Paragraaf 1, De geschiedenis van de Armeniërs:

De geschiedenis van Armeniërs gaat terug tot ongeveer 700 voor Christus.
Armenië was ooit een onafhankelijke staat. De afkomst van de Armeniërs is onduidelijk, maar ze worden bij de Kaukasusvolkeren geplaatst.
In 190 voor Christus werd Armenië met steun van de Romeinen onafhankelijk en breidde hun grondgebied snel uit. In de eerste eeuw voor Christus was het Armeense rijk een van de machtigste rijken in Azië. Onder leiding van koning Tigranes II (95 voor Christus tot 56 voor Christus) reikte het van de Kaspische Zee tot aan de Middellandse Zee. Armenië omvatte toen gebieden die nu tot allerlei andere landen behoren.
De kerstening die in de loop van de tweede en derde eeuw in het Romeinse Rijk plaatsvond, bereikte ook Armenië. In 301 werd het Christendom zelfs de officiële religie in het onafhankelijke Armenië.

Vanaf de vierde eeuw kwam er een einde aan de onafhankelijkheid. Armenië werd tot de veertiende eeuw telkens veroverd door Byzantijnen, Arabieren, Turken en Mongolen. Sommige overheersers deden heel normaal tegen de Christenen en Joden die in Armenië leefden. Andere overheersers vervolgden de Armeense christenen. Vooral de Mongolen waren heel erg. Tijdens de overheersing van de Mongolen zijn ook veel Armeniërs gevlucht naar Georgië, Oekraïne, Polen en zelfs naar West-Europa.
Toen de Ottomaanse Turken en de Perzen gingen overheersen (van de vijftiende tot de achttiende eeuw) speelden de Armeniërs een belangrijke economische rol. In het Midden-Oosten kwamen steeds meer Armeense koopliederen en bankiers. Zij hadden contacten met het westen.
De Armeniërs kregen een band met het VOC uit Nederland en zij zorgden voor de handelscontacten tussen Nederland en het Perzische en Ottomaanse (Turkse) Rijk.

Gedurende de hele geschiedenis zijn er vervolgingen tegen de Christenen geweest, maar in de negentiende eeuw leefde ze vrij rustig. Tegenwoordig leven er in Turkije nog maar weinig christenen van het. We kunnen zelfs een massale uittocht verwachten uit Turks Koerdistan.

Paragraaf 2, Het Christendom bij de Armeniërs:

In de tijd van de apostelen kwam het christendom bij de Armeniërs, maar de Armeense koningen die niet gelovig waren lieten de christenen zwaar vervolgen. Dat duurde tot het jaar 301. In dat jaar zat een van de Armeense bisschoppen, Gregorios de Verlichte, diep onder de grond gevangen. De Armeense koning Tiridates was gek geworden. De zuster van de koning die christen was en de bisschop persoonlijk kende, haalde de koning over om de bisschop vrij te laten, omdat de bisschop de koning zou kunnen genezen. De koning werd genezen en dat werd gelijk zijn bekering. Het christelijk geloof werd staatsgodsdienst en Armenië werd het eerste christelijke land ter wereld.
Veel Armeniërs hebben geen of weinig kennis over de bijbel, maar iedereen is gelovig.

De geschiedenis van de kerk heeft veel met de geschiedenis van het volk te maken. De Armeense Orthodoxe Kerk is een kerk van martelaren. De kerk heeft veel oorlogen, hongersnoden, ontberingen, vervolgingen en afslachtingen meegemaakt. Het gevolg was dat er steeds minder mensen naar de kerk kwamen. De bijbelse kennis ging achteruit. Wat er nog over was, dat was een eenvoudig maar heel sterk geloof. Het was meer een geloof dat zich overgaf aan god en heel veel vertrouwen in hem had. Dat is de reden waardoor er vandaag veel Armeense orthodoxe christenen slechte bijbelkennis hebben.
Eigenlijk zijn de Armeniërs geen echte christenen, want als je een echte christen wil zijn dan moet je ook kennis hebben van de bijbel.

Paragraaf 3, Armeniërs in het Ottomaanse Rijk:

In 1828 veroverde Rusland het deel van Perzië waar de Armeniërs leefden. De rest bleef deel uitmaken van het Ottomaanse Rijk (Het noordoosten van het tegenwoordige Turkije). In Turkije kwamen er politieke organisaties. Dat waren Armeniërs die onafhankelijk wilden worden. De Ottomaanse sultan Abdoel Hamid II (1842-1918) wilden dat de Koerden ervoor gingen zorgen dat deze politieke organisaties zouden stoppen. Aan het eind van de negentiende eeuw hebben de Koerden voor een groot bloedbad onder de Armeniërs gezorgd. Daarbij zijn honderdduizenden Armeniërs omgekomen. Het Ottomaanse Rijk langzaam uiteen te vallen. De Christenen van toen kwamen samen met de islamitische Ottomanen. In 1908 vond er in Turkije een machtsovername plaats door de Jonge turken. De Armeniërs waren daar blij mee.

De Armeense Genocide werd gepleegd door de Turken in tussen 1885 en 1915. Er werden op 24 april 1915 zo’n 1500 leden van de Armeense elite vermoord.
De genocide wordt nog steeds ontkend door de Turkse regering. Volgens de Turken zouden er 300.000 tot 500.000 slachtoffers geweest. Door de meeste historici wordt tegenwoordig aangenomen dat er inderdaad genocide is gepleegd. Erkenning hiervan door Turkije is voor het Europese Parlement één van de voorwaarden voor een Turks lidmaatschap van de Europese Unie.
Als je nu met een Turk over de genocide van de Armeense bevolking, dan krijgt hij waarschijnlijk een woede aanval. Alle Armeniërs worden dan opeens terroristen. In Turkije is het zelfs strafbaar om de Armeense genocide te erkennen. Er werden ook nog minstens 1,8 miljoen Armeniërs gedwongen om te verhuizen.

Paragraaf 4, Armeniërs in de Eerste Wereldoorlog:

Tijdens de Eerste wereldoorlog koos het Ottomaanse Rijk partij voor Duitsland. Hierdoor raakte het Ottomaanse Rijk in oorlog met Rusland. Rondom de frontline (in Oost-Turkije) woonden veel Armeniërs. Uit angst dat de Armeniërs zich bij de Russen zouden aansluiten, besloot de Turkse regering de Armeniërs te deporteren. Ze wilden de Armeniërs weg hebben bij de frontline omdat de Armeniërs een dubbelspel aan het spelen waren. Ook werden op 24 april ongeveer duizend leden van de Armeense elite vermoord.

De Armeniërs wilden onafhankelijk blijven tijdens de Eerste Wereldoorlog. De mannen wilden niet in het Ottomaanse leger werken, maar als ze geen dienst wilden nemen, dan werden ze vermoord of in strafkampen opgesloten.
Armeniërs sloten in de tussentijd verdragen met de Engelsen en Russen. Deze verdragen hielden in dat de oostelijke Ottomaanse provincies aan een onafhankelijk Armenië toegevoegd zouden worden. In mei 1918 wordt een onafhankelijk Armenië gesticht. De noordoostelijke provincies van het Ottomaanse Rijk werden aan Armenië toegevoegd. Toen de Ottomanen zich overgaven werden de grenzen van het nieuwe Armenië beter (in 1920) De Ottomanen zagen de samenwerking van de Armeniërs op het Ottomaans grondgebied als verraad. Dat vonden ze, omdat de Armeniërs hadden gezegd dat ze in de oorlog onafhankelijk zouden blijven. Daarom besloten de Ottomanen alle Armeniërs te deporteren naar de zuidelijke provincies. Hierbij vonden duizenden mensen de dood.

Na afloop van de Eerste Wereldoorlog vielen in de Turkse regio nog heel wat doden onder de Armeniërs. In het zogenaamde verdrag van Lausanne in 1923 werd met geen woord gesproken over de rechten van de Armeniërs in Turkije. In hetzelfde jaar werd de nieuwe Turkse republiek uitgeroepen: “Turkije voor de Turken”. in 1936 werd Armenië een afzonderlijke sovjetrepubliek binnen de Sovjet-Unie.

Paragraaf 5, De onafhankelijkheid van de Armeniërs:

Armenië had in de eerste jaren na het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1991 te maken met grootschalige corruptie en anarchie. Verkiezingen gingen samen met verdenkingen van fraude. De politieke elite was schuldig aan de moordaanslagen op de politici en journalisten. Het parlement werkte zeer traag. En tot 1994 was een belangrijk deel van de wetgeving uit de sovjetperiode nog niet vervangen. Vanaf 1994 verbeterde de politieke en economische situatie. De misdaadcijfers liepen terug en waren zelfde de laagste in de Kaukasus. Het bestuur begon langzaam aan beter te werken en de corruptie bij politici en politie nam af.
De parlementsverkiezingen die in 1999 werden gehouden verliepen heel goed.