Abortus

Het vroegtijdig weghalen van een embryo uit de baarmoeder, abortus.
Abortus provocatus (zwangerschapsafbreking) is in Nederland wettelijk geregeld in de Wet Afbreking Zwangerschap (1984). Uitgangspunt van deze wet is de bescherming van het ongeboren kind enerzijds en de hulpverlening aan de vrouw die door een ongewenste zwangerschap in een noodsituatie verkeert anderzijds.
Bij abortus wordt de bevruchte eicel binnen 22 weken na bevruchting uit de baarmoeder gezogen. Hierdoor kan het embryo zich niet tot foetus, en later tot baby ontwikkelen.
Er zijn mensen die abortus sterk verafschuwen en zouden het liefst abortus wettelijk verbieden. Maar abortus is ideale oplossing voor vele gevallen. Zwangerschap als gevolg van verkrachting en na onveilig vrijen op jonge leeftijd zijn belangrijke voorbeelden hiervan. Abortus moet legaal blijven.
In de komende alinea’s zal ik mijn mening onderbouwen aan de hand van de volgende argumenten.

Stel je voor; een meisje fietst na een feestje naar huis, wordt verkracht en blijkt na een paar weken zwanger te zijn. Vanzelfsprekend raakt ze in paniek en is radeloos. Dat kind kan ze toch nooit houden? Als zij het kind zou laten komen zou ze voor de rest van haar leven aan de afschuwelijke verkrachting worden herinnerd.

Een gelukkig getrouwd stel met kinderwens raakt zwanger. Ze zijn in de zevende hemel en gaan naar het ziekenhuis voor een eerste controle. Daar krijgen ze vervelend nieuws te horen. Het ongeboren kindje heeft afwijkingen en zal zwaar gehandicapt ter wereld komen. In zo'n situatie sta je uiteraard voor een hele lastige keuze, want je zal ongetwijfeld onvoorwaardelijk van het kind houden, maar wat kan het leven hem bieden? Niets zelf kunnen doen, altijd van andere mensen afhankelijk en een korte levensduur, niet een erg fijn vooruitzicht. Moet je voor jezelf kiezen of voor wat het beste is voor het kindje? Hoe moeilijk ook, je hebt de baby niets te bieden en aborteren is de methode. Voor veel mensen is het een enorme oplossing.

Een gezellige, spontane en streng gelovig opgevoede jongen is tot over zijn oren verliefd op zijn vriendinnetje. Alleen is er een probleempje, namelijk het geloof van de jongen. Hem is geleerd dat seks voor het huwelijk zondig is. Zelf is hij het er niet mee eens en gaat toch met het meisje naar bed. En jawel, ze raakt totaal onverwacht zwanger. Wat nu?! Ze kiezen voor abortus, want buiten de afstoting van de jongen door zijn ouders zijn ze beiden te jong voor een kind.

Vooral streng gelovig opgevoede mensen zien abortus als iets vreselijks. Hoe kún je een levende vrucht uit je lichaam laten verwijderen, nadat deze je door God of wie die dan ook geschonken is?! Maar per slot van rekening is maar een beperkt deel van de Nederlanders zo streng gelovig.

Een kind is iets heel moois, iets bijzonders. Bovendien is het krijgen van nageslacht menig mens niet gegund. IVF-behandelingen, draagmoederschap en zaaddonatie zijn enkele middelen om toch kinderen te kunnen krijgen. Niet altijd werken deze methodes en bovendien kosten ze veel geld, moeite en emotionele kracht.

Een belangrijk gevolg van abortus is de verkleinde kans om daarna opnieuw zwanger te raken. Bijvoorbeeld als je eenmaal gesetteld bent. Je hebt het allemaal; man, huis, inkomen, hond en knaagdier. Klinkt prima, maar het zal altijd blijven knagen dat je door de abortus je kans op kinderen hebt verspeeld.
Het zou belachelijk zijn als wij niet eens onze eigen verantwoordelijkheden kunnen nemen. Als je een abortus pleegt, zijn er veel gesprekken aan vooraf gegaan en weet je bijna zeker dat je er geen spijt meer van krijgt. Er is zelfs in de abortuswet opgenomen dat men voor het plegen van abortus absoluut zeker moet zijn dat dit is wat de vrouw wilt. Soms is er ook geen andere optie.
Het is hun lichaam en ze zullen niet zomaar een dergelijke behandeling ondergaan.

Bovendien weet je nooit in wat voor een situatie je wellicht zelf ooit terecht komt, waarbij abortus een goede uitweg is. Dus neem je verantwoordelijkheden en beslis over je eigen lichaam.

Abortus moet blijven.