Andromache

1. Hoe is de situatie waarin de vrouw zich bevindt in het begin, in de loop en aan het eind van het verhaal? Is ze machtig, of machteloos, eenzaam of omgeven door mensen die haar steunen?

Het begin van het verhaal:
Het verhaal begint met het afscheid van Andromache en Hector. Hector vertelt Andromache net dat hij haar moet verlaten om in de oorlog te gaan vechten. Hier vind ik Andromache niet moedig, hoewel het natuurlijk logisch is dat ze verdrietig is om het vertrek van haar man. Ze is echter te afhankelijk van haar man en zonder hem voelt ze zich machteloos. Eén keer gaat ze wel tegen hem in, omdat ze bang is om hem te verliezen. Het is dus wel moedig dat ze tegen hem in durft te gaan, omdat de meeste vrouwen rond deze tijd dat niet gedurfd zouden hebben. Dit betekent dat Andromache en Hector op sommige punten gelijkwaardig zijn, hij luistert wel naar haar. Als een vrouw dit vroeger kon bereiken was ze toch best machtig. Zonder haar man zou ze echter niets zijn, wat niet getuigt van een sterke persoonlijkheid. Zo zegt ze ook: “Ik zou liever in de aarde verdwijnen dan jou te moeten verliezen.” (410-411) Ze ziet het als haar taak om voor haar man en kinderen te zorgen, waardoor ze niet echt heel erg machtig kan zijn.
Andromache is ook eenzaam. Ze heeft haar ouders en broers verloren en nu gaat ook Hector weg. Als hij ook dood zou gaan zou zij niets dan verdriet hebben. Ze voelt zich machteloos en smeekt Hector om de stadsmuren niet te verlaten. “Hektor, je bent nu een vader voor mij en moeder en tevens ben je mijn broer; je bent ook mijn man in de bloei van zijn leven. Toe, heb meelij met mij, blijf hier; ga niet weg van de stadsmuur.” (429-431)
Hector gaat, ondanks de moeite van Andromache, toch weg. Ze nemen afscheid en hier zie je goed het moederinstinct van Andromache. Ook als het kind moet huilen lacht ze hem lieflijk toe. Haar taak in het leven ziet ze om van haar man te houden en haar kind op te voeden. Ik vind het moedig van haar dat ze toch lief en bezorgd doet over Astyanax, maar zwak dat ze dit als haar enige taak in het leven ziet.

Het verloop van het verhaal:
Op een gegeven moment heeft Hector Andromache naar huis gestuurd. Hier doet zij niets anders dan huilen, hoewel Hector nog niet eens dood was. Ook dit vind ik alles behalve moedig. Ze huilt echter wel met haar huisdienaressen, dus wordt ze door hen gesteund en voelt ze zich in ieder geval niet eenzaam.

Het eind van het verhaal:
Hector is gestorven en Andromache is erg verdrietig. Dit is natuurlijk een heel logische reactie. Hier zag ik echter voor het eerst de moedige kant van Andromache. Ze verweet Hector er namelijk van dat hij haar zo heeft achtergelaten. Ze zegt ook: “Want je hebt van je doodsbed niet nog eenmaal naar mij je handen gestrekt of nog enkele troostende woorden tot me gezegd die ik, tranen vergietend, altijd, zowel overdag als ’s nachts, in gedachten kan houden.” (742-745)
Ook zegt ze dat de toekomst van Troje nu heel slecht zal zijn, nu hij er niet meer is. Ondanks haar verdriet heeft ze dus ook andere gevoelen en kan ze ook aan andere dingen denken, zoals haar en Astyanax’ toekomst, wat ik wel moedig van haar vind.
Ik dit fragment voelt Andromache zich wel eenzaam omdat Hector net is overleden, maar ze kan klagen mat andere vrouwen, dus ze kan wel haar steun vinden.