Inleiding.

Ons werkstuk gaat over biologische wapens. De reden dat we dit werkstuk hebben gekozen is, dat er de laatste tijd erg veel te doen is om biologische wapens en massavernietigingswapens. Er is zelfs een oorlog bezig met het excuus dat er biologische wapens in Irak zouden zijn. Verder wilden we meer weten over dit onderwerp, omdat er in de media wordt gesproken over ‘massavernietigingswapens’. Het leek ons ook interessant om een andere kant van de biologie te leren kennen. Verder wilden we weten wat de voor en nadelen zijn van biologische wapens.

Het begrip Biologische wapens wordt gebruikt als verzamelnaam voor microbiologische en toxine wapens. De groepen die nu tot de biologische wapens behoren zijn de bacteriën, virussen en toxinen.

Biologische en chemische wapens worden naast nucleaire wapens gerekend tot de massavernietigingswapens. Het is wel dat er bij de Biologische en chemische wapens een soort geheimzinnige waas om hangt. Het wordt vaak stiekem gemaakt en het verspreiden ervan ziet men eigenlijk nooit, omdat de bacteriën, virussen en toxinen, zo klein zijn dat je ze alleen met een microscoop kunt bekijken.

Wat zijn biologische wapens?

Biologische wapens behoren samen met nucleaire en chemische wapens tot de massavernietigingswapens.
Biologische wapens zijn levende wezens die bedoeld zijn om de tegenstander uit te schakelen. Hoewel ze wereldwijd verboden zijn komen ze nog steeds voor. Biologische wapens komen uit hun geheel uit de natuur, en zijn door de mensen gedeeltelijk gemanipuleerd, om ze dodelijker te maken.
Er zijn drie soorten B-wapens namelijk, bacteriën, virussen en toxine.

Bacteriën

Bacteriën zijn eencellige die zich snel kunnen vermenigvuldigen en onder extreme omstandigheden kunnen overleven. Ze kunnen jaren op een plaats overleven. De spore van een bacterie kunnen zich gemakkelijk doormiddel van water of land transporteren. Voorbeelden van bacteriën die als wapen worden gebruikt zijn: Anthrax(miltvuur), Botulisme, Pest en Tularémie.

Miltvuur

Miltvuur is oorspronkelijk een veeziekte die vooral voorkomt in Afrika, Azië en het Midden-Oosten. In Europa en andere westerse landen komt het bij vee niet veel voor omdat de hygiëne daar beter is en het vlees strenger wordt gecontroleerd, en de omstandigheden voor de bacterie minder ideaal zijn.
Miltvuur wordt veroorzaakt door de bacterie Bacillus Anthracist. Deze bacterie heeft als eigenschap sporen te vormen die pas vrijkomen als de bacterie overlijdt. Deze sporen zijn goed te bewaren en dus kan men er ook een soort poeder van maken.


Dit is mogelijk omdat de sporen lang in leven kunnen blijven en zijn daardoor ook effectief. De ziekte is niet overdraagbaar, waardoor hij een stuk minder gevaarlijker is.
Men kan op drie manieren besmet worden door miltvuur, het ligt ook aan de hoeveelheid sporen dat je binnenkrijgt, niet elke vorm is even gevaarlijk: via de huid, longen en bedorven voedsel.

Als men besmet wordt via de huid, ontstaat er een zweertje en na een paar dagen ontstaat er een blaar waarop een grote korst zit.
Verder krijgt het besmette persoon hoofdpijn, koorts en misselijkheid. De wond is goed te behandelen met antibiotica, waarbij alleen een litteken ontstaat.
De kans is klein dat je overlijdt als je niks doet bij een besmetting.

Bij besmetting via de mond komt het meest voor doordat men rauw besmet vlees heeft gegeten. Hierdoor heet het tot gevolg dat men moet braken, lang misselijk is, bloedige diarree en hevige buikkrampen heeft.
Ook dit is te behandelen met antibiotica, maar de kans dat men overlijdt is 50% groter dan een besmetting via de huid.

De derde vorm is via de luchtwegen, dit is ook de ergste vorm om besmet te raken. Men adem de sporen in, waardoor ze uitgroeien in de lymfklieren. Dit kan gelijk na de besmetting gebeuren, maar ook na enkele weken.
Het gevaar van deze vorm van besmetting is dat de symptomen laat in het besmettingsstadium zichtbaar zijn.
Na de loop van tijd zijn er zoveel bacteriën in het lichaam dat de besmette persoon benauwd wordt, bloed overgeeft, hoge koorts krijgt en uiteindelijk in shock raakt. Dit komt door de gifstoffen die de bacteriën afgeven, waardoor alle bloedvaten en weefsels worden vernietigd.
Het snel toedienen van antibiotica vergroot de overlevingskans, als dit te laat gebeurd is de kans op overleven klein, dit komt omdat bloedvaten en weefsels te erg zijn aangetast, ook al zijn de bacteriën uit het lichaam verdwenen. De kans dat een persoon met deze besmettingsvorm overlijdt is 90%, dit komt omdat in veel gevallen de antibiotica te laat wordt toegediend, doordat de ziekte verschijnselen laat optreden.
Zoals al gezegd is een is een bacteriële besmetting goed te behandelen met antibiotica.

Virussen:

Virussen zijn de kleinste organisme de we kennen. Het grote verschil met bacteriën is dat virussen een ander organisme nodig hebben om te overleven. Een virus gaat in een cel zitten en vermenigvuldigd zich in die daar. Na een tijdje, dit hangt af van het soort virus, barst de cel open en komt er een groot aantal virussen in het lichaam. Dan herhaalt het proces zich weer, maar dan in een veel groter aantal cellen.
Een voorbeeld van een virus is de pokken, het virus heeft al miljoenen slachtoffers gemaakt. Na de ontdekking van een vaccin is de wereld door de Wereld gezondheid organisatie in 1980 pokken vrij verklaard. Het laatste geval van pokken is in 1978 geconstateerd.

Pokken

Pokken is een virus dat al eeuwen oud is. Een besmet persoon krijgt twee dagen na de besmetting blaren op zijn/haar lichaam. Deze blaren zijn erg besmettelijk. Ook in het speeksel zit het virus. De kleren en beddengoed van een besmet persoon zijn besmet met het virus. In de eerst 2 dagen is het virus het besmettelijks, omdat het virus zich snel vermenigvuldigd, na deze tijd krijgt het lichaam grip op het virus en zal men vanzelf genezen.
De symptomen van de ziekte zijn: hevige hoofdpijn, vermoeidheid en hoge koorts. De blaren verschijnen eerst in de mond, en verspreiden zich daarna over het hele lichaam, na enkele weken komen er korsten op de blaren. Als de korsten verdwenen zijn is het besmette persoon genezen en immuun geworden voor het virus.
Ongeveer 30% van de besmette personen overlijdt aan het virus.
De kans dat er een biologische aanval komt met pokken, is erg klein, het virus maakt namelijk niet zoveel slachtoffers voor een biologisch wapen. Er is ook een vaccin tegen dus die zal het aantal slachtoffers alleen maar terugdringen.

Toxine:

Toxine zijn de afvalstoffen van bacteriën. Het is een zeer giftige groep stoffen. Een voorbeeld van een toxine is Bolutine toxine, het is zo giftig dat een gram (puur) genoeg is om 1 miljoen mensen kan doden.
Bolutine wordt ook gebruikt om medische en cosmetische middelen gebruikt, het wordt namelijk gebruikt om rimpels tegen te gaan. Het wordt 40.00 keer verdund en ingespoten waardoor men de spieren niet kan gebruiken waardoor en minder rimpels ontstaan en de huid er gladder uitziet.
Spastische mensen krijgen dit spul toegediend om de controle over de spieren te krijgen, omdat de spier zich niet meer samentrekken.
Bij een teveel aan inname van bolutine zal het besmette persoon zeer snel sterven, omdat geven de zenuwen geen signalen meer, waardoor je niet meer ademt, je hart niet meer klopt en dat soort dingen.

Waarvoor worden biologische wapens gebruikt?

Biologische wapens werden vooral gebruikt voor het verspreiden van ziektes, zoals virussen en bacteriën. Ze proberen dan de troepen van de vijand en de bevolking uit te dunnen.

Biologische wapens zijn wel moeilijk inzetbaar, omdat de ziektes niet te controleren zijn. Een virus of bacterie stopt niet aan de grenzen van een land. Het is dus moeilijk om te voorspellen waar de virussen of bacteriën stoppen zich te verspreiden. Het kan dus problemen hebben voor de vijand en voor de verspreider van de biologische wapens. Een land dat weinig te verliezen heeft zal dus eerder biologische wapens gebruiken, dan landen die bijna niks te verliezen heeft. Daarom werden eind jaren ‘60 vanuit het communistische en de westerse wereld stappen ondernomen tegen de productie van biologische wapens. Op 16 december 1971 werden alle biologische wapens verboden en vernietigd. Ook werd was het verboden ze te maken.

Het blijkt dus dat ze niet allemaal zijn vernietigd en ze zijn ook nog niet gestopt met het maken van biologische wapen, nadat het anthrax was aangetroffen in de enveloppen. Onbekende mensen stopten anthrax in enveloppen en stuurde die op naar allerlei mensen. Als die mensen het inademen komt het in hun longen en zo in de aders. Via de aders komt het bij de huid aan en kan er een bloedzweer ontstaan.
In 2001 is Robert Stevens overleden aan de gevolgen van anthrax. De mensen die virussen verspreiden doe dit vooral om de bevolking bang te maken.

Eén van de eerste keren dat biologische wapens werden gebruikt stamt af uit de 14e eeuw. Tijdens een aanval op Kaffa, nu bekend als Feodossiam, in Oekraïne, lanceerde Tatars leger, dode soldaten richting Kaffa. De soldaten lagen al te rotten en zo ontstond er een bacterie die al de mensen uit de stad ziek maakte en zo de ziekte verspreide door heel Europa. Die ziekte werd ook wel de “Zwarte Dood” genoemd.

Wat is het verschil met chemische wapens?

Biologische en chemische wapens worden vaak door de media op een hoop gegooid, maar toch zijn er een aantal verschillen.

Chemische wapens kun je in 2 hoofdgroepen verdelen en die zijn weer verdeeld in 7 deelgroepen.
De eerste hoofdgroep is dodelijke chemische wapens, die zijn onderverdeeld in 4 deelgroepen: zenuw, blaartrekkend, verstikkend en bloedvergiftigend.
In de eerste groep zitten onder andere de wapens, Soman, Tuban en VX
Blaartrekkende wapens zijn o.a. mosterdgas en lewisiet.
Verstikkend is fosgeen.
Bloedvergiftigende wapens zijn o.a. blauwzuur.

Tijdens een chemische aanval op het Noord - Irakese stadje Halabja, vielen in op 16 maart 1988 meer dan 5.000 doden. De bevolking was compleet verrast, spelende kinderen stierven ter plekken. Men vermoedt dat de gassen mosterdgas, zenuwgas en cyanide. Deze gassen behoren tot de groepen, zenuw en blaartrekkende gassen.

De tweede hoofdgroep is verdeeld in 3 deelgroepen, namelijk die van; traan,- niesgassen en hallucinerend.
De eerste groep is voor vele de bekendste, namelijk traangas. De politie gebruikt dit tijdens rellen en om mee te oefenen.
De tweede groep wordt hiervoor niet meer toegestaan, maar speciale eenheden in het leger werken hiermee, als oefening voor een biologische of chemische aanval.

De laatste groep is het minst bekend bij de burgerbevolking. Het wordt gebruikt bij gijzelingen, zoals die in het theater in moskou. Een overdosis is meestal goed te behandelen mits de doktoren er op tijd bij zijn. Dit is ook een van de oorzaken waarom er zoveel doden zijn gevallen.

Biologische wapens, de naam zegt het al, bestaan uit biologische stoffen, zoals, bacteriën, virussen en toxinen.
Ook de werken ze soms heel goed en soms heel slecht, en het gevaar per wapen verschild.
Je hebt met verschillende stoffen te maken, ze hebben een andere uitwerking op het lichaam, en het gevaar per wapen verschilt erg.
Biologische wapens zijn gevaarlijker, omdat die zich in het gebied kunnen vermenigvuldigen.

Maar de bacteriën zijn minder giftig als sporen, waardoor het langer duurt voordat het effect heeft op de mens. Ook zijn de eerste symptomen later zichtbaar, omdat de hoeveelheid bacteriën hoger moet zijn dan sporen, maar sporen zullen zich in het lichaam niet vermenigvuldigen.
De meeste virussen en bacteriën hebben de eigenschap om bepaalde organismen te besmetten en andere weer niet, bijvoorbeeld MKZ. Bij chemische wapens is dit niet het geval.
Het grootste nadeel van biologische wapens ten opzichte van chemische wapens is dat ze veel minder voorspelbaar zijn. De weersomstandigheden spelen namelijk een grote rol bij de verspreiding van de bacteriën. Hierdoor kunnen de wapens een ander effect hebben dan de bedoeling is. Bij chemische wapens is het effect veel beter voorspelbaar. De kans op een epidemie is bij biologische wapens veel groter, waardoor er menselijke slachtoffers kunne vallen waar het niet de bedoeling is.
Mensen kunnen een getroffen gebied alleen bedreden als ze bijvoorbeeld over een vaccin beschikken. Sommige bacteriën blijven zolang in leven dat er een blijvend reservoir van de ziekte kan ontstaan. Chemische wapens hebben dit risico niet.
Biologische en chemische wapens hebben over het algemeen wel overeenkomsten, maar verschillen toch van elkaar.

De overeenkomsten tussen chemische en biologische wapens:
Ze zijn makkelijk te maken,
Ze zijn makkelijk te vervoeren,
Ze zijn eigenlijk heel de tijd onzichtbaar voor het blote oog.
Ze slaan hard toe,
ze hebben als doel dood en verderf te zaaien, zodat men een oorlog kan winnen.

Massavernietigingswapens

nucleaire

Biologische wapens
pokken
miltvuur
Botuline tixine
virus
bacteriën
toxine

Chemische wapens

dodelijk

Niet dodelijk

zenuw
blaartrekkend
verstikkend
bloedvergiftigend
Soman
mosterdgas
fosgeen
Blauwzuur
Traangassen
niesgassen
hallucinerend

Wat is het gevaar van biologische wapens?

Biologische wapens zijn redelijk gevaarlijk, je kan er heel ziek van worden en je kan er zelfs aan overlijden. We hebben bij elke soort biologische wapens de gevolgen neer gezet:

De bacteriën:

Bacteriën zijn eencellige dieren die zich voeden met organisch afval. Bacteriën zijn erg sterk en kunnen lang op dezelfde plek overleven.
De meeste bacteriën zijn erg sterk en ze kunnen wel jaren overleven op één plaats (bijv. miltvuur).Ze leggen dan hun levenscyclus eigenlijk plat en ze worden dan een spore. Spore kunnen gemakkelijk getransporteerd worden over land en water.
Je kunt op 3 manieren geïnfecteerd worden met Miltvuur
Via de huid, je krijgt dan een blaar op je huid die je kan genezen met antibiotica. Ongeveer 20% van de patiënten gaan dood.
Via je voedsel, je wordt dan misselijk, buikpijn en je gaat overgeven met bloed en krijgt diaree. Ongeveer 50% van de patiënten overleeft dit niet.
Via inademing van de bacterie, je hebt dan eerst last van een normale verkoudheid alleen gaat dit snel over in ademhalingsproblemen tot aan een shock. Bijna 80% gaat in de eerst 24 uur dood.

Virussen:

Zijn de kleinst organische wezens die we kennen. Ze kunnen niet tientallen jaren in de grond overleven, ze moeten een ‘gastheer’ hebben om te overleven. Een virus wordt ook eigenlijk een parasiet genoemd ze houden zich op in levende cellen. Vaak injecteren ze zich erfelijk materiaal in zich en dan geven ze de cel de opdracht om verschillende virusbestanddelen in veelvoud te maken, vaak ten koste van de eigen functies. Als zo’n cel het niet meer houd en hij sterft dan heet dat lysis. Dan barst de cel open en komen er allerlei virussen vrij. Deze zijn niet zo erg als virussen die zelf het lichaam in komen en ze kunnen vaak niet zo veel schade aanrichten als de “moedercel”.
Deze virussen zweven vaak jaren lang rond en soms worden ze weer een tijd actief. Een voorbeeld van zo’n
virus is het Herpusvirus. Virussen tasten dus je cellen
aan waardoor je ernstig ziek kan worden en zelfs dood
aan kunt gaan.

Toxinen:

Dit gif is afbraakproducten van celmembranen. Het is zeer giftig en het is niet zo giftig als exotine. Een vorm van toxide is botuline toxine, het is zo giftig dat een gram pure toxide, genoeg is om 1 miljoen doden te maken. Saddam Hussein had na de oorlog met Koeweit genoeg toxine dat hij de wereldbevolking 3x kon uitroeien. Toxine is eigenlijk een gif wat de bedoeling heeft om het zenuwstelsel plat te leggen en daardoor overlijdt men, omdat de zenuwen geen signalen meer geven om adem te halen en dat soort dingen. Gif zorgt er dus meestal voor dat je zenuwstelsel niet meer werkt en je doodgaat, je hebt ook giffen die je verlammen.

Geschiedenis van de biologische wapen

Het gebruik van biologische wapens is al eeuwen oud. Zo werden in de middeleeuwen pijlpunten in rottende lijken gestoken, zodat de wond van de vijand sneller ging ontsteken. Of werden door pioniers dekens aan de Indianen gegeven die bewust met pokken besmet waren, waardoor een hele stam werd uitgeroeid, of ernstig verzwakt. Ook werden dode dieren in waterbronnen gedaan, zodat een hele stad ernstig zeik werd, waardoor het makkelijker was om hem te veroveren.
Pas in de eerste wereldoorlog werden er serieuze pogingen gedaan om biologische wapens te maken die op het slagveld konden worden gebruikt. De Duitsers ontwikkelden onder andere antrax, cholera en de pest.

De Japanners zijn de eerste die zijn begonnen met het ontwikkelen van wapens die we nu ook nog kennen. Er werden proeven gedaan van 1936, tot 1945 op vooral Chinezen, maar geallieerde krijgsgevangen moesten eraan geloven. Na de capitulatie werden geen van de wetenschappers vervolgd, tot grote woede van de slachtoffers. Ondanks de duizenden doden die de onderzoekers op hun geweten hadden, zouden ze als ze hun informatie aan de Amerikanen zouden geven, vrijuit gaan.

In 1941 dachten de Engelsen dat het veilig zou zijn om op het eiland Gruinard miltvuur te verspreiden. Door naar de schapen te kijken hoe snel het virus zou werken kwamen ze tot de conclusie dat het virus snel werkte. Maar ze hadden niet verwacht dat het virus er zolang zou overleven. Jaren later moest het eiland worden schoongemaakt.
In de koude oorlog, zou het Amerikaanse leger biologische wapens hebben gebruikt. Er zouden besmette pamfletten zijn verspreidt, en besmet voedsel, om de bevolking uit te roeien. Na de oorlog werd er een onderzoekscommissie gehouden, maar de getuigenissen waren voor het grootste gedeelte gelogen.
Krijgsgevangen genomen piloten bekenden tegen de communisten dat ze biologische wapens hadden verspreid, maar trokken hun bekentenis weer in nadat ze in Amerika waren.

Jaren hierna zijn de militaire grootmachten zich gaan richten op vaccins tegen biologische wapens. De Amerikanen hadden vele onderzoekscentrums als Fort Detrick voor biologische oorlogvoering. Hier werden nieuwe wapens en vaccins geproduceerd.

Eind jaren ’60 stopten Westerse landen, en de Sovjet Unie met de productie van biologische wapens. Op 16 december 1971 werd de conventie van de Verenigde Naties die landen verbood om Biologische wapens te ontwikkelen en te bezitten goedgekeurd. Alle landen die het verdrag ondertekende, werden verplicht om alle wapens die ze bezaten te vernietigen.

Eigen mening (Jeroen)

Landen bezitten naar mijn menig alleen biologische wapens om ze nog dodelijker te maken en om niet aangevallen te worden. Ze zijn dus eigenlijk nergens goed voor, alleen om mensen te doden. Daarom vind ik dat geen enkel land biologische wapens mag hebben. Dit is wereldwijd al afgesproken, maar veel landen houden zich daar niet aan. Amerika begon, wat later bleek, om valse redenen een oorlog tegen Irak, terwijl zij de meeste massavernietigingswapens in de wereld bezitten.
Biologische wapens zijn er voor om de vrede te bewaren, want als een land een oorlog aan het verliezen is zal dit land eerder biologische wapens gebruiken. Een land dat biologische wapens bezit zal daarom niet snel aangevallen worden.
Zelf ben ik niet bang voor een biologische aanval, gewoon om het feit dat mensen ze niet in zetten want er zijn namelijk ook krachtigere wapens.

Conclusie (Jeroen)

Van dit werkstuk heb ik erg veel geleerd en ook meer bergrepen van de angst de er heerst. Een biologisch wapens is zeer dodelijk en moeilijk op tijd te ontdekken, daar komt ook nog bij dat ze heel gemakkelijk te maken zijn en erg goedkoop. De kracht van biologische wapens moeten niet onderschat worden, en er moet worden opgelet dat ze niet in de verkeerde handen vallen.
De enige manier om massavernietigingswapens uit te wereld te helpen, is door ze te vernietigen. Een stap die geen enkel land wil nemen, want als men deze stap neem maakt zij zich kwetsbaar voor aanvallen van andere landen.

Eigen mening (Wesley)

Biologische wapens zijn gevaarlijken wapens. Ik vind het dus ook goed dat ze verboden zijn en ze moeten ook voor altijd verboden blijven. Als ze niet verboden waren dan zouden er door de mensen die niet tevreden zijn over de gang van zaken van de wereld te veel gebruik van gemaakt worden. Ze zouden dan mensen bang maken en misschien wel vermoorden. Ze moeten dus ook niet in de verkeerde handen komen, anders zouden er nog wel eens wat problemen kunnen komen.
Ik heb van dit werkstuk best veel geleerd en wat ik heb geleerd zou ik ook nog wel kunnen gebruiken in de toekomst.

Conclusie (Wesley)

Biologische wapens zijn gevaarlijk en heel makkelijk te verspreiden. Meestal word je er ziek van en sommige mensen gaan er aan dood. Vaak worden ze ook gebruikt om bij de mensen paniek te zaaien. In oorlogen werden ze vroeger gebruikt om mensen te infecteren, zodat de tegenstander steeds minder soldaten kreeg om mee te vechten en kwamen ze steeds dichterbij de overwinning.