Zwarte mensen werden verkocht om dan voor blanken te gaan werken: SLAVERNIJ. Toch waren er in 1860 mensen die dit verkeerd vinden. Er kwam een burgeroorlog om de slaven te bevrijden.
Nog voor het einde van de oorlog, in 1863, werd de slavernij afgeschaft door president Lincoln. Toch werden de zwarten nog steeds onderdrukt en ze waren nog steeds arm. Tot één man opstond voor hun rechten, Martin Luther King.

Martin's jeugd
Martin werd op 15 januari 1929 geboren in Atlanta, in het zuiden van de Verenigde Staten. Zijn ouders behoorden tot de welgestelde middenklasse. Dat waren rijke mensen van de stad. Zijn vader was iemand die onrecht slecht kon verdragen. Negers mochten niet als slaaf behandeld worden. En bij Martin thuis merkte je dat aan alles. Hij had een oudere zus, Christine en een jongere broer, Alfred Daniel. Ze hadden het niet slecht thuis.
De kinderen konden naar school en hoefden niet te werken. Martin las graag en al op jonge leeftijd had hij al veel belangstelling voor godsdienst. Het was dus niet vreemd dat hij voor dominee ging studeren. Eigenlijk wilde hij meer zijn dan dominee alleen. Hij wilde de mensen aan het denken zetten over het werken en over hun leven. Hij zou ze doen beseffen hoe oneerlijk de negers behandeld werden.

Martin's studie en het vervolg daarop
Nadat hij in 1955 zijn studie had afgemaakt, werd hij predikant in Montgomery. Die plaats ligt in Alabama. Zijn vrouw Coretta Scott had eigenlijk schoon genoeg van die zuidelijke staten. Ook zij was opgegroeid met de daar heersende negerhaat, maar Martin vond het zijn plicht in het moeilijke zuiden te gaan werken. Hij zou de negers naar een betere toekomst leiden. Zijn verblijf in Montgomery bracht hem meteen middenin de dagelijkse problemen van de zwarte bevolkingsgroep. Hij was toen 26 jaar.
Wat wilde Martin bereiken?
Martin zag het als zijn levenstaak om langs vreedzame weg, vrijheid en gelijkheid voor de zwarte mensen in Amerika te realiseren. Martin leerde de mensen om te demonstreren zonder geweld. Martin heeft veel van zijn ideeën op papier gezet, zo konden vele anderen zijn ideeën lezen en horen.

De eerste actie
In Montgomery moesten zwarten hun plaats in de bus afstaan aan de blanken. De politie arresteerde mevrouw Parks, een negerin die niet wilde opstaan, en zij werd in de gevangenis gegooid. Ze kreeg ook nog een boete van 10 dollar. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. De negers van Montgomery waren het beu. Binnen 24 uur na de arrestatie van mevrouw Parks hielden ze een grote vergadering. Daar maakten ze een plan van protest. Na lang praten werd besloten een complete boycot van de autobussen af te kondigen (zij besloten niet meer met de bus mee te rijden). Ook vond men dat er een leider nodig was. Er werden verschillende namen genoemd, maar slechts èèn man was voor iedereen aanvaardbaar: Martin Luther King. Wat in het begin bedoeld was als een boycot van 24 uur, groeide uit tot een staking van meer dan een jaar. Het openbaar vervoer moest voor blanken en negers gelijk zijn! De negers zouden net zolang staken tot het doel bereikt was. In 1956 besloot het Hooggerechtshof de rassenscheiding in de bussen op te heffen. Voor het eerst hadden de zwarten door een goed geregelde actie een overwinning gehaald. Het was een eerste stap naar andere grote acties. Die hadden allemaal hetzelfde doel: gelijke rechten voor negers.

Wat deed Martin nog meer?
In de gehele wereld werd King bekend door zijn rede (een toespraak), I have a dream, bij de mars naar Washington op 28 augustus 1963.
Hij werd geëerd met verschillede eredoctoraten (prijs van de universiteit voor een goede daad) (o.a. van de Vrije Universiteit in Amsterdam) en in 1964 met de Nobelprijs voor de vrede.
Martin richtte in het zuiden van de Verenigde Staten een organisatie op, de Southern Christian Leadership Conference.

Het einde van Martin
In de loop der jaren werd het steeds duidelijker dat Martin een probleem was voor de racisten in Amerika. Er waren veel mensen die het niet met hem eens waren en hij werd vaak bedreigd. Sommige blanken haatten hem omdat hij zwart was en sommige zwarten hadden een hekel aan hem omdat hij geen geweld wilde gebruiken.
In 1968 ging hij naar Memphis om daar vuilnismannen toe te spreken die daar aan het demonstreren waren voor betere werkomstandigheden. Hij zou maar een paar dagen blijven. De tweede dag van zijn verblijf 4 april 1968 werd hij op het balkon van zijn hotel doodgeschoten door een blanke man. Zijn naam is James Earl Ray. King stierf een uur na aankomst in het ziekenhuis.

Als gevolg van het nieuws braken in veel steden rellen uit. Maar ook zorgde zijn dood ervoor dat hij nooit zou worden vergeten als strijder voor de rechten van de mens.
Hij werd op 9 april 1968 begraven in Atlanta. Hij had net zo’n begrafenis als een slaaf in vroegere tijden. Twee ezels trokken een kar met daarin de doodskist. Ongeveer 150.000 mensen, waarvan grotendeels blanken waren, trokken mee met de rouwstoet.
Martin werd maar 39 jaar.