Inleiding:

We wilden graag een speciaal onderwerp, Want we stoorden ons ontzettend aan al die doping en agressie verhalen. Het is SBS niet. Maar wat dan wel, vroegen wij ons af. Daarom zijn wij op zoek gegaan naar een ander prikkelend onderwerp. We zijn uiteindelijk aangekomen bij het onderwerp:
De psychologie van de Menselijke Motoriek
Dus:
De psychologie van de Menselijke Motoriek
Door de jaren heen is de mannelijk helft van de mensheid gedreven door fanatisme en strijd. Hoe dat zo is gekomen, daar is slechts een antwoord op. En dat antwoord is al eens gegeven door Darwin: Struggle for Life.

Survival of the Fittest

Overmacht in het spel. Bij verschillende sporten is je uitstraling zeer belangrijk. Als je voor het doel staat, en je gromt wat, brengt dat voor de keeper een reactie teweeg, waardoor zijn concentratie op de bal verloren gaat. Sommige voetballers moeten het bijvoorbeeld hebben van populariteit, en reputatie. Sommige tennissers spelen graag in op het publiek, om zo de tegenstander van de wijs te brengen. Maar de plaats waar je het het best kan zien is de amateursport. Gezien deze mensen niet voor niets amateurs worden genoemd in hun kunnen, moeten ze het massaal hebben van secundaire eigenschappen als uitstraling in plaats van bijvoorbeeld talent, dat professionele sporters duidelijk wel hebben. In de amateursport is het gebruikelijk je als speler aan te wenden tot het provoceren van je tegenstander, en dan niet enkel door middel van grof geweld, maar ook vaak in de meer subtiele vorm: het aanpassen van je houding. Grofweg gezegd: iemand die op het veld recht op loopt en stevig doorloopt zal je minder snel aanvallen als iemand die krom en sloom doet. In principe geldt dat in het dagelijks leven net zo. Ook is het zo dat als een individu een grote inzet toont gedurende een lange achtereenvolgende tijd, als vanzelf een bepaalde reputatie krijgt die in zijn voordeel zal werken. Bijvoorbeeld: voetballers die een hele wedstrijd lang een totale hebben en houden in de wedstrijd gooien, hebben waarschijnlijk veel minder last van de tegenstander, psychologisch gezien. Zodra je je kwetsbaar opstelt zal jij degene zijn die als eerste de, om het zo maar te formuleren, de klappen moet opvangen. De ultieme sporter heeft naar ons inzien niet enkel talent en inzicht, maar ook het vermogen zich sterk op te stellen van binnenuit. Schouders naar achter, borst vooruit, en meezingen met je volkslied, het zijn misschien kleine, redelijk onbenullige dingen, maar in de praktijk draait het er wel mooi om.
Sport vereist concentratie. Het is voor een mens niet moeilijk om iemand van zijn concentratie te brengen. Woorden zijn meestal genoeg, maar het zijn inderdaad in veel gevallen toch kleine dingen. Je kunt zien dat één overtreding in het begin van een voetbalwedstrijd, een soort golf van agressie teweeg brengt. Een soort van oog om oog, tand om tand reactie. En die agressie heeft ook invloed op een bepaalde groep in het publiek. Het slaat echt over van veld naar tribune. En andersom vaak ook. We zouden wel eens willen weten of u dit echt leest. En daarom zie je ook vaak dat hooligans echt reageren op een verloren wedstrijd.
Dus. Toch, om niet te ver af te drijven, ook in de kano-sport is een hoop agressie, het was duidelijk te zien bij de afgelopen Europese kampioenschappen, toen de Roemeense kano mensen met hun peddels de Litouwers dwarszaten. Niet Lee Towers. Nee, alle gekkigheid op een stokje, er zijn een hoop sporten. Ook denk sporten hebben in grote mate te baten bij psychologische analyses. Met name kaart spellen zijn vaak zeer psychologisch onderbouwend bedacht. Zodra iemand bijvoorbeeld goede kaarten in het spel heeft, zal deze zich zelfverzekerder en grootser opstellen dan de rest van de tafel. En de bedoeling is om dat in grote mate te onderdrukken. Daardoor is de kaartsport een van de rustigste, maar psychologisch een van de meest geladen sporten. Zelfs knipperen met de ogen kan je spelpositie verraden. Dat maakt het spel een sport. Het kaarten zelf is niet meer dan een kansspelletje.
Wie in de desbetreffende sport goed presteert door middel van zijn of haar uitstraling, zal daar bijzonder veel baat bij ondervinden in het dagelijks leven. Heel cru gesteld zou je de sport zelfs kunnen zien als een soort trainingsruimte voor je eigenlijke dagelijks leven.
Ontwikkeling van Gedrag

We zijn aangekomen in het tweede couplet van onze L.O.P.O. (Lichamelijke Ontwikkeling Praktische Opdracht) waarin wij het gaan hebben over de motoriek van de sportieve mens. De manier waarop een zogezegd sportief mens zich beweegt heeft in sterke mate te maken met de sport die beoefend wordt door dit zogezegd sportieve mens, dus. Een tafeltennisser beweegt zich sterk verschillend aan een zwemmer. Maar dat terzijde. Een sportief mens dat op winnen staat, en nu gaat het ergens over, beweegt zich als een winnend iemand. Dat klinkt cirkelredenerend, maar laten we wel zijn, een winnend iemand herken je gelijk, ook zonder naar het scorebord te kijken. De motoriek van een winnend iemand is vaak veel soepeler en wordt met meer souplesse ten toon gebracht dan de motoriek van een verliezend iemand. Ook is dit mooi te zien in teamsporten, waarin verschillende individuen verschillend reageren op verscheidene situaties. Elk mens is anders, zelfs sporters. Binnen een winnend team zijn er altijd mensen die anders bewegen. Maar bij tennisser, of bowlers, is de reactie toch vaak aangewezen op één persoon. Daardoor is de druk op sporters, bij individuele sporten veel hoger. Het valt namelijk er op als iemand op een court onsportief gedrag vertoont. Bij teamsporten valt dat niet zo op, en als het opvalt, wordt de persoon uit het veld verwijderd. Bij tennis kan dat natuurlijk niet, nee. Daarom zie dat onsportieve gedrag ook vaker bij teamsporten dan bij individuele sporten. Daarom zijn er dan ook geen hooligans bij tafeltennis of knikkeren. En denk nu niet: “knikkeren is toch helemaal geen sport”. Knikkeren is weldegelijk een sport, net als tollen en monopolie, waarbij er van die laatste ook een leuke kindervariant is. Dat terzijde.
Om de kop van deze bladzijde ook enige waarde te geven, hier de toelichting enzo. Gedrag ontwikkeld zich door middel van ervaringen en aangeboren eigenschappen. In de sport is vrijwel elk gedrag aangeleerd of zo. In ieder geval, als baby met je oerinstincten weet je nog niet hoe je moet, muzikaal intermezzo, waterpoloën. Dat leer je, of misschien niet, naarmate je ouder wordt, en je al in het diepe mag. Daarom zijn sommige gedragingen van sporters nogal pluriform. Elke sporter beïnvloedt de wedstrijd en andere sporters. Je neemt dingen over van elkaar, je leert hoe je te gedragen als je gescoord hebt. Iemand moet je ooit gezegd hebben dat je dan moet juichen, hoor. Behalve natuurlijk bij een eigen doelpunt. Hoe dan te reageren, hangt zeer zeker af van de situatie. Sta je ver voor, dan kun je ervoor kiezen erom te lachen, sta je ver achter, dan misschien ook. Maar maak je de gelijkmaker, dan is de situatie wat gevoeliger. Helaas zien we dit bijna nooit op de televisie, bij studio sport, maar misschien toch wel een keertje bij Hart van Nederland SBS. Wij vragen ons af hoe professionele sporters daar nou op reageren. Waarschijnlijk wel.
Emotie in de sport, het is me wat. Door al die emoties kunnen de gemoederen flink geroerd worden. Zoals een lepel in een bakje blanke vla. Soms loopt dit uit op gebakken peren voor beide zijdes, en soms zal er een als winnaar uit de bus rennen. Normaal gezegd lopen, maar weinig zaken geven zoveel energie als winst, verkregen door eigen inzet. Wie zijn ziel legt in de sport, en daarbij ook resultaat oogst zal een sterke persoonlijkheid ontwikkelen op een of andere manier dus. Een winnaar in de sport is in een winnaar in zijn dagelijks leven. Maar zo heeft dat twee zijdes, er zijn ook losers in het leven. Mensen die misgeluk oproepen in zowel de sport als in het meer dagelijkse leven. De vraag is in hoeverre je je emoties binnen de sport moet combineren met je emoties binnen je persoonlijke leven, of andersom. Je moet proberen invloeden van buitenaf te onderdrukken. En waarom maar. De sport blijkt dus niet alleen een verband te hebben met je kunde.

Agressie, Vandalisme, Zygote en Drugs

We willen dat niet. We zijn ertegen want het is niet fijn. Vooral die Zygote altijd. Agressie levert pijn op en dat is fout. Vandalisme is een verschijnsel van de moderne maatschappij, en welke niet gezien wordt als de bloeiende bloesem van gedragingen. Respect, normen en waarden, staan hoog in het aanzien in de samenleving. In de sport evenzo, maar het lijkt af en toe, en zo nu en dan, een utopie, soms. Drugs zijn een bedreiging, ze zijn oneerlijk. Ze kunnen je prestaties beïnvloeden, zo is gebleken in het verleden. Maar zelfs nu, in deze tijd, blijven sporters grijpen naar zaken waar niet naar gegrepen behoort te worden. Doping, een vorm van drugs toch wel, is dat bijvoorbeeld. Maar er is toch een vorm van schijnheiligheid. Aan de ene kant worden wielrenners streng gecontroleerd, en aan de andere kant zijn kogelstootsters niet meer van mannen te onderscheiden. Dat is verdacht. Misschien klinken hormonen, anabole steroïden, niet zo erg als harddrugs. Maar in principe zijn ze dat wel. Er zijn tegenwoordig enorme boetes en gevangenisstraffen voor stechelen. Daaruit blijkt hoe serieus de sport wordt genomen. Als uit de media bleek dat de sport niet zo belangrijk was, dan was er ook niet zo veel: agressie, vandalisme, zygote, en drugs. Wat is er nou leuk aan, om dingen in de fik te steken, als je niet op tv komt. Als je niet op tv komt, zoals de meesten, dan moet je zelf maar tv kijken, misschien dat er dan wat gebeurd. Maar om even dieper op die drugs in te gaan, dat is me wat. Dat was het. Het vandalisme is een verschijnsel dat zich vooral voordoet bij boze supporters enzo. Als je veel supporters hebt, moet je voor de veiligheid, winnen. Maar niet iedereen kan winnen. Ik vind daarom, dat twee belangrijke teams, niet meer tegen elkaar mogen spelen. Zoek geen hommeles. Wil je verliezen, kies een kleine club.

Vrouwen

Korfbal. Een team met minstens 4 mannen, en 4 vrouwen, 1 kleedkamer. Het is werkelijk een unieke sport waarbij leden van beide geslachten vertegenwoordigd zijn. Daarbij komen er een aantal zaken aan het licht, en waarbij ons licht schijnt op de wijze van reactie geven op situaties. Het is niet echt gemengd, er zijn discriminerende spelregels in dit fascinerende spel. Zo mag een man geen vrouw verdedigen. En andersom ook niet. Mannen komen in het spel dus eigenlijk nooit in contact met de vrouwen, behalve in het geval van (on)fortuinlijke (on)gevallen. Las deze zin vier keer vanaf de komma. Ironisch is de paal en de korf. Deze korf aan die paal maakt het dat de sport zo heet, natuurlijk. In vroeger tijden was er nog geenszins sprake van korfbal, omdat er gespeeld werd met een ring. Analyserende zou je kunnen spreken van ringbal destijds, maar nog daarvoor werd er niet gespeeld met een bal maar met een jutezak gevuld met kolen. Het spel heette destijds dan ook ringjutezak. Vanwege deze niet zo pakkende naam is deze in de loop der jaren veranderd in het ietwat lekker bekkende korfbal. Korfbal is een sport die altijd in de schaduw heeft gestaan van meer over het algemeen bezien leukere sporten met een soortgelijke veldindeling, maar het unieke van de sport is, zoals eerder genoemd, de combinatie van man en vrouw binnen teams. Dit levert allerlei confrontaties op en daaruit volgen emoties die weer van een andere aard zijn dan die bij sporten met enkel één geslacht binnen de spreekwoordelijke lijnen. Lijnen zijn niet spreekwoordelijk over het algemeen, maar dat terzijde. Vrouwen reageren heel anders en vaak sportiever op verlies. Althans, zo lijkt dat. Eenmaal thuis gekomen van het sportveld komen de meoties vaak boven dwarrelen. Vrouwen kunnen, zo is uit onderzoek gebleken, het onderscheid niet maken tussen belangrijke mensen, en leuke mensen. Als een man iemand uit het team niet mag, dan kan hij hem toch waarderen, vanwege zijn goede spel. Als een vrouw iemand niet mag, dan kan ze niet inzien, dat de persoon misschien toch wel kwaliteiten heeft. Daardoor is de combinatie man vrouw, toch wel een goede. Er is dan een vredig evenwicht.
Dan nog iets over vrouwen die zich individueel begeven op sportief gebied. Vrouwelijke sportsters zijn anders dan mannelijke sporters, en zodoende reageren zij, ook individueel, dus niet enkel in teamverband, anders op situaties die zich voordoen binnen het spel van winnen en verliezen en gelijkspelen en alle complicaties die van dien aard zijn dat er, muzikale intermezzo, moeilijkheden van komen, eventueel, mocht je er tegen aan lopen, wat je altijd zal houden als zo’n relatie tussen twee, al dan niet drie toch van één kant komt. Bent u daar nog? Nog even over die eerder genoemde meoties, dat is een soort schrijffout, maar wel een leuke. Los van dat staat natuurlijk hetgeen het hier allemaal om draait, de verschillen van reageren op zaken. Vrouwen zijn meer vergevensgezind, althans, puur sportief gezien. Ze zijn eerder in staat elkaar de hand te schudden wanneer de boel in een mannelijke omgeving misschien al op springen stond. Dat komt misschien omdat vrouwen niet aangeboren competitief zijn.
Vrouwensporten, buiten tennis, slaan niet echt aan. Het komt niet vaak op televisie. Dat komt omdat er natuurlijk verschillende vooroordelen zijn over de kwaliteit van het vrouwelijke kunnen. Verder is het vrouwelijke publiek ook helemaal niet over het algemeen, geïnteresseerd in sport. Ze willen liever zelf participeren, dan hebben ze het gevoel nuttig bezig te zijn. Dat valt te beamen, maar mannen hebben blijkbaar toch de neiging tot aanmoediging. Het is moeilijk daar een rationele verklaring voor te geven. Misschien omdat mannen graag een massaal groepsgebeuren prefereren. Ze houden er van om als een groep achter hun team te staan, het gevoel te hebben er een deel van te zijn. En het is een van de weinig momenten waar ze zich ongegeneerd kunnen gedragen als hooligans. De rest van de tijd behoor je je netjes en proper te gedragen en in een stadion kan je lekker je gang gaan. Officieel niet, maar zo gebeurd dat helaas. Vrouwelijke hooligans zijn zeer zeldzaam. Als je er een ziet dan heb je het vast niet goed gezien. Of ze hebben echt heel veel mannelijke hormonen. Hieruit constaterend, het werkelijke verschil is het feit dat vrouwen zich niet kunnen inleven in een wereld die wordt gedomineerd door mannen. Ze houden zich in, denk ik, omdat het waarschijnlijk niet geaccepteerd wordt, als vrouwen
’s avonds naast de man op de bank zitten, en vreselijk gaan zitten meedoen. Misschien denken vrouwen dat mannen aanstellers zijn.
Vrouwen zijn, als ze zelf meedoen in een wedstrijd, en dus zelf een sport beoefenen, veel gemener. Dat zachte van een vrouw gaat helemaal verloren. Ze gaan toch helemaal op in de wedstrijd, dus mij maak je niet wijs, dat ze sport niet interessant vinden. Er zijn geen vrouwelijke scheidsrechter bij voetbal

Oorlogsvoering en bewegen

Vaak is er in een wedstrijd van wat voor een sport dan ook sprake van een oorlogje. Niet zichtbaar, nee, verre van: het is een oorlogje aan de binnenkant van ieders hoofd. In het jargon spreekt men van psychologische oorlogsvoering, maar om dat psychologische oorlogsvoering, zo’n lang jargon woord is gebruiken we voor psychologische oorlogsvoering liever een ander woord, op het moment kan ik me even niks anders heugen dan ‘fikse ruzie’. Zo’n fikse ruzie, let wel, nog steeds aan de binnenkant der geest, is niet te onderschatten. Soms komen hersenspinsels van zo’n fikse ruzie naar buiten, en dan is het werkelijk hommeles. Sommige mensen worstelen werkelijk met deze fikse ruzie gedachten en ze proberen daar op geniepige wijze uiting aan te geven door bijvoorbeeld slinkse bewegingen op nonchalante manier tot uitvoer te brengen wat tot gevolg kan hebben dat er een of meerdere spelers betrokken raken bij een zogenoemd opstootje of tot uitvoering gebrachte fikse ruzie, als het ware. Zoiets heet een overtreding en kan lastige en vervelende blessures tot gevolg hebben. Daar hoor je welles van, dat staat wekelijks in de krant. Om dit soort situaties te voorkomen worden er scheidsrechters aangesteld, die een oogje in het zeil houden. Deze mensen zijn weliswaar geoefende beoordelaars wat betreft fout gedrag op het veld. Scheidsrechters schatten situatie vaak verkeerd in, maar dat wordt geprovoceerd door spelers. Veel spelers kunnen niet accepteren dat de scheids het laatste woord heeft. Dat wekt irritatie op aan beide kanten. Natuurlijk is het dan wel leuk als je zelf een strafschop provoceert. Ruzie maken met scheidsrechters is zinloos, maar men doet het wel. Een scheidsrechter gaat heus niet van gedachte veranderen. Als de scheidsrechter beseft dat hij een fout heeft gemaakt, dan beoordeeld hij de volgende situatie onderbewust expres verkeerd. Daar wordt het publiek nog gefrustreerder van.

Conclusie

Wat is het probleem?
Het probleem is dat mensen zich soms niet bewust zijn dat hun motoriek van der mate invloed is op hun psychologische welzijn. Mensen zouden zich beter moeten realiseren hoe ze beter gebruik moeten maken van hun motoriek in de sport. Houding is essentieel voor uh succesvolle sociale contacten en daaruit volgt dus ook succesvol sportgedrag. Ben je een loser in de echte wereld, ben je een loser in het veld.
Wie zijn de daders en wat beweegt hen?
De misbruikers van motoriek zijn degene die het doorhebben. Zij beseffen dat een houding essentieel kan zijn voor het winnen of succesvol afsluiten van een wedstrijd.
Wat beweegt hen? Nou, zie alinea 5.
Wie zijn de gedupeerden?
Degene die sportiviteit in alle facetten willen beoefenen. Mensen die houden van het spelletje en niet van dat gedoe er om heen. Zoals doping, vandalisme, zygote en agressie.
Wat word er op dit moment aan gedaan?
Ouders beginnen zich steeds beter te beseffen dat het belangrijk is dat hun kind een goede sportieve houding heeft. Je houding moet puur tactisch zijn, om je tegenstander van de wijs te brengen. Zo hebben wij al eerder het kaartspel genoemd. Houding is alles, van knipperen met de ogen tot jubelen met de tenen. Men begint dat steeds beter te beseffen, en daarom word er zo veel mogelijk aan gedaan.
Wat zou er volgens jullie nog meer aan moeten worden gedaan?
Er zijn misschien al cursussen voor, maar dat vinden we dan een goede zaak. Misschien zou de media er meer aandacht aan moeten besteden. Wij storen ons ontzettend aan die zygote en meoties. Wij willen het hebben over een gewoon onderwerp, zoals een potje fierljeppen. Want zeg nou zelf, dat is toch veel leuker en interessanter bovendien dan al die agressie en drugs. Drugs zijn voor stoute en oneerlijke mensen, en agressie is voor houthakkers die een boom kappen en voor mensen die heel snel en heel veel kleren moeten strijken en zodoende een zogenoemde boost nodig hebben waardoor ze hun taak binnen de gestelde afspraken succesvol kunnen completeren. Geweld is weliswaar zo menselijk als maar zijn kan, in sportief verband is het werkelijk een doorn in het oog. En dat is pijn. Drugs en doping in de sport, dat is foute soep. Zo komen we er nooit achter wie er nu werkelijk de beste wielrenner, de sterkste vrouw of de snelste tafeltennisser is. En dat is nu juist wat ons boeit; het wedstrijd element, en de winnaar, hoe die eruit ziet, en of we onszelf daaraan kunnen spiegelen. Misschien worden we zelf wel ooit zo’n iemand, je weet het niet. Maar als iedereen begint te rotzooien met spul dat waarschijnlijk ook goed dienst doet als wonder groeimiddel voor woestijnplanten, dan is er werkelijk niks meer aan. We hopen niet dat sport uitsterft, zoals de korenwolf en de dinosaurussen. De zygote in onze samenleving zijn weliswaar de kiemen der leven, zij zijn even zozeer de veroorzakers van onder andere geweld en drugsmisbruik. We hopen hierbij een punt te hebben gemaakt, want wat ons nu steeds vaker opvalt is dat zygote er altijd maar goed vanaf komen, terwijl termen als geweld, agressie en vandalisme er wat bekaaid bij afkomen vergeleken met de vaak zelfs positieve toon waarmee de term zygote wordt uitgesproken.

Nawoord

We vonden het fijn om te doen, dit L.O.P.O. We hebben geprobeerd een onderwerp zo divers, zo bondig mogelijk weer te geven. We denken dat al onze vragen zijn beantwoord. We hebben wat toevoegingen misschien, aan het onderwerp, en een andere titel bedacht, waardoor we niet de hele tijd op het zelfde onderwerp terugkwamen. Onze planning liet te wensen over. We zijn helaas wat te laat met het inleveren. Wij hopen dat het nog steeds de moeite waard is de p.o. de lezen, ook al klinkt het misschien wat gedateerd. Hoe het ook zei, Gymnastiek is dankzij deze opdracht heel wat veelzijdiger geworden. We vinden gym tof, fee. Wij doen niet aan flauw knip en plakwerk. Wij vinden internet helemaal niet zo’n mooi medium. Het is best leuk, maar het is beperkt. Tegenwoordig moet je bij veel krantensites gewoon betalen om dingen uit het archief op te vragen. Daar doen wij niet aan. Het moet leuk blijven natuurlijk, en dat vonden wij zeer zeker. Wij vinden dat eigenlijk ook gewoon een deel van de opdracht waaraan niemand wat heeft. Iedereen kan letterlijk overnemen. Dit is moeilijker. Wij zijn zeldzame en ijverige jongeren die op een vernieuwende en bovendien creatieve wijze een product willen creëren waar we zelf ook nog iets aan hebben, nu en later. We hopen dat dit gewaardeerd wordt, we snappen zelf ook dat vernieuwende concepten misschien ietwat te revolutionair over zouden kunnen komen. We zijn ons bewust van het mogelijke risico niet beoordeelbaar te kunnen worden omdat ons L.O.P.O. misschien niet vergelijkbaar is met door anderen gemaakte P.O.’s. Wat we toch even kwijt wilden. Wij vinden stiekem dat P.O’s niet echt bij gym passen, en daarom noemen wij het L.O.P.O. Het lijkt ons erg leuk als dit een algemeen gebruik wordt op het Olympus College. Het einde nadert, en daarom willen wij graag nog even de aandacht richten op die zygote. Dat vinden wij echt een belangrijk aspect van het onderwerp. Nu ligt de bal bij U.

Wie wat gedaan heeft?

We hebben samengewerkt. En de taken waren goed en evenwichtig verdeeld. We hebben er bijzonder veel tijd in gestoken.