilstaan.
De meeste beelden zijn buiten overdag gefilmd, dus er was geen kunstlicht nodig. De beelden die binnen zijn gefilmd, zie je ook zonder kunstlicht.

Het verhaal:
De Serviërs vallen Bosnië aan, met het doel de Moslimmensen weg te halen. De Nederlanders (De Blauwhelmen onder leiding van Thomas Karremans) moesten de Moslimmensen beschermen, maar dat mislukte en de Serviërs grepen de macht. De mannen en vrouwen&kinderen werden gescheiden. De duizenden mannen werden naar schoolgebouwen of andere gebouwen gebracht en de vrouwen&kinderen naar het Moslimgebied. De mannen werden op gruwelijke wijze vermoord onder leiding van Ratko Mladić.
Je ziet beelden van de oorlog, alle Moslimmensen die vluchten en in de bussen naar het Moslimgebied gebracht. Ook hoor je Nederlandse soldaten die daar toen waren, Saliha Osmanovic die haar man Ramo en zoon Nermin kwijt is, Kadir Habibovich,
een man die met erg veel geluk bij het moslimgebied aankwam en Hassan, een man die tolk was tussen de Nederlanders en Serviërs. Je ziet ook een klein stukje over Naser Oric, een Moslim-verzetsstrijder, rijdend op een paard. Ondanks de moord van vele onschuldige mensenlevens zien de Moslims hem toch als een held.

Soms hoor je een voice-over extra uitleg geven (Bill Moyers) en worden er gebruik gemaakt van tekstblokken om aan te geven wat er gebeurt en wanneer.

Sleutelscènes:
Een erg indrukwekkende scène vind ik de scène waarin Ramo, gevangen door de Serviërs, zijn eigen zoon uit het bos probeert te roepen.
Nadat de Serviërs Srebrenica hebben ingenomen vluchten veel Moslimmannen het bos in. Waaronder Ramo en zijn zoon Nermin. Mladić en zijn mannen sluiten dit gebied af en nemen de mannen gevangen. De Serviërs dwingen Ramo om zijn zoon en andere Moslimmannen te roepen. Ik kan niet begrijpen dat hij echt de naam van zijn zoon riep. Zoals ik er nu over denk, zou ik een andere naam noemen, maar ik weet niet onder wat voor druk Ramo heeft gestaan.

Een andere belangrijke scène vind ik de scène met Mladić en Karremans. Je ziet heel erg hoe Mladić Karremans imponeert. Bijvoorbeeld aan de houding van Karremans, maar ook doordat Mladić een sigaret aanbiedt, Karremans weigert de eerste keer, Mladić biedt nog een keer de sigaret aan en Karremans neemt hem aan. Mladić geeft op het einde zelfs een schemerlamp als cadeau aan Karremans, waarop Karremans reageert met ‘Is this for my wife?’. Ondertussen worden duizenden onschuldige mensen vermoord, terwijl hij, die deze mensen moest beschermen, grapjes staat te maken tegen hem, die al deze mannen vermoord.

Een korte maar erg indrukwekkende scène vind ik de scène waarin de cameraman aan een Moslimman vraagt of hij bang is. De man durft eerst niks te zeggen, maar nadat de cameraman de vraag herhaalt zegt de Moslimman dat hij heel erg bang is. Terwijl hij dit zegt zie je de angst in zijn ogen. Één van de Servische soldaten zegt tegen hem ‘Je hoeft niet bang te zijn we zullen je geen pijn doen’.

Conclusie/Eigen mening:
‘A cry from the grave’ is een schokkende, indrukwekkende documentaire. Ik kan begrijpen dat dit voor veel mensen een te schokkende documentaire is, maar het verteld wel wat er is gebeurd. Toen ik deze documentaire zag, dacht ik echt bij mezelf hoe heeft dit in godsnaam zover kunnen gaan? Waarom hebben de Dutchbats de Serviërs niet tegengehouden?
Terwijl wij onze luxe leventje hier veilig in Nederland leefden, werden er een stuk verderop duizenden mannen onschuldig vermoord. Ik vind het wel een goede documentaire, want voornamelijk zie je ‘amateurbeelden’ die niet gereconstrueerd zijn, maar precies zoals ze hebben plaatsgehad. Hoe schokkend de waarheid ook is, deze documentaire laat alles precies zien.