Beperkt de politie je vrijheid?

Je kunt daar twee antwoorden op geven.
Ja, door de politie heb je meer vrijheid. Bewegingsvrijheid.
Het kan zijn dat je door bepaalde mensen niet de straat op durft. Het kan zijn dat je niet geaccepteerd wordt voor wie je bent en daardoor op wordt geoordeeld. Of zelfs dat je eigen mening niet meer durft te uiten omdat je bang bent om een knal te krijgen. Dankzij ons rechtssysteem mag de politie die mensen oppakken. Je hebt daardoor meer vrijheid. Om zo te zijn wie je bent.

Nee, door de politie heb je minder vrijheid. Je moet je aanpassen aan wetten.
De politie heeft door ons rechtssysteem macht gekregen en mag dus jou een bekeuring geven als je de wet overtreed. Je hebt daardoor minder vrijheid om te doen wat je zelf wilt.
Je houdt je bijna automatisch aan de regels omdat je weet maar nooit wanneer je in het zicht dat van een politieagent.

Zelf ben ik ben het antwoord eens dat je dor de politie meer vrijheid hebt. Je kunt beter je de wet laten lezen door de politie dan door criminelen.

Wat zou Foucaut zeggen?:

Foucault was bekend om zijn analyse van de moderne westerse maatschappij als een behoorlijk gesloten inrichting waarin mensen van de wieg tot het graf worden begeleid zonder dat er van veel vrijheid ter sprake kwam. Hij dichtte daarbij een belangrijke rol toe aan de wat hij noemde 'mens'-wetenschappen: zij monitoren, testen en bewaken de populatie, zij beslissen wie moet worden gescreend of opgevoed en ja dan nee medicijnen of therapie moet krijgen. Uit naam van de rede is - sinds ruwweg 1800 - een 'niet-politiek' raster over het hele leven van de westerse mens gelegd, aldus Foucault. Het zo geroemde vrije individu van de moderne westerse maatschappij is in feite een onderdaan die gecontroleerd wordt en die zijn leven via voortgegane paden - vooral die van consument en cliënt - dient te leiden. Foucault zette de moderne maatschappij neer als een alziend - panoptisch - systeem van toezicht. Maar dit bood een al te eenzijdig deprimerende visie op wie wij zijn, wij moderne mensen. Deze visie verbeterde hij dan ook in later werk door weer over vrijheid te spreken. Er kan veel meer gebeuren achter het glas dan alleen maar consumptie en aanpassing, zo stelt hij dan. Moderniteit houdt namelijk ook iets anders in en wel een bepaalde houding.

De klassieke ethiek was geënt op een meester-slaafdenken en sloot slaven, vrouwen en kinderen uit van het ethisch-spirituele leven. Foucault noemt dit een 'disgusting' element van de antieke ethiek. Hem ging het vooral om het type zelfstandige ethiek van de Oudheid dat volgens hem veruit te verkiezen is boven het soort moraal dat bestaat uit het opleggen van regels of 'codes' die men moet gehoorzamen. Daaraan koppelt hij een afwijzing van elk soort overheersing en de stelling dat vrijheidspraktijken voor iedereen toegankelijk moeten zijn. 'Waarom zou niet ieders leven een kunstwerk kunnen zijn?' zo vraagt hij retorisch.
Met een verwijzing naar dit denken van Foucault kunnen we stellen: de inhoud van het nieuwe engagement is 'vrijheidspraktijken voor allen'. Daarbij gaat het specifieker gezegd om de mogelijkheid om je eigen leven zelf ethisch-spiritueel vorm te geven. Ethisch(-spiritueel) omdat het draait om je handelen hier en nu in relatie tot de medemens, (ethisch-) spiritueel omdat het gaat om je hele leven, en zelf vormgeven omdat het erom gaat, in een eigen interpretatie van de morele codes, je eigen leven praktisch te kunnen inrichten, wat dus ook de sociale vrijheid vergt om dit te kunnen doen.

Foucault is een persoon die niet van regels houdt. Hij heeft dus liever niet dat we gecontroleerd worden door de politie. Hij wil dat we dat zelf doen doormiddel van normen ene woorden, die we vanaf onze geboorte hebben meegekregen later in de maatschappij te gebruiken. Hij zegt dus dat je door de politie minder vrijheid hebt.

Ik ben het er mee eens dat je je normen en waarden moet gebruiken, maar niet iedereen weet wat de normen en waard ervan dit land zijn. Daarom helpt de politie ons een handje mee door ons waarschuwingen en boetes te geven. De politie is een soort leraar voor ons. Als iedereen zijn of haar normen en waarden goed weet te gebruiken dan kunnen we rustig over straat lopen.