Titel: Amelie (Le Fabuleux Destin d' Amelie Poulain)
Regisseur: Jean-Pierre Jeunet

In die film zie je een mengvorm van non-fictie en fictie. Eigenlijk zou het allemaal wel in het echt gebeurd kunnen zijn, maar soms denk je echt van dit zou gewoon niet gebeuren.

Het verhaal loopt in chronologische volgorde. Er is bijna nergens een flashback/forward.

Qua beeldtechnieken valt er eigenlijk niet zoveel op wat cameragebruik, vertraging of versnelling en beeldkwaliteit betreft. Af en toe gaat het wel wat snel en moet je achteraf goed nadenken over wat er de scène daarvoor nou eigenlijk gebeurde. De film was wel in kleur.

Wat wel opviel was de acteerstijl. De film was anders dan de meeste anderen. Het verhaal werd constant vanaf het standpunt van Amelie bekeken.

Het was een rustige montage in de film. De scènes kwamen wel snel achter elkaar maar het was op zich wel te volgen.

Er zat een realistische geluidsmixage in de film. De geluiden die erin voor kwamen waren gewoon geluiden die je ‘dagelijks’ hoort, zoals bijvoorbeeld het fluiten van de vogels enzovoort. Er zat ook muziek in de film, maar dat was een rustig achtergrond muziekje.

De nadruk van de film ligt op de gebeurtenissen en acties in de plot.
Amelie vindt een kistje met ‘herrinneringen’ van een jongetje. Ze besluit hem op te zoeken. Zo ziet Amelie wat een indruk het achterlaat op die mensen en ze besluit mensen in haar omgeving ook te gaan helpen.

De belangrijkste reden om de film te maken was de filmmaker. Hij vindt ook dat dit soort films veel te weinig gemaakt worden.

Mijn mening:
Ik herkende niet echt de emoties van de personen. Af en toen wel de nieuwsgierigheid maar in deze film gaat eigenlijk alles veel verder van normaal gesproken. Ik vond de film wel leuk maar ook wel apart, soms niet realistisch.
Als je de film kijkt ga je eigenlijk automatisch meedenken over wat er gaat gebeuren en nadenken over de thema’s.
Ik ging niet echt op in genre-aspecten omdat ik de film niet echt heel leuk vond. De aspecten die er o.a. in voorkwamen waren liefde en humor.
De verbanden uit de film kon ik pas na hem helemaal gezien te hebben herkennen.

Samenvatting:
Amelie Poulain is een meisje dat geen gemakkelijk leven achter zich heeft. Ze groeide op in een gezin waar eigenlijk niemand echte genegenheid voor elkaar toonde. Haar moeder was een beetje neurotisch en haar vader, een dokter, was niet in staat zijn emoties te tonen. De enige keer dat hij Amelie zelfs maar aanraakte was op die dagen dat hij de maandelijkse gezondheidscontrole op haar uitvoerde. Amelie beleefde deze enige momenten waarop haar vader echt aandacht aan haar besteedde altijd heel intens, met als gevolg dat haar hartslag sterk omhoog ging. Vader Poulain vatte dat iedere keer verkeerd op en begon te vermoeden dat zijn dochter een hartafwijking had. Ze werd thuis gehouden, kreeg thuis les en mocht nooit op vakantie, waarbij op jonge leeftijd tot overmaat van ramp ook nog eens haar moeder bij een tragisch ongeval overleed.
Heden ten dage is het leven niet veel makkelijker voor Amelie. Ze is wel naar Parijs verhuisd en heeft daar een leuke baan, maar veel sociale contacten heeft ze nog steeds niet. Tot ze op een dag in haar appartement een ijzeren kistje vindt, waarin de herinneringen van een jongetje blijken te zitten. Amelie raakt hier zo door betoverd dat ze besluit de eigenaar van het kistje op te zoeken. Als ze ziet wat voor een diepe indruk dit op haar achterlaat besluit ze andere mensen in haar omgeving ook te gaan helpen het geluk te vinden. Zoals de oude man die een verdieping onder haar woont en die zijn huis niet uit kan komen omdat zijn botten bij de minste geringste aanraking kunnen breken. Of de concierge, wiens echtgenoot haar jaren geleden verliet voor een ander en die kort daarna om het leven kwam.

Maar terwijl Amelie ingrijpt in de levens van anderen, vindt er ook een grote verandering in haar eigen leven plaats. Ze ontmoet namelijk een al even zonderlinge jongeman, waar Amelie dolgraag eens zou praten maar die ze niet persoonlijk durft aan te spreken. Maar dankzij de hulp van de mensen die ze zo goed heeft geholpen durft ze op gegeven moment toch de eerste stappen te nemen. De schrijft briefjes naar de jongen met een soort boodschappen erop. De jongen reageert op de briefjes. Uiteindelijk weet de jongen wie er achter de briefjes zit en zoekt Amelie op. Als ze elkaar zien vallen ze als een blokt voor elkaar. En zo vond ook Amelie haar geluk, in de liefde.