Gegevens:
Datum,plaats en tijd: 2002
Speelduur:120 minuten
Titel film: Amelie
Naam regisseur:Jean-Pierre Jeunet

Naam schrijver/bewerker: Georges Pérec
Gebaseerd of boek/toneelstuk?:Nee
Genre: Romantische comedy

Wie zijn de belangrijkste personages?: Amelie
Wat zijn hun kenmerkende eigenschappen?:Amelie is heel vrolijk, een beetje vreemd want ze heeft vreemde gewoontens, ze is ook verlegen.

Een korte samenvatting van het verhaal:
Amelie Poulain groeit op met een gebrek aan liefde en aandacht. Haar moeder komt om het leven als een vrouw van het dak van de Notre Dame springt en boven op haar nek belandt Haar vader, een arts, raakte haar alleen aan bij medische controles. Daarom sluit Amelie zich op in haar eigen droomwereld. Amélie Poulain groeit op tot een verlegen vrouw die van de kleinste dingetjes van het leven geniet zoals voelen in zakken graan en steentjes keilen in het kanaal.
De dood van Prinses Diana verandert alles voor Amélie. Geschokt door het nieuws over het auto-ongeluk, laat Amélie de deksel van een potje op de grond vallen, dat al rollend een tegeltje in haar appartement los maakt.
Achter de tegel vindt Amelie een roestig doosje waarin een jongetje lang geleden zijn 'schatten' bewaarde. Uit nieuwsgierigheid besluit Amelie het doosje terug te brengen naar de eigenaar. Dit is het begin van haar nieuwe leven: Ze besluit om haar leven in dienst te stellen van het geluk van anderen, door ongemerkt hun wensen in vervulling te brengen.
Zo zorgt zij ervoor dat haar eenzame, verwarde conciërge brieven ontvangt van haar overleden echtgenoot en dat de jaloerse ex-vriend van haar collega, Joseph, op een subtiele wijze gekoppeld wordt aan Georgette een andere serveerster in het restaurant. Op een heel aparte manier zorgt ze dat de norse kruideniersbaas, Collignon, ophoudt met zijn hulpje, Lucien, te pesten en dat haar vader uiteindelijk een stapje in de wereld durft te zetten. Amélie gaat als een liefdesengel door het leven. Ze vergeet daarbij bijna haar eigen geluk. Zelf wordt Amelie verliefd op de mysterieuze Nino. Op aanraden van haar buurman Raymond beslist ze het leven en de liefde te omhelzen

Hoe gaat de regisseur om met de tijd?: Het verhaal is chronologisch.
Waar speelt het zich af?: In Parijs, Frankrijk.

Hoe is de opbouw van de film?: Je ziet eerst Amelie als klein meisje. Je ziet hoe haar moeder overlijdt. Daarna zie je dat ze wat ouder is en in een cafe werkt. Ze ontdekt een doosje achter de muur en besluit voortaan mensen te helpen. Zo ontmoet ze Nino en het verhaal eindigt als ze achterop de brommer van Nino zit.

Wat zag je?: Humoristische film.

Welke scènes/ momenten (minimaal 3) spraken jou het meest aan ?
Omschrijf ze (wat gebeurde er?) en leg uit waarom:
1.) Amelie hoort dat prinses Diana is overleden en laat iets vallen waardoor
ze een doosje achter de muur ontdekt van een vroegere bewoner. Deze scene sprak me aan omdat het een belangrijke scene is, omdat ze zo besluit andere mensen te helpen.
2.) Amelie brengt Nino zijn fotoboek terug en doet dat via een speurtocht. Het sprak mij aan omdat ik dit een grapige scene is en omdat het goed bedacht was.
3.) Amelie breekt in het huis van haar buurman om hem terug te pakken, omdat hij altijd zijn hulpje pest. Ze vervangt de tandpasta met zweetvoetencreme en de sloffen vervangt ze met dezelfde sloffen maar dan een maat kleiner en ze zet de wekker 3 uur terug. Deze scene heb ik gekozen omdat ik het een grappige scene was.

Gebruikte beeldmiddelen: Het is mooi gefilmd en duidelijk, de montage was ook goed. Het werd een beetje romantisch gefilmd, omdat het in Parijs afspeelde. De kostumering was ook goed, ze hadden gewone kleren aan. De omgeving paste ook goed bij de film.

Speelde muziek een belangrijke rol?: Ja, het gaf de sfeer aan.
Wie componeerde de muziek?: Yann Tiersen

Wat vond je goed en minder goed aan de film?: In het begin moest ik wel wennen aan de taal, maar het paste wel bij de film, omdat het in Parijs afspeelde. Verder had ik geen kritiek op de film. Wat ik vooral goed vond aan de film was de humor, dat trok mij vooral aan.

Welke acteurs vond je goed spelen en welke niet?: Ik vond dat alle acteurs goed hun rol speelden. Ik had geen kritiek.

Welke personage sprak je het meeste aan?: de hoofdrol van Amelie, omdat het zo goed gespeeld was.

Heeft deze activiteit je interesse gewekt voor (iets anders op het gebied van ) film?:Ja, niet-engelstalige films leken mij nooit leuk, maar deze film was een hele leuke film, dus dat voor-oordeel heb ik niet meer.

Zoek achtergrondinformatie op over deze film en zijn reggisseur en vermeld de bronnen:
Jean-Pierre Jeunet, regisseur van Amélie:
'Het leven in Montmartre is veranderd sinds Amélie. Een jaar geleden, wilde de eigenaar van het Café des deux Moulins zijn zaak verkopen, omdat hij er genoeg van had. Nu is dat totaal niet meer aan de orde! [Inmiddels is de zaak verkocht op voorwaarde dat ze onveranderd wordt voortgezet - Eddy]. Hij geeft om de andere dag interviews en het café zit altijd vol. Het toeristentreintje wijst naar het café van Amélie als het voorbij rijdt. Meneer Ali, de eigenaar van de Arabische groentewinkel, heeft een deel van het decor van de Colignon groentezaak bewaard en vertelt ieder die het horen wil dat zijn leven vol vreugde is dankzij de film, ongeacht wat Kaganski denkt! Bij de VVV staat een oneindige rij toeristen die om een kaart van de wijk vragen om op pelgrimstocht te gaan. En ik wordt er zelfs van beschuldigd dat ik de onroerend goed prijzen heb doen stijgen in het 18e arrondissement van Parijs! Amélie heeft echt meer dan één leven veranderd!'
Jeunet overdrijft wel een beetje. Er lopen weliswaar meer toeristen dan voorheen, maar vergeleken met de echte toeristische attracties, is dit deel van Montmartre nog een oase van relatieve rust in de Franse hoofdstad.
http://www.xs4all.nl/~couvreur/ned/reizen/paris/Amelie/intro.htm

Er was in 2001 weinig echte romantiek en nostalgie in de bioscopen maar met deze film maakt Jeunet op de valreep veel goed. Wanneer je van zijn werk houdt, bizarre karakters felle kleuren en onorthodox camerawerk, is dit een niet te missen film. Maar zelfs wanneer ‘Delicatessen’ je te absurd en ‘City of the lost children’ je te speels was, is er een grote kans dat je als een blok valt voor Amelie. Het voor Jeunet karakteristieke fantastische element wordt beperkt tot enkele geanimeerde beeldjes en schilderijen. En het verhaal, hoe naïef of romantisch het mag voorkomen, is een verademing in haar eenvoud. Wanneer Amelie op een dag opstaat, beseft ze dat haar bestaan zin heeft wanneer zij andermans problemen oplost.

De amusante introductie van de film toont de kille jeugd van Amelie. We zien van de mensen in haar omgeving wat ze heimelijk leuk en niet leuk vinden, begeleid door een droge commentaarstem. Zo vindt de één het leuk om met een lepeltje de korst van een gebakje te verbrijzelen en haat de ander het om wakker te worden de slaaprimpels van het kussen in het gezicht. De rest van deze film drijft op de even herkenbare als maffe karakters. Zo wordt Amelie beschermengel van een verlegen loopjongen met een spraakgebrek en koppelt ze een ouwe vrijster met een klaploper. Haar vader begrijpt maar niet hoe het kan dat hij vakantiefoto’s uit de meest exotische plekken van zijn verdwenen tuinkabouter ontvangt. Een oude schilder, die elk jaar Renoirs ‘Het Boottochtje’ herschildert, zet Amelie echter aan het denken over zichzelf.

Het is niet erg dat de uiteindelijke boodschap weinig opzienbarend lijkt. Echte liefde bestaat voor ieder die zich daar maar voor openstelt. Na anderhalf uur het wonderlijke leven van de betoverende Amelie (Tautou) te hebben gevolgd, eindigt de film iets minder wonderbaarlijk je zou verwachten. Maar misschien is dit juist wel mooi. Dat gewone stervelingen af en toe ook eens mogen kijken met de bril van Jeunet naar de wereld om hen heen.

http://www.vwlepaulski.com/63amelie.html