‘Der Nachrichtjager’

24 uur uit het snelle leven van de politieverslaggever WW

Woensdagavond, kort voor 21.00 uur
Vanuit het perspectief van WW, 45 jaar oud, was het tot nu toe een ellendige dag. Er is niets gebeurd in het district, in ieder geval niets, wat hem had geïnteresseerd; een kleine roof in Dortmund - de gebruikelijke grootscheepse zoekactie; in het Neder rijnse Kleve brand in een onbewoond huis. ; op de A 40 een ongeluk, geen kettingbotsing, geen spookrijder- alles tezamen te weinig voor iemand als W.
Ruim 10 jaar geleden is het dat hij als politieverslaggever voor zichzelf is begonnen. Sindsdien heeft W een jachtig leven, met inzet van een BMW met groot vermogen, bewapend met radiotelefoons en een tv-camera in de kofferbak. Hij geldt als de snelste man in het land. Grevensmuhlen, Solingen, het neerstorten van een vliegtuig: als de concurrentie op de plaats van het ongeluk aankwam, ging de mobiele ploeg van W, het materiaal in de knip, er meestal al weer van door.
De omstandigheden van zijn werk? W bestempelt zich als ‘nieuwtjesjager’, anderen noemen hem: ‘man zonder medelijden’. ‘struikrover’ en soms ook ‘smeerlap’. Rond 450 inzetten per jaar, een man, die zorgt dat de mensen huiveren: of (het gaat om) het contact met de gijzelnemende gangster D , of de laatste plaatjes van een onbekend juwelier in E-U, bij W is het te krijgen.
Hij zet door, als anderen alleen maar willen wegkijken. Ik documenteer de plaats van de misdaad, zegt hij daarover. Tranen? Niet meer. Als hij flauw valt, dan na 50 uur zonder slaap.

Snelheid is alles. Om sneller te zijn dan de anderen, heeft hij niet alleen een wagen met groot vermogen. Met een netwerk van informanten heeft hij het hele Ruhrgebied overspannen. Collega’s; met goede contacten, naar de plaatselijke brandweer, taxichauffeurs die voor hem werken, die op de taxistandplaats de politieradio luisteren. Maar vandaag? Niets. Nog niets.
Zoals zo vaak wanneer W alleen maar zit te wachten, heeft hij in een kroeg onder zijn huis in E. positie ingenomen. Hij bestelt koffie, op de tafel, naast het Magnum-sigarettendoosje, parkeert een mobiel. Alleen al 3000 Mark telefoonkosten in de maand, langzamerhand zou het kunnen gaan beginnen – in ieder geval is er buiten glad ijs voorspeld. W inhaleert diep, dan komt hij te spreken over het veranderde medialandschap. Ieder die een camera kan vasthouden, een microfoon, ‘voelt zich nu geroepen’. Een nieuwe generatie van journalisten is aangetreden, ‘verzot op een snelle manier van geld verdienen’.
Concurrentie, mooi en goed, niets daartegen. Tenslotte gaat hij er zelf ook hard tegenaan. ‘Maar ik ben bang, dat bepaalde collega’s mijn beroep kapot maken’. Er is een erecode. Taboe zijn zelfmoorden en anonieme bommeldingen. Eigenlijk. Maar hoe was het vorige jaar? Bommelding voor het Keulse centraal station – de afzettingen, de lege hal, alles werd gefilmd. De volgende dag hetzelfde in D., weer een dag later was het station van B. aan de beurt. Wie wil uitsluiten, dat tegenwoordig een vrije cameraman die de hele week niets verdiend heeft eenvoudigweg opbelt, anoniem, dan krijgt hij zijn plaatjes.
Walgelijk dat geheel, ook in zoverre dat de verhouding met de politie dramatisch verslechterd is. Enkele dagen geleden pas een brand in D., een dode in de lift, eigenlijk totaal onschuldig, zoals u wilt.
(Der Dachstuhl = de dakconstructie)
En wat doet de politie? Neemt mijn camera in beslag en arresteert mij. Toen hij vrijgekomen was, goed 10 minuten heeft het geduurd, was het lijk allang weggehaald, de zaak daarmee achter de rug.
Verruwing van de zeden, sinds 1990 is dat waar te nemen. Weet u ik had destijds veel met ongelukken door de mist in S te maken. Een privé productiegezelschap had destijds voorgesteld “mensen die beklemd zitten meteen te interviewen”. Dat moet je je eens voorstellen, maar het werd werkelijk gevraagd.
(anregen = aansporen, maar ook voorstellen)

Woensdag, 21.45 uur
De mobiele telefoon gaat over, W rukte hem naar het oor. Dan leunt hij weer achterover. Geen grote brand, geen gijzelneming. Aan de andere kant (is) T-T, een subonderneming van RTL in Keulen, die hem een vast bedrag betaalt. Daarom maakt hij ook dit: een enquête voor het RTL nachtjournaal. Thema: steeds meer belastingen, steeds minder in het loonzakje. W. moet op korte termijn (de uitzending begint om middernacht) de nodige originele geluiden leveren. Woedende mannen aan stamtafels van kroegen. Werklui met schuim op de mond, zoals W. weet. Vooruit dus, ik stel voor richting B.
Sinds enige maanden rijdt hij zijn zware auto niet meer zelf. Altijd weer te hoge snelheden. Op den duur liep dat op, voor het eerst is het rijbewijs weg. Dus gaan zijn vrienden of kennissen voor hem achter het stuur zitten. Vandaag is het Dirk, zijn stiefzoon.

Woensdag 23.15
B bij nacht. Het is hier een troep, heeft W snel in de gaten. Met open leren jas over het jeanshemd, de autogordel met zwarte gespen om zijn heup gespannen, haast hij de kroegen binnen. Goedenavond, W voor RTL. Maar toch overal hetzelfde beeld. Er is weinig aan de hand op woensdag in B. Hier en daar een paar mannen aan de bar. Die zijn al te dronken, die kunnen niet meer schelden. Nee het heeft geen zin. W maakt een afwerend gebaar.
Telefoontje op de redactie: “Dus verwacht niet te veel”. Grimmig knalt hij de hoorn van de autotelefoon terug in de houder. Hadden ze daar niet eerder mee kunnen komen. De tijd dringt. Dat zijn zo die momenten zegt W, dan vraag je je af waarom doe je het? Altijd alleen maar eerlijk werken. Hoe makkelijk zou het zijn iemand te nemen die men kent, die zonder problemen zegt wat men nodig heeft.
Weinig later komt de auto voor de fabrieksdeur van de B.se kookfabriek ‘prosper haniel’ slingerend tot stilstand. Ploegenwisseling.
(frösteln = rillen)
(die Kaue = het kleedlokaal)
(die Saurerei = de smeerlapperij)
Een arbeider, rillend onderweg van het kleedlokaal naar zijn auto, houdt voor de camera een moment in. Ja ik heb beduidend minder in de zak, het is toch een smeerlapperij, denk ik toch. W knikt , schakelt het halogeenlicht uit. Een origineel geluid, 4 seconden.

Donderdag 1.45 uur
Het RTL nachtjournaal is afgelopen, van W’s bijdrage werd afgezien alhoewel nog net op tijd via videobreedband vanuit de T tv-studio in E naar K werd overgedragen. De verslaggever verspilt er geen gedachten aan. Voorbij. De mobiele telefoon gaat, een informant uit Westfalen; ernstig verkeersongeluk op de A2 ter hoogte van H, waarschijnlijk 3 personen dood.
Er zijn een paar woorden die W plotseling wakker doen worden. We hebben meer 1e hulpartsen nodig… Het ziet eruit als een slagveld of zelfs; 3 personen dood. Als zoiets op de politieradio komt dan is W terstond een en al oor. 3 doden, dit is voldoende voor een plek in het hoofdjournaal, uitzending op de ontbijttv.
Er was een tijd dat W ook andere films maakte voor het “actuele uur” van de W-D radio omroep, bijvoorbeeld. Bildspaziergänge zo heetten ze. Het Roergebied van zijn harmonieuze kant, mooie landschappen voorzien van mooie achtergrondmuziek. Bijdragen van 1,5 uur lang. Tot men tegen hem zei: joh W, dat wil toch niemand meer zien! De kijkcijfers.
Sindsdien is hij vastgelegd. Tussen de 500-1000 M krijgt hij voor elke begonnen uitzendminuut. Naast RTL bedient hij ook PS en met de tijd steken ook de publieke omroepen steeds vaker hun hand op. Dat hij als schrijver nooit genoemd wordt, maakt W niets uit. Een paar sec. voor de dagthema’s, hij geeft het toe, dan ben ik trots.

Do 1.55 uur
W gaat op weg, 95 kilometer is het tot de plaats van het ongeluk. De thermometer op het dashboard van de BMW geeft -6,5 graden Celsius aan . Op een display licht de aanwijzing op: let op remvoeringen! Remmen? Met een snelheid van 230 kilometer rijdt hij door de nacht. W heeft wegenkaarten op zijn schoot en aan elk oor een mobiele telefoon. Nu telt elke minuut zegt hij gestresst. Recherche. De brandweer van H bevestigt: 3 doden! W vist naar een sigaret, om af te koelen legt hij een ogenblik lang beide handen tegen zijn voorhoofd.

Donderdag, 3 uur
W. is terug in zijn woning in Essen. Deze slag heeft hij verloren. Het verkeersknooppunt D-N lag al achter hem, toen het telefoontje kwam: alle slachtoffers al weggehaald. Geen lijkwagen in beeld, waarom zou ik mijn nek breken voor een paar remsporen en wat versplinterd glas?
Terwijl hij ook nu niet slapen wil – soms geloof ik dat ik het helemaal niet meer kan - zet hij voor een halfuurtje de tv aan. “Die Nachtfahrt” op ZDF, beelden uit een locomotief tijdens een tijd door Duitsland, ditmaal van bad Homburg naar Mainz.

Donderdag, 5.30 u
Op de ontbijttv van RTL gaat een melding over het ongeval in Hamm Uentrop de ether in. Er is sprake van 3 doden, maar helaas geen film (geen beelden).

Donderdag, 8.00 u
Telefoon van Teuto-tele: waarom hebben wij geen beelden van Uentrop? Waar was u eigenlijk?

Donderdag, 9.30 u
Telefoon van de West-Duitse omroep: Heeft u beelden van Hamm Uentrop? Is er verder nog iemand op pad geweest? W. besluit een douche te nemen.

Donderdag, kort voor 21.00 u
Weer zo’n dag geweest. Wachten. Ergens heeft de auto van W zich in het verkeer na werktijd ingevoegd. Doelloos stuurt Dirk op de autosnelweg richting Westen. Wolfgang Wiebold heeft een tijdlang gezwegen. Als ik alles bij elkaar op tel, maakt hij ineens de balans op, dan kom ik op meer dan 25 zenduren per jaar, herhalingen inbegrepen.
Op de tegemoetkomende rijbaan komt een ambulance dichterbij en dan nog een tweede. W. rekt kort zijn nek. Waanzin, zegt hij dan, of niet?????