Met aanplakbiljetten, bewakers en vergrendelde deur: winkels weren jongeren
Geen toegang voor scholieren

Bremen. Het wekt boze herinneringen en ook zij die het mee maken vinden het om te huilen- toch: in het Winkelcentrum van Kattenturm in de Gorsemannstraat barricadeert men zich sinds een goede week tijdens de grote pauze voor de aanstormende scholierenzwerm (andrängen = aanstormen).
Tussen 9.50 – 10.20 uur hebben scholieren geen toegang! verkondigt het plus-filiaal met zwart op rode aanplakbiljetten, Schlecker tegenover vergrendelt tijdelijk de deur, en bij Comet versperren de filiaalmanager of een verkoopster de jonge meute de weg. De scholieren zijn ongewenste personen geworden. Ze staan nu als uitgestotenen op de loer voor de winkeldeur en vinden het bord en de bewakers: ‘om te kotsen’. (lauern = op de loer liggen/staan, das Schild = het uithangbord)
In elk geval met een zweempje inzicht: ‘Er zou’ bromt een 15-jarige ‘teveel gestolen worden’. En precies daarover beklagen de 3 winkels zich in levendige bewoordingen:
(bewegt = levendig). ‘Twee (man) kopen er voor een paar stuivers (lett. Grosschen, een munteenheid) en twintig (man) pikken flink (einsacken = in de zak doen, inpikken).
De scholieren schelden (motzen = kankeren), een spuugde een verkoopster in het gezicht, anderen willen aan eten zitten (polieren = slijpen), ze overstromen ons – heel brutaal en in dichte drommen. De verdwijning van goederen is de laatste tijd aanzienlijk geweest. In het bevoegde (zuständig = bevoegd, verantwoordelijk, belast met) politiebureau (das Revier = de politiepost, het politiebureau) ligt volgens verklaring van de beambten een veelvoud aan diefstalaangiften.
Winkeldiefstallen - dat weten ook de ervaren politiemensen op het bureau – ‘zijn een algemeen en geen nieuw probleem’. Hier in de directe omgeving van scholengemeenschap Obervierland, is het toch ‘ernstig’ geworden. ‘De afweermaatregelen van de winkeliers’, zo vertelt de politie ‘lijken daarom niet onlogisch’. Een mening die niet iedereen deelt. Onze lezeres Heide Meyer schrok erg, toen zij het Plus-aanplakbiljet las (mogelijke gedachteassociatie: joden zijn hier ongewenst).
Scholieren zien zichzelf als ‘lastig gespuis’, en Walter Hanke, een van de leidinggevenden op de scholengemeenschap Obervieland, houdt deze handelswijze ’niet voor de juiste weg’.
Hij weet natuurlijk, dat zijn school met 940 leerlingen in een ‘zeer moeilijk stadsdeel’ (schwierig = moeilijk) met veel sociaal zwakke gezinnen staat, dat er voor jongeren nauwelijks mogelijkheden zijn ‘zich in de vrije tijd hier te bewegen’, maar toch: ‘Wij doen verdomme alles, omdat te compenseren. Altijd weer wordt in een individueel geval paedagogisch ingegrepen.
Natuurlijk zouden de scholieren in de pauze helemaal niet mogen uitzwermen of dat nodig moeten hebben. De “verzorgingsschool” Obervieland bezit zelfs een kiosk met eten en drinken en het verlaten van het schoolterrein (das Gelände = het terrein) in de pauze is toch al alleen toegestaan met toestemming van een leraar. ‘Die we niet hebben’, grijnzen 3 opgeschoten jongelui, ‘maar we gaan toch’.
Tenslotte is hun school naar alle kanten open gebouwd, ‘geheel volgende de ideologie van de zeventiger jaren’, zoals schooldirecteur Hanke zegt, ‘en vastketenen wil ik de jongelui niet’.
Dat probleem dat niet slechts tot Kattenturm beperkt is, zullen scholen en winkeliers niet kunnen oplossen. ‘De politiek sluit haar ogen en oren’, weet ook directeur Hanke te vertellen, ‘en wij zien er nu kindvijandig uit’, beklaagt Ute Kohlman, plaatsvervangend bedrijfsleidster bij de Plus. ‘het is werkelijk zeer treurig….’