Recensie Euripdes’ Alkestis

Donderdag, 31 mei, was het zover: De Alkestis van Euripides werd opgevoerd in het Laktheater in Leiden. De voorstelling begon om half negen, en terwijl het publiek zijn intrede deed, stond Apollo met zijn pijl en boog op het podium alvast de sfeer te zetten. Na een paar minuten viel er een grote stilte op de bühne, en het oorspronkelijk klassieke stuk werd opgevoerd. Opvallend was de rol van Thanatos, die het publiek vermakelijk bezig hield. Aan de ene kant wel jammer, want bij belangrijke passages trok hij alle aandacht met zeer humoristisch acteerwerk, zoals de latexnicht. Deze acteur, Wilbert van Dijk, viel overigens even later ook op, toen hij de rol van Herakles op zich nam. Hij was duidelijk de beste acteur die avond. Er werden bij de ingang boekjes uitgedeeld, waarin te lezen was dat er in het eerste stadium vertalers aan de pas waren gekomen. Deze opvoering is namelijk door eigen vertalers onder handen genomen, en dus is er sprake van een eigen interpretatie van dit meesterwerk en dat was te merken aan bijvoorbeeld de statische houding van de figuren, wat ook zo gedaan werd in de oudheid, maar gelukkig was de tekst wel vloeiender vertaald, en het was dus goed te volgen. De muziek bestond uit een viool, een harp en een koor. De muziek typeerde zich door melodieën van de instrumenten, waarop het koor de tekst zong in verschillende stijlen. Dit was ook gedeeltelijk van de oudheid afgekeken en gaf wel goed de klassieke sfeer weer. Het hele stuk was heel boeiend en soms zelfs iets te makkelijk te volgen. Er werd bijvoorbeeld erg vaak gerecapituleerd op het feit dat Admetos’ vrouw, naar wie het stuk genoemd is, voor hem zou sterven. Dit was overigens niet storend, maar wel bleef het verhaal hierdoor als het ware steken en de verhaallijn ging niet bijster snel. Het einde van het stuk was ook erg opmerkelijk. Herakles komt met “een” vrouw bij Admetos en biedt hem haar aan. Admetos weigert echter zonder twijfel. Als blijkt dat deze vrouw Alkestis is, is wel in een keer snel het stuk afgelopen, en het blijft toch vreemd dat Herakles haar zomaar uit het dodenrijk heeft gehaald. Dat ging toch vrij snel, en er wordt in het stuk geen passage aan gewijd. Maar dit geeft ook wel een verrassende wending, al konden de toeschouwers wel zien dat deze vrouw met oogkleppen op, wel erg veel leek op Alkestis. Al met al was dit stuk zeer vermakelijk en het publiek ging tevreden naar hun “domus”.