Kapitel 8, Vertaling Tekst 3, 4, 5, 7, 8 en 10
Tekst3
Vrijheid in plaats van Oekoismus
rel in nationaal deel Wattenmeer: Hoeveel bescherming verdraagt de Kust van de noordzee?

De Schleswig holsteinischen krabbenvissers gebruikt reeds het nieuwe woord zonder lijnen te verklaren. Oekoismus bedreigt de Kust van de Noordzee - zo de slogan van hun demonstratie afgelopen Zaterdag in Buesum. Oekoismus?

120 krabbenvis kotters liggen opeenvolgend in het havenbassin. Bijna alles met indrukwekkende transparantie behangen. Meestal rood en groen, de kleuren van het seizoen.
“Aardbescherming! Buitenlandse regelgeving en Ökoismus nee!”
“Vertrouw nooit op een evologist, anders bent u rond uw bedrogen.”
“Hoog zullen ze leven, de groene, in elke boom een.”

Een milieumanifestatie van een andere soort. Die, die anders naar de bescherming op straat gaan letten op dit keer. Er zijn er maar weinig 800, enigszins hulpeloze Ökoisten.
Aan Ökoismus, zie gr./lat./norddt., “Overdreven, egoïstische aardbescherming” zie ook Ökoschismus.
Ölpschismus, gr./latt./norddt., “Scheit aardbescherming.” Een verbastering van de waarschijnlijk uit de lettergreep van de dinges. Dat het daar waarschijnlijk van afgeleid is.

Het protest van de vissers is het protest van de landbouwers, de herders, de jagers, en de meesters van de burgemeester en de landraad: iedereen aan de westkust, die van de natuur leven, groeperen zich tegen die voor de natuur leven. De demonstratie in Bussum moet het begin van een gemeenschappelijke weerstand tegen de uitbreiding van het nationale park Wattenmeer worden.

De verontwaardiging is van toepassing in een 800 pagina`s dik boek, “ecologisch systeem onderzoek Waddenmeer Systesebericht”. Wat voor een titel is dat! Met een landelijk publiek, leven DE bij reeds de verliezen van de waarborging waarnaar ze snakken.

Het “Suntheserapport”, ontwikkeld in een werkperiode van zeven jaar van onderzoeken op het bureau voor nationaal park in Toenning. Het is het werk van meer dan 100 waddenvoorschriften van verschillende vakrichtingen samen. Van de resultaten beschermden de driekoppige autoriteiten groep en de aanbeveling voor veel van waddengebieden wereldweid afgeleid gebied.

Zo moeten bijvoorbeeld twee grote gebieden bij Sylt en bij Dithmarschen als “Verwijzingsoppervlakten” worden verklaard, waarin voor wetenschappelijke studies menselijke activiteiten die tussen beide kwamen weg moeten laten – meer nadat de krabben worden gevist zoals het dan niet meer zou kunnen.

Zo zullen bijvoorbeeld alle stranden in de toekomst tot het National Park behoren, wat het toeristische gebruik van de overeenkomst met de Natuurbeschermers afhankelijk zal maken.

Zo zal geleidelijk de ecologie in de prioriteit van de Wadden meer naar voren komen ten opzichte van de economie, wat niet meer een gelijke rang zal hebben.

Aangezien de directeur/de leider van het bureau voor dit project van 35 miljoen Mark voor dit ecologische onderzoek voorstelde zijn veel Friesen bang en Dithmarscher, dat zij “spoedig niet meer over de dijk durven te kijken”, zoals het landbouwersblad formuleert.

“Wij willen aardbescherming, maar geen National Parkingson”, mompelt Matthias Schenke, Arts en voorzitter van de crisisberaad Nordfriesland. De vroegere CDU afgevaardigde van het staatsparlement verklaart Frank Millach: “Wij willen geen reservaat worden, waarin het ‘NF’ wordt gebruikt, wat niet voederen betekend.

Niet lettende op de geheimzinnige groei van het National park beamte veel voor een dadelose investering gebleken? Van werd niet zeven medewerkers in elf jaar gegroeid tot meer dan 70? Niet gehurt bleven zij slechts in een barak bij de haven in toenninger maar nu reeds in het lokale regeringsgebouw?

Van de beschouwde afstand, is het bureau voor nationale park rangen onder onschadelijke-testautoriteiten van Duitsland gaan behoren. Of de Duitse federale Bewapende Krachten in de wapen-test van de wadden nu, of een oliemaatschappij op onderzoek naar opslag voor wekenlange seismische onderzoeken. Tonnig moet het maar aan zien.

Zijn bemiddelaars van het milieu lijkt het bureau ondertussen van ... uitoefening van macht, die een, en nu de woorden van de landraad Olaf Bastian “kan er tot dusver niet op vertrouwen Nord friesen, zoals men een klavertje vier ontwerpen kan”.

Het misvertouwen – en ook het ongegronde – schijnt ondertussen tegenstrijdig. Nadat het bureau ongeveer onlangs bij de dijken rond de wadden oude beschermende driehoek tegen tegengebied-beschrijft, gaf de burgemeester van Norddord op Amrum instructie om het opnieuw los te schroeven. Met het postkantoor bedrijf naar de teruggestuurde Toenning, daar nochtands niet verondersteld, omdat een gezag onvrije transmissie waren goedgekeurd. Nu zullen zij opnieuw op aanzoek en opnieuw gefrankeerd moeten worden.

Op Pellworm besloot de Gemeenschap unaniem om twee nationale park boswachters van het eiland te verwijzen om een aanwijzing te plaatsen: een van de twee is nu in Pellworm, en moet je het nu zien, waar het blijft.

De samengevatte 22 boswachters zijn een groot onderwerp bij de 460 kilometers lange vastenlandsdijk: Wanneer de “informanten” van het bureau hen vaak benoemd worden, van een “politiestaat” bij de Wadden was de toespraak van de lokale raad van het noordenstrand. De ABM krachten zijn niet te min slechts aan ... gewogen van dichtbij gelegen gebieden verslag te brengen van de eb-getijde en getijde, niet zodat veel grijpen hun documenten van het onderzoek ter identificatie of persoonlijk bezit (die zij worden toegestaan om ook indien nodig te doen). Neem ondertussen een inwoner waar de boswachter dan bij rondgaat: het bureau heeft zij gehol medewerkers ondertussen aan de praktijk zelfs met ruwe vertoeven tegen nationale terughoudendheid van de parkroute worden geïnstrueerd. Elke provocatie moet worden vermeden.

Een bioloog van het bureau brengt op het formule van het “westenconflikt” “Nordfriesland is net als Arabië, en wij zijn de israëliers.

Als het ergens één aanrakingshoop is, dan is het in de overzees-tuin galerij, die zich bij de oude dijk Gardinger op een acher bevindt. Deze behoort nu tot Edgar Henning tot de fotograaf van de wadden en zijn filosoof. De Wahleiderstedter uit Hamburg kan de diepe wens van de Friesen “voelen nadat kleine regimentatie met de solidariteit van de grote druk van Kiel. Enerzijds zouden de inheemse met hun roddel van ökoismus de tendens omhoog tot “Vorkriegszustand” verwarmd hebben. Nu braakakker het bemiddelaars.

Misschien is geschikt voor eerste aftasten uiterst kleine “meditatieruimtes” in een zijkamer van zijn galerij. Daar staan twee stoelen voor een heldere tribune van het waddenpanorama, wat zorgt voor een grote verzoening.

Tekst 4
De neerstorting na de diagnose
Wie Ben met zijn vrienden in de zandbak ziet spelen ziet niet, hoe ziek de Driejarige Ben eigenlijk is. Ben Hughes leeft met zijn ouders Elizabeth en John in het midden/westen van de V.S.. Hij kwam met Mukoviszidose in de wereld, een zware, metabolische ziekte. De longen zitten vol met veel Slijm. Ook met de beste zorg zal Ben nauwelijks zijn dertigste verjaardag meemaken. De ziekte is ongeneeslijk.

De ouders van Ben werden met een grote schuld opgezadeld. De ziekenhuisopnames en de therapie kosten 165000 dollar. De privé verzekering betaalt slechts één deel hiervan. Hun toelichting: Het gehuwde paar Hughes wist voor de geboorte dat de gentest een risico met zich mee droeg.

De situatie van de familie Hughes is geen geval op zich. Paul Billings kan honderden dergelijke voorbeelden op noemen. De wetenschapper aan de Stanford Universiteit in Californië onderzoekt of de discriminatie van mensen toe te schrijven is aan genetische onderzoeken en bekijkt de laatste ontwikkelingen met grote zorg. Tot dusver beperken de erfelijke eigenschappen zich tot risicofamilies met ernstige erfelijke ziekten zoals Chorea Huntington of het downsyndroom worden door geschoolde artsen in klinieken vastgesteld.

Deze situatie verandert plotseling, wanneer Joseph Schulman uit fairfax in de Federale Staat Virginia van de V.S. op 2 april de jaarlijkse persconferentie aankondigt, onmiddellijk werden er voor 295 dollar een gentest voor erfelijke borstkanker van het type BRCA 1 vrij verkocht. De directeur van de Genetica en het I.V.F. instituut overrompelde daardoor de volledige Branche. Omdat na de identificatie van BRCA 1-gens, een informele overeenkomst had gegeven en daarnaast werd 14 maanden later BRCA 2 verantwoordelijk voor erfelijke borstkanker, daardoor hadden de onderzoekers en de grote gentechnologische bedrijven een afspraak dat ze de gentest niet algemeen toegankelijk zouden maken.

`De tijd is niet rijp nog daarvoor`, formuleert Francis S. Collins, directeurs van het Menselijke Nationale Onderzoek van het Genoom, medici, veel van zijn collega`s hebben ook ethische twijfels. De eerste tests zijn nog niet zo betrouwbaar, dat ze zich verder specialiseerde op klinische afdelingen. Hij betwijfelt de zin van hun grote inzet, zolang er nog geen Therapie is tegen de gediagnosticeerde ziekten.

Dat ziet Schulman anders `De vrouwen hebben het recht om te weten wat er fout is. Zij moeten besluiten of ze de test willen of niet’. Hij verdedigt de vrije verkoop van zijn borstkankertests, die wereldwijd op internet worden aangeboden. ‘Schulman beroept zich steeds op de keuzevrijheid van mensen. Maar Schulman is vooral ondernemer. Met elke test wil hij winst maken, zegt Michael M. Kaback, Geneticus aan de Universiteit van Californië in San Diego.

Zoals verwacht bracht de ondernemer van Virginia zijn industrie in motie. De bedrijven LabsCorp, OncorMed en Myriad trokken met de vrije verkoop van hun borstkankertests in vroegere tijden zoals gepland. En zij kondigen reeds verdere tests voor dit jaar aan, waarmee genetisch hartkwalen veroorzaakte, leeftijdsdiabetes of vetzucht moet worden uitgezocht. Ziekten, die miljoenenmensen betreffen en zodat dit een goede omzet zal beloven.

De uitbreiding van de erfelijke eigenschaponderzoeken bij grote delen van de bevolking is in volle gang. Daarmee groeien de gevaren van het gegevensmisbruik en discriminatie."Als ons huidige unieke concept en de verscheidenheid van het menselijke leven door de houding niet werd vervangen, wij zijn allen niet meer dan de som van onze genen, zouden onvoorspelbare sociale gevolgen hebben", vreest jurist Hans Goerl uit Hagerstown bij Washington D C. De voorzitter van The Genetics Center begrijpt als jurist dat er genetische discriminatie onstaat. Zijn organisatie maakt zich al jarenlang zorgen over de betrokkene, geeft voorlichting en adviseert de wetgever.

"Iedereen heeft aangenomen dat er discriminatie is, maar daar is geen gedetailleerde informatie voor", verklaart de micro- bioloog en Moleculair geneticus Jonathan Beckwith van de Harvard Medical School in Boston. Beckwith, is de eerste Amerikaaan die een gen isoleerde, en heeft zijn kritieke blik op risico en vooruitgang van de gen techniek niet verloren. Onder zijn leiding ontstond de eerste uitvoerige studie over genetische discriminatie van erfelijke ziekten bij patiënten in de V.S, die afgelopen jaar in het tijd schrift Science and Engineering Ethics werd gepubliceerd. Er werden mensen ondervraagd die zelf een genetische ziekte bij zich droegen, daarbij zijn velen die nog niet ziek zijn geworden. Elke tweede gaf aan, door de werkgever, de verzekering, in de school of bij militairen die gediscrimineerd worden hierdoor.

Wat in de toekomst moet worden verwacht, als de maatschappij het niet eens kan worden met ethische principes in de gengeneeskunde. Andere gevallen , die het team Beckwith onderzocht:

- Meteen na de diagnos van een erfelijke ziekte bij hun drie jaar oude kind, ontvangen ouders van de verzekering het rapport was, met daarin de mededeling dat de verzekering ophoud met het verzekeren van het kind.
- Een gehuwd paar, van wie de man drager is van het Huntington-gen, worden door artsen onder druk gezet om akkoord te gaan met een test voor de geboorte en een document te teken, waarin ze moesten verklaren om in het geval van een positief resultaat het kind af te staan.

De lezing van de studie Beckwith vermoed dat de kennis over samenhang van genen en ziekten in de toekomst niet alleen de therapie maar ook het ongeneeslijke lijden zal stoppen. Als de genonderzoeken net zo natuurlijk zouden moeten worden zoals vandaag de dag het meten van de bloeddruk, zo kon daarmee ook het genprofiel als voorwaarde voor een baan of de conclusie van een verzekering wordt - of voor de geboorte van kinderen.

Technisch is dit tijperk reeds instaat om van genetische Massa-screenings te doen. De verschillende bedrijven in de V.S. ontwikkelen procedures, waarmee steekproeven van DNA van honderden patiënten in een culminatie goedkoop kunnen worden getest. Een steekproef kan honderden potentiële mutaties (fouten) vinden. Of de gendiagnostiek en therapie ons behalve hoop voor de verschrikking van de maatschappij van de genetische selectie geven, hangt niet alleen van technologie af. De genetische discriminatie wordt nog niet zo uitgesproken in de V.S. zoals discriminatie op het terrein van sex, leeftijd en ras", zegt genarts Marvin R. Natovicz, mede-auteur van de Beckwith-studie. "Maar het bestaat. En het zal waarschijnlijk spoedig worden uitgesproken, als onze maatschappij daar niks tegen onderneemt".

Tekst 5
Groener punt dan rode doek
Voor de milieudeskundigen zijn er een rode doek en deze heet momenteel het groene licht. Het betreft een kleine aanwijzing, die binnen ten slotte ooit bij de verpakking moet frequenter worden gevonden. Het is voor velen het eerste slechts zichtbare kenmerk van verpakkingsvordering, met de minister Klaus Töpfer met nochtans rond een snelverpakking, van een toespraak gericht op de consument, van Geldsnijderei op de kosten van de consumenten.

Het idee , wat achter het woord groene punt steekt is het volgende: Met de verpackings vorderingen werd de poging ondernomen het opstapelende binnenlandse afval met een volgens het vrije markt werkende instrument in te krimpen. Bij miljarde-uitgaven ontwikkelt de industrie een privé systeem met de naam van dubbele system duitsland (DSD) welke paralel loopt met de lokale vuilnisontzorging, die bij verschillende verpakkingen zoals glas, wit glas, blik en karton zo goed dienen aangezien de plastieken en het de matieriële recyclingslevering verzamelt. Maar de strikte verordening worden uitgegeven, die daar bijvoorbeeld betekenen. Dan voor alle mogelijke soorten van verpakkingen een belofte om opgeheven te meoten zijn indien gepland tot 1995 in de wet de hoge recyclingstarieven niet worden bereikt. Groene Punkt betekent nu niet meer en geen minder, dan dergelijke manieren duidelijke verpakking volgens deze binnen verordeningen gebruikte te moeten zijn. Zodra de data die in de wet worden beschreven worden bereikt. Eigenlijk kan dat slecht bedriegelijk voelen. De critici van deze verwijderingsweg kritieseren nu hoofdzakelijk daar de nadruk van de verordening aan aangaande het recycling en niet aangaande het vermijden van huisvuil ligt, dat bijvoorbeeld het multipad- te verhinderen niet systemen niet voldoende bevorderen en indirecte pakketten. Jammer genoeg nochtans in de bespreking wordt wat onderzocht op een dergelijke manier. Zo bijvoorbeeld het feit dat het helemaal niet zo veilig met inbegrip van alle milieufactoren is of het veel vervoersintensievere opnieuw te gebruiken verpakkingsgeval met betrekking tot indirecte pakkette werkelijk gunstiger is. Fraunhofer-Instituut Ökobilanzen werkt aan zulke onderwerpen: de tot dusver beschikbare totstandbrenging spreken niet duidelijk tegen latters.

Wat nu de industrie betreft, dan niet, kan daar verkeerd beoordelen? het door Verpachungsverordnung die in de verplichting wordt genomen is scherp. Omdat niettemin moet het hoog-gezette inzameling en gebruiksverhoudingen vervult. Zo praktisch alle verpakkingsmaterialen moeten voorraad aan 80 per cent zijn en op zijn minst aan worden gebruikt fleichen omvang tegen 1 Juli 1995, Aldus beginden de ondernemingen in een gepaste cursusverplichting, die aan het binaire systeem wordt deelgenomen. Als zij niet tot dusver met hun het sorteren zijn en aan dit keer verarbeitungskapazitaeten, dan aeu?erst ongeliefd beloftesysteem voor het praktisch al indirecte drinkverpakkingen dreigt.

Hoewel niemand zal ontkennen, dat het kwam in het verleden over de meeste overtollige verpakkingsovermaat, dan is het te houden van toepassing niettemin: ontwikkeling van het distributiesysteem aan steeds meer zelfbediening moet te onvermijdelijk aan complexere verpakking leidt. Als de goederen in planken moeten worden gestapeld als het om rationalisatieredenen op enorme pallets wordt geleverd, toen moest de gepaste markt van het omhulsel gelijk verschillende vereiste dan de tijden van tantecEmas, die elke bloem van het Pond die nog in a wordt afgewogen zak door hand einfachten, wordt. Wie betreurt, wat zelf vóór ogen zou moeten leiden, daar? gelijk dit verpachungsaufwendige verdelend systeem hadden de open voordelen van de klanten undreamt-of Prijs en bij alle goederen overvloed slechts is op deze wijze de te beheersen. Om deze redenen Verpachung niet lae?t zelf zo sterk vermindert, aangezien dit zeker wenselijk om milieuredenen zou zijn.

Of Verpachungsverordnung kan verminderen, vervul hun Zwech, d.w.z. is de huisvuilhoeveelheid drastisch, vandaag nog niet abszusehen. Dit hangt van diverse omstandigheden, bijvoorbeeld van het, in welke mate de industrie zijn Verpachungsaufwand gezien de hoge bedragen noodzakelijk voor het gebruik vermindert of in welke maat de druk Hander op de leveranciers oefent om Verpachung economisch te behandelen uit. Vooral nochtans is het wegens de consumenten, zoals dit het experiment beëindigt schlie?lich. Als het de handel nu met Umverpachungen en later Verkaufsverpachungen ueberschuetten, dan wordt hij voor zijn deel de leveranciers één Minimum van verpakkingskracht. Vooral nochtans moeten zij de nieuwe het verzamelen en soortsystemen goedkeuren. Zij mobiliseren om zelfs aan een boycot van deze het beperken verzekerende mechanismen te roepen zoals het, zijn onverantwoordelijk één of andere benoemde milieudeskundigen en moet aan het lood, dat het doel, d.w.z. minder huisvuil, niet wordt bereikt.

Tekst 7
Stop het biosocialiseren
“Als er al één dood is, dan moet men alles ontwikkelen, wat je gebruiken kan” zo wordt gezegd in een ZDF-reportage van een vrouw van een patiënt die hopeloos op een “nieuw” hart wacht. Haar volkomen persoonlijke angst laat zich goed navoelen. Echter de film nam dat, als aanleiding, om een beroep te doen op de Duitsers: laat jullie lichaam socialiseren. Sindsdien wordt ook de Duitse transplantatiewachtlijst langer.
Geen vraag: niemand heeft het recht, een doodzieke patiënt de hoop te geven, met een vreemd orgaan misschien nog een paar jaar te kunnen leven. Maar geeft dat al recht, om daaruit een moralische plicht tot orgaandonatie af te leiden? Zal “jouw hart hoort mij” het overschrift van een grondwet worden tussen doden en levenden?
Het nieuwe gezonde verstand, degene die propagandisten formuleren, luidt zo: “Het natuurlijke is het leven, en het natuurlijke recht is dat eigen, mogelijk lange leven. En wanneer het eigen leven in gevaar is, dan moeten de lichamen aan volkseigen orgaaninstanties worden gedoneerd. Orgaaneigendom verplicht. Wie zich niet van deze verplichting bewust is, is een volksschender. De organen die een ander niet meer gebruikt, behoren mij rechtmatig toe”
Deze vitaliteit stelt hoe dan ook een vorm van harteloosheid aan, die ondoenlijk is. Het hart dat hier verloren gaat, laat zich niet in een koelbox het leven laten. Wat hier geïnstitutionaliseerd worden zal, is de nieuwe mens als doorgaande geopende biolading.
De moraal van de gesocialiseerde lichamen produceert onwaardige druk op diegenen van ons: één van beiden als potentieel donor (mag die zich, ook naar behoren, deze politieke correctheid weigeren?) Of als potentiële ontvanger. Als er de mogelijkheid is, zijn orgaan door een nieuwe te laten vervangen, moet men zich dan niet snel op de wachtlijst zetten?
Zijn leven leven kunnen heet ook, zijn leven ten einde laten kunnen komen. In het Duits is sterven een actief werkwoord. Die woorden, zijn eigen dood te sterven, wordt geruild tegen de deelname aan een orgaanloterij, bij die op tijd in het geval van een harttransplantatie de kansen 50/50 zijn. Wie aan deze overlevingstheorie deelneemt, moet weten, dat hij niet op een “nieuw” orgaan wacht. Zoiets geeft niet echt. Men moet hopen op de dood van een geschikte medemens. Op de wachtlijst kan men zich niet voorbereiden op de eigen dood, zonder die van een ander af te wachten. Dat is de voorwaarde van deelname.
Nu wordt voorgesteld, dat bij een grotere donorenbereidschap deze loterij verdwijnt, natuurlijk ook de criminele organenhandel en de beestachtige verwerving van ” bio grondstoffen” Uit de derde wereld. Het feit is hoe dan ook, dat de scheuren tussen aanbod en aanvraag zelfs dan geopend blijven, wanneer cynisch gesproken, de algemene riem verplichting weer afgeschaft wordt. Daarover moest de openbaarheid worden verklaard. En ook over de met een transplantatiebezadigde gewenste “informatieoplossing”: het wil het “orgaanontemen” bij “hersendoden “ tot regel maken, als de patiënt of één van zijn leden niet uitdrukkelijk terugspreekt. Ten slotte zou daarover moeten worden verklaard, dat de grondleggende voorwaarde voor de overplanting van “essentiële organen”, met de hersendood, als doodsoorzaak steeds twijfelachtiger wordt.
Welke in plaats van zijn ervaringen, zijn emotionele beroep op de gemeenschap van alle orgaanbezittenden. Het voorbeeld spreekt voor zich: het onschuldig leidende kind; de vader met de volle verantwoordelijkheid; de mooie vrouw kort na de bruiloft. En tot slot: we konden zelfs daar liggen.
Dit beroepen willen ons letterlijk naar het hart grijpen en naar de nieren gaan. Het blijft minstens pittig, dat de grote winkel van het transplantatiecentrum niet mogelijk waren zonder morele bezwering van een opofferingsgezinde biosocialist.
Om het duidelijk te zeggen: niemand zal een mens verbieden, een orgaandonorformulier bij je te dragen, niemand zal patiënten verbieden, met een vreemd hart te leven.
Maar evenzo, mag er geen wet zijn, die tot zelfbegrijpelijke plicht gelaten moet, wat nu het resultaat verklaarde, in individuele onderscheiding kan zijn.
“Als iemand al dood is” dan moet men allen uitbouwen”: als deze orgaanverandering de algemene stelregel werd, zou het niettemin een waarde hebben: het openbaarde ook in het vertrouwelijkste eind, het principe van ons nieuw moderne informatief en uitwisselingsbedrijf: kannibalisme

Tekst 8
Aangezien men de auto vanaf het verkeer in de voorsteden houdt
De vraag "vrije reis voor vrije burgers" is bereikt. De burgers zijn vrij van file-wachten, vrij van uitlaatgassen en kan de ademhalingslucht, vrij van lawaai en vrij van cursus-geparkeerde Straten om te rijden. Om dit doel te bereiken moet het motorverkeer in onze achter gelegen steden. Daarom stads menselijk die aan mobiliteitsbehoeften -1 wordt gedwongen -- de vervoerende ondernemingen in Zürich voeren een overtuigende slogan in deze situatie. Zij zeggen zelfbewust: "waar wij rijden, leeft de stad".

Nu is de grotestad van Zwitserland van het inwoneraantal geleden van de mening van München slechts een halve omvang zodat de smalle straten stegen constante rivier ... van de caravans van het bladmetaal niet minder slecht uit dan in onze gedeeltelijk brede ringen en wegen. Maar het rechte internationale centrum Zürich groen kon "zelf worden" van de bankstad nog veel minder dan München het schilderen van een uit te voeren economischbeleid. De slogan "autoraus van stad" ..., dat De spoorweg of Trambahn die van de snel-doorgang een krediet-beschadigend gedrag rijden vertegenwoordigen niet, eerder hoog Sociaal prestige geniet. Dit neem Entwichlung van de prijs van het stadscentrum van land aangezien de norm van waarde, Zürich, daar bewijst ook geen een radicale voorkeur van het openbare verkeer in de voorsteden van de aantrekkelijkheid mislukking. Voor vierkante meter onlangs reeds 240.000 werd Franken betaald, waar nog onlangs "slechts" 40.000 als vraag naar punt werden beschouwd. En sinds inwerkstelling was de te voorziene snel-doorgangsspoorweg (het rijdt vanaf Mei), groeit ook de bezitsmarkt in het omringende platteland.

De Münchenaren is slechts te goed bekende deze relatie tussen verkeersinfrastructuur en onroerende goederen in de voorsteden ? - hoewel van mening van bevolkingsmeerderheid ... eine het onplezierige begeleidingsverschijnsel vertegenwoordigt. Maar met hun in principe positieve houding tegenover openbare transportmiddelen hadden de stad, hun inwoners en mensen in het omringende platteland de richigencursus geklopt. Aangezien er MVV zijn, zelfs waren de meest boldest verhogingsprognoses veel overschreden. Als één zo wil, hier ook plaats vond het stemmen met: Willen aantrekken van mensen Verkeersmiddelen in de voorsteden. Maar in plaats van deze tendens, niet eenzeidige wil Bremser ... in politiek en beleid bewijzen, dat is niet, wat, omdat om diverse redenen in een andere plaats in Bundesrepubliek het verkeer in de voorsteden lahmt eerder, het in München niet kan nu doelbewust zijn remde.

Het zichtbare bewijs voor het is de vernietiging door kracht van onze snel-doorgangsspoorweg door -7 -- de oorspronkelijk dynamische ontwikkeling van dit wordt belangrijke verkehrstraegers behandeld als steekproef zonder waarde, die niet verdere aandacht waard is. Het resultaat: Sinds de aantallen inwoners van de omringende gemeentenverhoging verder sterk, zelf in snel-doorgang zullen de spoorwegen daarnaast, met het beste geen extra passagiers meer het plooien, elke dag van meer Penler en 8 -8-mit alle verwoestende gevolgen aftreden kan.

De inwoners van Zürich dat bij stabiliteit en het behoud van waarde wordt overwogen hebben zerstoerischen Wirkund van ausufernden individueel verkeer op Zwitserse soort door kanton en Stadverwaltung van opnieuw het verdelen van het bestaan Stratenflaeche ten gunste van het openbare verkeer in de voorsteden.

De omgang met de passagiers van vaak in het verkeer men enkel als betekenis grote in Zürich vastmaakt, zoals behandelend het eigen personeel. Omdat één weet: de "werknemer met klantencontact is beste visitenkarte van de onderneming." Één ziet openbaar lokaal reizigersvervoer bederfelijk aan Überhapt als geen, maar als gevoelig Product, "zoals salade", en zegt: "wij zijn niet te min en geen grintvoeders."

Men weet ook, dat door de keus van de transportmiddelen slechts een rationele gronde zijn is beslissen, en stelt daarom professionele marketing in werking. Zo skullfull, dat één als ingezetene van München gelooft om de provencie uit te komen. Het is vergelijkbaar met rondvluchtlijnen, of nobele Aytomerken. Niets merkt dat wegen, snel-doorgangsspoorwegen en sancties aan progressieve beweginsmiddelen van ... in het tegenovergestelde. Ondertussen is het in Zürich in om de regenboogkaart te bezitten. Daarom en men kan ook als bankdirecteuren of politici “rijden in het openbaar”. Reeds trambanen rijden met hun cabine in het rijden van het verschillende dag-leven. Geleverde lokale radiozender van trambaandepots wordt van de hoogste modmachern zoals aangewezen blind achting van het presentatievak. Met sancties en cursussen is rijden in Zürich van toepassing aangezien ... natuurlijk functioneert nog niet regelmatig. De recente verkeersgroep, die voelt overal verplichtingen en wil ook mee doen in de afnemende gedetailleerde om werkverbetering te krijgen. Zürich is het aanzienelijke bewijs, dat men kan maken, als men slecht wil.

Noot 1 MVV: Het verkeer van München en tariefgroep, samensluiting van stedelijk en regionaal openbaar verkeer met de weg.

Tekst 10
De mens en het dier
Dieren zijn, als in de taal van het recht word gezegd, "dingen" of, reeds als het in de Bijbel heet, “Bezit”. Maar de Bijbel zag de dieren niet op een dergelijke manier. De mensen moeten de aarde tot "onderwerp" maken. Men kan wezens met een eigen wil onderwerpen; maar een “onderworpene” stopt in zijn onderworpenheid niet met een individu te zijn. De positie van het dier in de Wereldhierarchie is een stukje van de cultuur zelf.

Daarom is het van cultuur tot cultuur verschillend. De individuele dieren waren dicht bij Goden: de uil van Minerva, de adelaar van Zeus. Rafen dienden Wotan als boodschappers.
En bij de Hindoes is de koe heilig. Andere dieren worden "onrein" genoemd, ongeveer net als bij de Joden en Moslims. In Europa ontwikkelde zich een cultus met het "edele" dieren, dat voor de jacht, voor de sport en voor de oorlog werden gebruikt zoals: valk, paard, hond en gevechtsstier.

De vererende manier zocht naar verhevene verschuivingen, die niettemin altijd geheimzinnig en aan de andere kant in Verhouding met het dier bleef: de dood, die door het andere dier werd toe gebracht, en dit geheim word in burgerlijke kindruimte verborgen. Wat het bang maken is, als een kind zag, hoe zijn lieve kat van een muis dood, of waarmee de hebzucht van een lief fluitende merel een worm uit het gazon trekt. Natuurlijk blijft dat roodborstje betoverend, als hij sierlijk en smakelijk de mieren van het graan pikt. Roofdieren zijn ze allemaal. Toch noemen wij ze niet zo, als de slachtoffers bijna niet te zien zijn, of als het "ongedierte" is.

De landbouwers bleven realistisch. Paard en koe, varken, geit en schaap, de kippen en de bijen, de hoedenhond - het gebruik van huisdieren staat vooraan. Het dier was helper op het landbouwbedrijf, leverde melk, eieren en wol en aan het eind meestal ook nog eens zijn vlees. Dat was precies zo, maar het belette de landbouwer niet om aan zijn Koeien in de Christelijke voornamen zoals ' Liesl ' en ' Paula ' te geven zijn kalveren bij de hals waar ze aan krauwen en een zwoegend paard is een vriendelijk oud persoonslid. Zelfs op het bezit van de ' persoonlijke ' verhoudingen tussen mensen en dier heersten, zolang het aantal dieren beperkt is door ruwe één van de veevoedervlakte was.

Dat is niet zo in de nieuwe Eieren- en vleesfabrieken, waarin machines duizenden dieren voeden met, na de striktste kostendoeltreffendheid van de machines om voederen en het schoonmaken van de machines zo goedkoop mogelijk te houden, dit veroorzaakte deficiëntieziekten en zijn medicamenten gesteund en van elke verhinderde beweging, die calorieën kon verspillen. Het industriële massafokken overtreft zelfs de in vroegere tijden wrede gebruik van het vetmesten van Ganzen (=ganzenlever maken).

De landbouw moet winst maken. Dat kan niet anders. Maar dat moet niet ten koste gaan van het zwakste wezen, het dier, dat hier wordt gezien als materiaal. Met de Industriële methodes zijn vlees en eieren, gebaseerd op de inkomens, massaproducten worden goed gekeurd, maar aan een prijs die het weerloze dier niet zoals in vroegere tijden slechts werd gedood, maar reeds zelfs vanaf geboorte wordt het dier gebruikt. De kalveren zouden ook anders kunnen worden gehouden, maar dan zou het vlees ook drie keer zo duur zijn. Willen wij dit? Wij kunnen namelijk ook volstaan met een derde vlees.

Men heeft lange tijd in Europa, het dier anders gezien dan de mens, dat het dier geen begrip bezit, in plaats van fantasie slechts een instinct en in plaats van een spel of humor kent slechts `dierlijke` ernst, voelt geen pijn en heeft geen ` Ziel`. Vele observaties, zelfs bij dieren van lage orde, spraken dat tegen, en het moderne gedragsonderzoek ontdekte een brede grensstreek met vele overgangen in plaats van een grens tussen mensen en dier. Niet alleen mensen lijden - ook dieren lijden.

Maar een deel van dit het lijden wordt zonder noodzaak opgelegd door mensen. Daarmee word niet de sentimentele dierlijke liefde als het woord gezegd, niet sektarische slechts vrij vormen van de dierlijke bescherming, Vegetariërs, zijn voor de afschaffing van alle dierproeven en dergelijke. Het sentimentele misverstand staat aan de ene en daar staat de materialistische niet begrijpendheid tegenover, die het dier geen recht geeft. Geen van hen kan goed zijn.

De dierlijke bescherming is een voltooiing van het burgerlijke, in de 19e eeuw zijn er veel spanningen over ` Humaniteit`, de bestrijding van de slavenhandel, tegen discriminering van minderheden, filantropische inspanningen voor het onderwijs van de lagere klassen, de bescherming van de arbeiders in de industrie, de gewonde op het slagveld die worden behandeld door het rode kruis. Het betreft altijd het denkbeeld van mensen, en ook in de behandeling van het dier. Het idee van de solidariteit met alle schepsels bevindt zich om op diezelfde godsdienstige grond, waarop ook de bouw van de mensen en de fundamentele rechten wordt gevestigd. Hoe gaan wij met het leven om?