Tekst G
Uiteindelijk zag het nooit verwachtte; een ongevaarlijke ansichtkaart met uitnodiging om een twee kamer woning in Neckarhalde, in het centrum van de oude binnenstad van Tubinge te komen bezichtigen. Geprefereerd werden langharige, rokende, kiftende, in het weekend daar blijvende, vaak ook werkende studenten, schreef de toenmalig eigenaar, die een opvolger zocht. We waren niet de enige op de bezichtigingdatum, er waren er genoeg voor een goed bezocht feest., alleen was de sfeer anders dan aanlokkelijk en ontspannen. De enige, die niet alleen gekomen was, kletsen en fluisteren met hun vrienden, allen waren ze bang voor elkaar, allen stonden in lange rijen voor een schaars artikel. Daarbij waren het huis en woning niet erg uitnodigend: al bij de ingang werd men begroet door oude, stinkende vuilnisbakken, waar de inhoud niet meer inpast. Elke keer wanneer de deur open ging rommelden ze en bewogen. In het trappenhuis, aan de weg op de eerste verdieping hing en museumrijp brandblusapparaat met een testzegel die de veiligheid garandeerde ( tot max. eind 8/72). De ingang van de woning leek eerder provisorisch te zijn. Voor het trappenhuis was de eerste kamer met een houten muur, die in het bovenste deel met melkglasscherven afgewisseld onderbroken was. In deze houten wand bevond zich de slechts sluitende deur. Bovenop elkaar gestapeld versperde een oude zetel en een bank het blik op het raam, uit de bekleding kwam een eigenaardige muffe stank. De twee kamer sprong door zijn elastische vloerbedekking uit, die bij elke stap zuchtte. Het was gevangen, ook alleen door de eerste kamer toegankelijk en iets van twaalf vierkante meter groot, zover je dat met zoveel mensen erin kon schatten. Het was alleen duidelijk de grootste kamer van de woning, die volgens de aankondiging meer dan 40 m2 omvatten zou. Wederom gevangen, sloot aan de tweede kamer de keuken, die als een transportabele douche ingericht was. De kroon op het werk was de zogenaamde uitstalkast, die vanzelfsprekend direct in het steen van de afgesloten ruimte uitgehakt was. Hun hoofdkenmerk was de vochtgevoeligheid, de keuken was raamloos. De jonge man, die zo dringend een woonplaats zocht, had de woning eerst voor 14 dagen overgenomen. Of de douche het deed wist hij niet, hij had hem hier nog nooit geprobeerd. De toilet was bij de buren, die moest men gebruiken. De huur? 400 Mark, daarnaast kwam daar nog een nevenkostenpost van 185 Mark per maand, exclusief centrale verwarming. Wie kregen het adres van de administratie en holden de straat op voor frisse lucht. Vierhonderd Mark voor dit krot was een hoge prijs, dan nog de nevenkosten die niet mee gerekend werden….