Dekolonisatie van India

In 1947 werd India wat tot dan toe Brits India heette onafhankelijk van de Britten. Na 89 jaar overheerst te zijn geweest waren de Indiërs eindelijk vrij. Voordat het echter zover was, moest er eerst heel wat gebeuren. Onder leiding van Mohandas Karamchand Gandhi werd er naar een geweldloze onafhankelijkheid gestreden.

Mohandas Karamchand Gandhi en de dekolonisatie.

Mohandas karamchand Gandhi, ook wel Mahatma Gandhi genoemd wat grote ziel betekend, werd op twee oktober 1969 geboren in Porbander, een klein dorpje in de provincie Gujarat. Hij was een welopgevoed en vooraanstaande jongeman aangezien zijn vader de hoofdminister was van de provincie. Gandhi groeide op in een vrome omgeving en leerde volgens het principe van Ahimsa dat je geen pijn moest doen aan welk wezen dan ook. Hij was dan ook een overtuigd vegetariër.
Op negentien jarige leeftijd kreeg Gandhi de mogelijkheid om Naar Groot Brittanie te gaan om daar een rechten studie aan de universiteit te gaan doen. Deze mogelijkheid greep de jonge Gandhi met beide handen aan, en voor dat hij het wist stond hij op Engelse bodem. Nadat Mahatma zijn studie met succes had afgerond ging hij in India op zoek naar een baan. Hij gaf de voorkeur aan een baan bij een advocatenkantoor aangezien hij daarvoor een opleiding had gedaan. In India kon hij echter geen werk vinden, en weinig werkgevers zagen een potentiële werknemer in hem. Om toch het hoofd financieel boven water te houden, ging Mahatma in op een aanbieding om in Zuid-Afrika te komen werken. Dit zou uiteindelijk een zeer belangrijke fase worden voor het verdere verloop van zijn leven. Mahatma werd in Zuid-Afrika geconfronteerd met zaken die zijn hele levensbeeld zouden veranderen. Gandhi werd hier als uitschot behandeld, en in 1897 probeerde en hem te lynchen omdat hij in 1894 de medeoprichter was geweest van de Natal Indian Congress: een beweging die op kwam voor de rechten van mensen uit India die in Zuid-Afrika leefden.
In 1906 Introduceerde Gandhi tijdens een bijeenkomst in Johannesburg zijn plannen om over te gaan op vreedzame protesten, een streven wat hij in zijn hele leven heeft nagestreefd
Hij vond dat er niet meer gevochten moest worden tussen wie, of welke groepering dan ook, en hij was ook tegen schelden. Bij de mensen begon Gandhi steeds meer respect te winnen, en ze waren het eens met zijn denkbeelden.
In 1914 keerde Gandhi terug naar India. Daar zat hij niet stil. In 1918 voerde hij een grootschalige burgerlijke ongehoorzaamheidbeweging aan die in opstand was gekomen tegen allemaal opgelegde voorschriften door de Engelse overheersers. Gandhi werd door de autoriteiten opgepakt wegens zijn rol in de opstand, en ze zagen hem als een verstoorder van de rust. Het gevolg van zijn arrestatie was dat honderdduizenden Indiërs protesteerden tegen zijn gevangenschap, dit geeft wel aan hoe populair Gandhi toe al was. Onder de Immense druk van het volk lieten de autoriteiten Gandhi uiteindelijk vrij. Zijn gevangen nemen demotiveerde Gandhi totaal niet. In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten bleef hij zich in zetten voor de Indische bevolking, zo leidde hij direct na zijn vrijlating weer een proteststaking tegen landeigenaren die hun horigen niet op een juiste manier behandelden.
In 1919 werden door het leger vele Indiërs van het leven beroofd nadat ze mee hadden gelopen in een vreedzame proteststaking tegen een nieuwe wet die er voor zorgde dat de regering mensen de gevangenis in kon gooien zonder enige vorm van protest.
De slachting had tot gevolg dat woede en geweld ook onder de Indiërs niet konden uitblijven. Dit is het moment dat Gandhi tot de conclusie kwam dat onafhankelijkheid de enige manier was om de grote problemen in India op te lossen. Vanaf toen ging Gandhi zich daar dan ook uiterst voor inzetten. In 1921 werd Gandhi voorzitter van de congrespartij. Hij liet onafhankelijkheid voor India in zijn partijprogramma opnemen, ook begon hij met een boycot tegen buitenlandse goederen, en Engelse goederen in het speciaal
De protesten richtte zich niet alleen op kleding maar vooral op een grote ongehoorzaamheid naar het Britse regime toe. De protesten pakten niet altijd goed uit, zo werd in 1922 tijdens een protest geweld gebruikt door de Indiërs, wat wat juist door Gandhi werd afgezworen. Ironisch genoeg was het Gandhi die de rekening hiervoor moest betalen. Hij werd opgepakt, en veroordeelt tot 6 jaar gevangenisstraf. In 1924 werd Gandhi vervroegd vrij gelaten. Ondertussen probeerden de Engelsen een wijziging in de grondwet te realiseren. Deze bestond echter uit uitsluitend britste zeggenschap. Gandhi gaf als antwoord dat als de Engelsen hun niet minstens een zogenaamde dominion status zouden geven, wat betekend een gedeeltelijke autonomie, dat ze dan met massale protesten op de proppen zouden komen, en er in dat geval volledige onafhankelijkheid zou worden geëist. In 1930 Startte Gandhi met een nieuwe boycot op de zoutbelasting. Hij begon met zijn volgelingen een voettocht van 400 kilometer naar de oceaan, om daar zelf zout te gaan maken. Deze tocht staat ook wel bekend als De zoutmars naar Dandi. De tocht was een groot succes, Gandhi werd door velen toegejuicht, en velen sloten zich aan bij de mars.
Doordat de opstand maar bleef groeien, zagen de Engelsen op een gegeven moment in dat er wat moest gebeuren. Ze besloten voor het eerst dat ze met Gandhi moesten gaan onderhandelen. In 1931 werd het Gandhi-Irwin pact getekend. Dit pact hield in dat de Britten alle politieke gevangenen vrij zouden laten in ruil voor het opschorten van de burgerlijke ongehoorzaamheidbeweging. In 1934 zijn er 3 mislukte moordaanslagen op Gandhi gepleegd, dit geeft dus aan dat hij ook heel veel vijanden had. In 1936 trad Gandhi af als voorzitter van de congrespartij, hij wilde zich focussen op onafhankelijkheid, en niet alvast speculeren over een toekomstige regering na die onafhankelijkheid. Op dit punt kwam hij niet overeen in mening met de rest van de partij, dus reden om af te treden. In 1939 raakte Engeland verzeild in de 2de wereldoorlog. Dit beperkte de aandacht van de Engelsen op India, ze waren nu vooral gefixeerd op de oorlog met Duitsland. India was niet bereidt de Britten te hulp te schieten, ze verklaarden dat ze de Britten zouden ondersteunen op het moment dat de Britten de Indiase onafhankelijkheid zouden accepteren. De Britse regering ging hier niet mee akkoord, en reageerde met afschuw op het voorstel. Als antwoord hierop schreef Mahatma De zogenaamde “Quit India resolutie” waarin de Britse regering werd gevraag India te verlaten.
De Quit-India campagne die volgde op de resolutie was een enorme campagne voor de onafhankelijkheid van India. Tijdens de Campagne werden er massale arrestaties verricht, en werd er geweld gebruikt zowel door de Britten als de Indiërs. Duizenden mensen vonden de dood in dienst van hun vaderland. In 1942 werd Gandhi weer gearresteerd door de Britten, waar hij twee jaar werd vast gehouden. Ondanks zijn arrestatie was de Quit-India campagne een groot succes. Nadat de rust in 1943 over het algemeen was teruggekeerd, maakte de Britten tegen het einde van de 2de wereldoorlog bekend dat de macht over India ook in Indiase handen terecht zou komen. Na moeizame onderhandelingen over wat er verder moest gebeuren met India, werd er uiteindelijk in 1947 besloten om de staat op te delen in een Moslim en in Hindoe gedeelte.
Het grondgebied van de Hindoe’s ging India heten, en de moslimstaten werden oost en west Pakistan genoemd, wat later weer is verandert in Pakistan en Bangladesh. Na 90 jaar overheerst te zijn geweest was er na al die jaren weer een onafhankelijke staat van gemaakt, alleen daar is een hele hoge prijs voor betaald. Het resultaat: vele slachtoffers die voor hun land en de toekomst van hun land zijn gestorven, en de opdeling van een staat die eerst goed was verenigd.
Als klap op de vuurpijl is Mahatma Gandhi in 1948 doodgeschoten door een radicale Hindoestaan. De laatste woorden van Mahatma Gandhi waren: oh god.