Abortus moet verboden worden.

"Het aantal abortussen in Nederland is sinds 1993 met bijna 50% gestegen. Dat blijkt uit een rapport dat de Stichting Samenwerkende Abortusklinieken Nederland (StiSAN) vandaag publiceert." Dit meldde het Algemeen Dagblad vrijdag 8 maart.

De strijd om de legalisering van abortus in Nederland is lang geleden uitgevochten. Op 1 mei 1981 is door de meerderheid van de Tweede Kamer de `Wet afbreking zwangerschap’ aangenomen. In die wet zijn allerlei regels en voorwaarden beschreven waaraan zo’n procedure aan moet voldoen. In Nederland is abortus onder de voorwaarden die in de wet beschreven zijn toegestaan. In Ierland bijvoorbeeld, wat toch niet zo heel ver weg ligt, is nog geen twee weken geleden een politieke storm ontstaan over de legalisering van abortus. En de uitslag is geen abortus.
Mijn stelling is, na alles wat ik erover gelezen en gedacht heb, abortus moet verboden worden!

Ik ben tegen deze stelling want als iemand zwanger is en die laat het kind weghalen, wordt toch het begin van een nieuw leven beëindigd en dat kan niet.
Ten tweede dat als jonge meisjes zwanger raken, is dat toch hun eigen schuld. Zij hebben zelf dat kind verwekt. Dan moeten ze het ook opvoeden. Abortus plegen is moord, dat kan gewoon niet!
Ook is het zo dat het geloof het niet toestaat. Zo staat er bijvoorbeeld in de bijbel ‘Gij zult niet doden’. Gelovigen zien het als moord op nieuw leven.
Ook een reden om tegen abortus te zijn is omdat een vrouw zich haar hele leven zal blijven afvragen hoe dat kind zou zijn geweest en hoe het er bijvoorbeeld zou hebben uitgezien. Dit zou misschien de eerste tijd nog niet het geval zijn. Maar na verloop van tijd zal een vrouw zich dat toch af gaan vragen.
Het kind kan er trouwens ook niets aan doen dat het ongewenst is!

Ook heb ik over abortus een gedicht gevonden:

Ik ben nog maar een kind,
maar word door mama niet bemind.
Ik dacht hier veilig en warm te zijn, want ik ben nog zo teer, zo klein.

Vier weken ben ik nu pas oud.
Ik leef en ben al zo vertrouwd in deze warme moederschoot.
Waar zij mij later uitverstoot.

Acht weken, dan al compleet een wezen dat al een kindje heet, zoals ik.
Later zou kunnen zijn, zo ben ik nu maar dan in het klein.

Twaalf weken nog maar.
Ik sta tot voelen van pijn.
Moeder zit met de dokter te bespreken hoe zij mij leven kan verbreken.

Ik heb oogjes om te zien voetjes om te staan, misschien zou het mama nu nog berouwen??

maar mijn leven is verloren gegaan.
Ik zal nooit op mijn voeten kunnen staan.
nooit mama’s stem meer kunnen horen, want ik werd nooit geboren!!!

Ik ben het met dit gedicht helemaal eens! Het kindje is in de buik al helemaal gehecht geraakt aan mama, maar mama denkt daar heel anders over. Zij beslist gewoon over een leven van iemand anders en ook al is dat kindje nog zo klein, het voelt het echt wel wat er met hem gebeurt.

Kortom, denk eerst eens goed na voordat je een abortus pleegt.
Er zijn zat redenen om een abortus wel of niet te plegen maar uiteindelijk is het toch de mama die beslist!