Slavenhandel
Rond 1620 kwamen de eerste zwarten aan in Amerika. De slavernij groeide langzaam mee met de groei van de kolonien maar werd nog niet op grote schaal bedreven Tot 1640 was er in de Nieuwe Wereld voornamelijk "de facto" (feitelijke, maar niet wettelijk toegestane) slavernij, maar in 1669 werd het ook "de jure", oftewel wettelijk, mogelijk om slaven te houden. Vanaf die tijd werd slavernij in de Britse koloniën steeds populairder. Slavenhandel groeide snel uit tot een grote winstgevende handel dat kwam door drie dingen. Ten eerste was er de triangle trade: men wilde voorkomen dat de handelsschepen op een gedeelte van hun reis leeg zouden zijn, dus volgde men een driehoeksroute waarin de schepen altijd vol beladen waren. De schepen werden in Europa geladen met bijvoorbeeld boter, textiel en wapens. Als ze in Afrika aankwamen handelden ze deze goederen tegen slaven. Met slaven aan boord vertrokken ze dan richting Amerika waar ze de slaven verkochten en producten kochten zoals koffie, thee, cacao en suiker. Dan gingen de schepen weer naar Europa toe en verkochten ze de goederen met winst. Dan laadden ze de schepen weer met boter, textiel en wapens en begon het weer opnieuw De Europese colonies in Amerika hadden arbeidskrachten nodig vooral voor de suikerplantages en mijnen. En aangezien de indianen niet echt geschikt waren voor dit werk, kwamen de Europeanen op het idee om mensen uit Afrika naar Amerika over te brengen. Zij redeneerden dat zwarten door hun huidskleur niet als mensen waren te beschouwen oftewel wel als dieren en dus gewoon ingezet konden worden bij dit werk. Handelaren gingen in de Afrikaanse bossen op slavenjacht en verkochten hun buit aan organisaties (bijvoorbeeld WIC) die ze vervolgens naar Amerika vervoerden en daar aan kooplieden doorverkochten. Er zijn zo miljoenen slaven uit Afrika weggevoerd, waarbij ook heel veel slaven bij het transport en bij de arbeid stierven. De tweede reden is dan ook de handelaren de slaven gingen inenten tegen gevaarlijke ziekten zoals de pokken. Daardoor daalde het sterftecijfer onder de slaven enorm. De derde reden was eenvoudig imperialisme. De kolonien groeiden en ze hadden goedkope arbeidskrachten nodig. Het gevolg was dat in de volkstelling van 1790 in de verenigde staten er 757.000 zwarte slaven waren van de 3,9 miljoen mensen.

Na 300 jaar hebben met name de Portugezen, Spanjaarden, Engelsen en Hollanders meer dan 10 miljoen slaven verscheept.

Ook de VOC handelden in slaven, ze brachten ook slaven naar Nederland. De slaven werkten hier onder andere aan de bouw van pakhuizen en kantoren. Zij laadden en losten de schepen, groeven kanalen en grachten, legden wegen aan en verzorgden de veestapel. Slaven werden hier zo’n beetje voor al het zware en domme werk ingezet. Als je een rijk persoon was in die tijd kon je ook een slaaf kopendie ze dan huishoudenlijke klusjes lieten doen zoals zoals koken, wassen van kleding, inkopen doen op de markt, het halen van brandhout en het onderhouden van de tuin. De behandeling van slaven verschilden per eigenaar. Door propaganda was er het beeld dat de baas lief en de slaaf trouw en hardwerkend was maar in werkelijkheid was dat niet zo. Vaak was het leven van een slaaf hard en kort en waren ze niet gelukkig. Soms wisten groepjes slaven te vluchten uit de handen van hun eigenaar, ze gingen dan stelen en overvallen om in leven te blijven.
Als zulke slaven dan vervolgens weer gevangen werden kregen ze zware straffen zoals:
- Zweepslagen, brandmerken en het afsnijden van neus en oren.
- Op moord en verkrachting stond de doodstraf.
Maar soms konden slaaf en eigenaar juist heel goed opschieten en kregen ze soms hun vrijheid terug

De eerste echte problemen met slavernij in Amerika

Toen de kolonien zich onafhankelijk verklaarden, waaronder de VS, wisten deze landen niet goed hoe ze net de slavernij om moesten gaan. Ze besloten om het probleem gewoon te negeren. In de grondwet van de VS werd dan ook bijna niks over de slavernij gezegd behalve 2 dingen: ten eerste slaven zouden voor volkstellingen en vertegenwoordiging in het Huis van Afgevaardigden als 3:5 van een blank persoon gerekend worden en ten tweede zou in 1808 zou de internationale slavenhandel( maar niet de slavernij) in VS afgeschaft worden.
Het verschil tussen Noord- en Zuid Amerika werd rond deze tijd ook steeds duidelijker. Het noorden was tegen de slavernij, men had daar soieso al weinig slavernij gehad omdat daar minder arbeidsintensieve landbouw bedreven werd, en de industriële revolutie daar eerder op gang kwam. In het zuiden leek de slavernij ook te verdwijnen alleen in het verbouwen van katoen bleef het bestaan, vooral toen de uitvinding ‘cotton gin’ gedaan werd waarbij een slaaf veel sneller katoen kon plukken dan daarvoor werd de slavernij weer zeer aantrekkelijk. Veel boeren die eerst veel minder winstgevende producten produceerden, stapten nu ook over op het verbouwen van katoen. In korte tijd was katoen de belangrijkste bron van inkomen in het zuiden, de vraag van katoen was ook enorm groot doordat in Engeland recent uitvindingen waren gedaan waardoor de verwerking van de stof katoen tot kleding veel en veel sneller ging. In het noorden speelde katoen ook wel een rol maar daar meer in de verwerking ervan. Voordat de cotton gin was uitgevonden kostte het een slaaf 10 uur om een pond katoen te plukken, nu met de cotton gin kon een slaaf tussen de 300 en de 1000 pond katoen plukken.

In 1808 werd de wet ingevoerd dat de slavenhandel(maar niet de slavernij zelf) verboden was. Veel slavenhandelaren trokken zich hier niets van aan en gingen gewoon door. Ook de plantage eigenaren vonden het niet zo echt omdat de slavernij zich door middel van voortplanting gewoon kon blijven bestaan. Bij steeds meer mensen uit het noorden zat de slavernij niet lekker en de zuidelijk staten realiseerde zich dan ook dat ze in het nog groeiende continent voor een groter gebied de slavernij moesten toepassen omdat anders de noordelijke staten de slavernij mogelijk konden verbieden bij de zuiderlijke staten. Na 1820 probeerden de noordelijke staten de slavernij langzaam maar zeker af te schaffen, onder andere ook door nieuwe staten tegen de slavernij te maken. Ook liepen er conflicten hoog op maar door onder andere Henry Clay (the great compromiser) werd dit lang uitgesteld. Ook schoten er organisaties als paddestoelen uit de grond die tegen de slavernij waren. In 1860 waren er verkiezingen in de VS en de republikein Abraham Lincoln won de verkiezingen met iets minder dan 40 % van de stemmen. Het zuiden was hier natuurlijk niet blij mee want het noorden had bepaald wie de president werd en bovendien was Lincoln tegen de slavernij. Het gevolg was dat Op 20 december 1860 South Carolina uit de Unie trad, een paar weken later gevolgd door Mississippi, Florida, Alabama, Georgia, Louisiana, en Texas. En het leek erop dat nog meer staten uit de unie zouden treden. Het zuiden koos Jefferson Davis als president van de Confederate States of America (CSA). Fort Sumter, een fort op zuidelijke bodem dat nog in handen was van het Noorden, werd omsingeld door zuidelijke troepen en Lincoln werd opgeroepen het fort te ontruimen. Lincoln weigerde, en op 12 april 1861 openden zuidelijke kanonnen het vuur. De Amerikaanse Burgeroorlog was begonnen.

De burgeroorlog

De burgeroolog duurde van 1861 tot 1865. Het was de eerste oorlog waar machine geweren en loopgraven werden gebruikt. Het was een heftige oorlog waarbij in het totaal 600.000 slachtoffers vielen. Mensen melden zich aan beide kanten in het begin vrijwillig aan omdat ze dachten dat de oorlog snel afgelopen zou zijn. Ook trokken zich nog meer staten terug uit de unie namelijk Virginia, North Carolina, Tennessee en Arkansas en deze staten sloten zich aan bij de confederatie.

In het zuiden hadden ze veel problemen: ze hadden dan wel genoeg vrijwilligers die in het leger kwamen maar ze hadden bijna geen wapens(het noorden produceerden dan ook zo´n 32 keer meer wapens), ook had het zuiden veel minder fabrieken om wapens te maken. Ook de transport van goederen en troepen was in het noorden veel beter geregeld, het noorden had een goede infrastructuur via spoorwegen ruim 22.000 mijl treinrails terwijl het Zuiden maar 9.000 mijl had. Maar het zuiden had ook enkele meevallers: enkele strategisch hoogbegaafde mannen als Robert E. Lee en Joseph E. Johnston sloten zich aan bij het zuiden. Vooral Lee vond Lincoln een groot verlies, hij bood hem zelfs aan om het leger aan te voeren van het noorden!!!
Robert E. Lee

De burgeroorlog zou veel langer duren als verwacht en werd niet uitgevochten in 1 slag maar in een heleboel kleine slagen en de reden waarom het zuiden het zolang volhield tegen het noorden is omdat het noorden vaak de kansen die het had om het zuidelijke leger uit de weg te ruimen niet benutten (dit kwam ook wel door Lee´s geniale inzicht van oorlog voeren en door de slechte leider van het noordelijke leger namelijk B. McClellan). In 1862 is het vooral het zuidelijke leger dat overwinningen behaalt. Enkele slagen in 1862 zijn: de slag bij Bull Run, Battle of Seven Days, de slag bij Shiloh(westelijk front). Maar Lincoln had ook een plan bedacht: hij wilde een zeeblokkade maken voor de zuidelijke havens zodat het zuiden niet meer kon handelen en zich niet kon bevoorraden, verder wilde hij de zuidenlijke staten van elkaar scheiden zodat deze ook niet goed konden samenwerken. In 1863 keren de kansen, Het Noorden weet steeds meer overwinningen te halen en de zeeblokkade is nu echt een feit: in het begin hadden de noordelijke staten nog geen grote vloot en konden dus geen effectieve blokkade maken. Ook krijgt het noorden een andere bevelhebber namelijk Ulysses S. Grant. Grant was veel beter dan McClellan want die twijfelde te veel met het maken van beslissingen, Grant daarentegen had de strategie om agressief aan te vallen en dat had ook effect want Lee had niet genoeg middelen om hem te stoppen. In 1864 waren er vele slagen tussen Grant en Lee: de Battle of the Wilderness (5-6 mei), Spotsylvania (7-19 mei) en Cold Harbor (1-3 juni). Vooral de slag bij Cold Harbor was een tegenslag voor het Noorden. Hoewel Grant de veel meer soldaten had, had Lee's leger zich goed ingegraven en kon wachten op de Noordelijke aanval. Het werd een slachting. Van de 60.000 aanvallende Uniesoldaten werden er minstens 6000 binnen acht minuten getroffen, terwijl er geen centimeter winst werd gemaakt. Daarna weigerden beide zijden toe te geven, zodat de gewonden en doden van de Unie twee dagen lang op het veld bleven liggen. Grant was al snel veel soldaten kwijt geraakt namelijk de helft van zijn 120.000 tellende leger. Het zuiden was slechts 20.000 soldaten kwijtgeraakt van de 60.000 In het Noorden werd Grant een "slachter" genoemd, maar Lincoln wist dat de strategie van Grant de enige was om te winnen van het zuiden. In 1865 deserteren veel soldaten van Lee’s leger, omdat ze het niet meer zien zitten: ze hebben honger, bijna geen minutie, ze zijn zwaar in de minderheid. Daardoor wordt het voor Lee alleen nog maar moeilijker. Op 8 April gaf Lee’s leger zich vervolgens over. De burgeroorlog was voorbij en de slavernij zou afgeschaft worden.