Wat is een abortus?

Wanneer je erachter komt dat je zwanger bent en de zwangerschap is ongewenst dan kun je het bevruchte eitje laten verwijderen. Je hebt twee verschillende manieren om dit te doen; een overtijdbehandeling of een abortus.
Een overtijdbehandeling is mogelijk tot 16 dagen nadat je menstruatie is uitgebleven. Het is eigenlijk hetzelfde als een abortus, maar je hebt geen verwijsbrief van je arts nodig. Bij een overtijdbehandeling krijg je een abortuspil. Je slikt er drie in het bijzijn van een arts. De abortuspil zorgt ervoor dat de vrucht van een zwanger meisje wordt afgestoten. Er zit een stofje in deze pillen (mifepristone) die ervoor zorgt dat de bekleding van de baarmoederwand los raakt, zodat de vrucht zich hier niet langer in kan nestelen en uiteindelijk afsterft. Na 48 uur ga je nog een keer terug naar de kliniek en slik je een ander middel dat er eveneens voor zorgt dat het vruchtje wordt uitgestoten. Er volgt een bloeding, zoiets als een menstruatie maar dan een stuk heviger. Hierbij kun je ook last krijgen van krampen, misselijkheid en overgeven. Dat duurt ongeveer 7 tot 10 dagen. Na ongeveer 3 weken moet je nog eens terugkomen in de abortuskliniek om na te kijken of het gewerkt heeft. In ongeveer 3% van de gevallen heeft de abortuspil niet gewerkt en moet je alsnog aan abortus denken. Verwar de abortuspil zeker niet met de morning-afterpil, want die is om zwangerschap te voorkómen.
Het woord abortus betekent letterlijk; verloren gaan. Bij een abortus heb je wel een verwijsbrief van een arts nodig. De wet heeft een verplichte bedenktijd van 5 dagen ingesteld. Een abortus is mogelijk tot de 24e week van de zwangerschap, dus als je 22 weken overtijd bent. Bij een behandeling van een zwangerschap tot 7 weken kun je kiezen tussen een abortuspil of zuigcurretage. Bij deze laatste methode wordt de baarmoeder leeggezogen via een slangetje dat bij de vagina naar binnen gaat. Bij een zwangerschap tot 18 weken wordt de behandeling ambulant geregeld. Dit betekent dus dat je dezelfde dag nog naar huis kunt. Je kunt dan kiezen tussen plaatselijke verdoving of een narcose. De behandeling duurt ongeveer 10 tot 15 minuten. Je wordt daarna ongeveer 3 uur in de kliniek gehouden ter observatie. Soms wordt de baarmoedermond van tevoren verdoofd en opgerekt door middel van een prikje via de vagina. Bij een behandeling van een zwangerschap van meer dan 18 weken is de ingreep een heel stuk zwaarder. Bovendien neemt hij meer tijd in beslag. Je moet waarschijnlijk tot de volgende morgen in de kliniek blijven. Na de behandeling krijg je een antibioticumkuur om infecties tegen te gaan. Lichamelijk voel je je meestal snel weer goed. Je kunt wel emotioneel reageren door de hormonen in je lichaam. Een abortus heeft geen invloed op volgende zwangerschappen.
De kosten van een abortus worden vergoed door de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Bij deze ziektekostenverzekering kun je anoniem blijven. Kom je niet uit Nederland dan betaal je de kosten zelf, dit kan variëren tussen € 200,- en € 400,-.
Is abortus geaccepteerd in de samenleving?

Sinds mei 1981 is abortus wettelijk toegestaan door de Wet Afbreking Zwangerschap. Echter wel onder zeer strenge voorwaarden:
• abortus mag alleen worden uitgevoerd tot 12 weken zwangerschap.
• De ingreep moet worden uitgevoerd door een arts in een kliniek of ziekenhuis met een speciale vergunning van de minister van Volksgezondheid.
• De arts die de abortus uitvoert moet met de vrouw gesproken hebben over de risico’s van zwangerschapsafbreking en over eventuele andere alternatieven.
• De arts moet nagaan of de vrouw de abortus echt wil, en of ze niet gedwongen wordt door anderen.
• Er moeten tenminste 5 dagen tussen het gesprek met de arts en de abortus zitten: de zogenaamde bedenktijd.
• Vlak voor de abortus moet de vrouw haar toestemming schriftelijk bevestigen.

Over abortus is al tijden een discussie aan de gang.
Feministen bijvoorbeeld, zijn van mening dat je als vrouw zijnde “recht in eigen buik” hebt. Bij een ongewenste zwangerschap moet je denken aan je eigen toekomst, niet aan de zwangerschap. Het kind heeft tenslotte toch geen recht van spreken.
Maar abortus wordt door velen toch ook gezien als regelrechte moord. Het kind heeft er geen schuld aan dat het ongewenst is en heeft dus recht op leven. Christenen zijn volledig tegen abortus. De bijbel zegt immers “gij zult niet doden” (exodus 20.13). Abortus is opzettelijke moord en kindermishandeling, zeggen christenen.
Binnen de Islam is abortus tot op bepaalde hoogte toegestaan. In de periode tot 40 à 50 dagen is abortus toegestaan. Dit omdat de Islam gelooft dat het kind toch ‘niets’ is als het jonger is dan 40 dagen. Het is dan eigendom van de moeder waarin het groeit. Na deze 40 dagen krijgt het kind levensadem (rûh) ingeblazen door een engel van Allah. In geval van verkrachting, angst voor een handicap, slecht toekomstperspectief en voorhuwelijkse zwangerschappen is abortus toegestaan. Vooral voor de laatste reden hebben moslims veel respect. Hierbij speelt het familiegevoel en het maagdelijkheidsideaal een grote rol.
Je mening over abortus schijnt nogal belangrijk te zijn in onze samenleving. Kijk bijvoorbeeld naar George W. Bush, de huidige president van Amerika. In zijn eerste verkiezingscampagne gaf hij aan sterk tegen abortus te zijn. Daardoor stemden veel mensen die zijn mening deelden op hem. Nu, nu hij toch niet meer herkozen kan worden, merk je dat hij al een heel stuk minder vasthoud aan zijn mening. Hij heeft de abortusdiscussie dus gebruikt om stemmen te winnen.

Mijn eigen mening over abortus

Ik vind het een beetje vreemd om nou te zeggen dat ik voor abortus ben, dus laten we zeggen dat ik er niet tégen ben. Ik vind abortus kunnen, maar wel tot op zekere hoogte. Het moet niet zo zijn dat iedereen abortus als geboortebeperking gaat gebruiken! Als je in staat zou kunnen zijn het kind een goed leven te geven moet je het houden. Er moet een goede reden zijn om het kind te laten verwijderen.
Als bijvoobeeld een vrouw van 30, getrouwd, goed inkomen enzovoorts, zwanger raakt maar ze heeft toevallig (nog) geen sterke kinderwens moet ze het toch houden, abortus blijft iets onnatuurlijks.
Ik vind abortus een goede oplossing bij bijvoorbeeld verkrachting. Een moeder die toch al niet in optimale emotionele omstandigheden is, heeft aan een trauma alleen al genoeg. Het kind zou dan onderdeel zijn van het meest afschuwelijke wat ze ooit heeft meegemaakt. Misschien zou ze het kind daarom verafschuwen, dan kan ze het niet al haar liefde geven en wordt het kind óók ongelukkig.
Ik denk niet dat je abortus echt moord kunt noemen. De foetus is nog geen echt ‘mens’, je berooft het niet van het leven want een echt leven heeft het nog niet. Ik vind dat de moeder mag beslissen over het kind. Niet zomaar beslissen! Want het blijft toch een (toekómstig) leven dat je stopt.
Er zijn bijvoorbeeld gevallen dat men er door onderzoek van het vruchtwater enz. achter is gekomen dat het kind een handicap heeft. Dan vind ik abortus geen oplossing, je moet dan toch proberen optimaal voor het kind te zorgen en het een goed leven te geven. Dan moet je voor het kind vechten.
Ik denk niet dat je bij abortus kunt zeggen dat je helemaal voor of helemaal tegen bent. Dan ben je wel een heel kil persoon. Er zijn altijd uitzonderingen waarbij je vindt dat het wel kan of juist weer niet. Ik weet zeker dat iemand die helemaal tegen is en zelf in zo’n situatie terecht komt of zoiets meemaakt het ook zou overwegen. Als je je mening over abortus geeft gaat het dus niet zo zeer om of je voor bent of tegen, maar tot op welke hoogte je voor op tegen bent en welke redenen je goed genoeg vindt.